' ستاره شناسی ' - نسخه‌ی قابل چاپ

بیگ بنگ: تلسکوپ فضایی هابل ناسا در تازه‌ترین اکتشاف خود، شیرجه دنباله‌دارها را در ستاره جوان HD 172555 در فاصله ۹۵ میلیون سال نوری از زمین شناسایی کرده است.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، دنباله‌دارهای فراخورشیدی بطور مستقیم در اطراف این ستاره ۳۳ میلیون ساله قابل مشاهده نیستند، اما حضور آنها با شناسایی گازی که احتمالا بقایای بخار شده هسته یخی این اجسام است، قابل استنباط است. ستاره HD 172555 سومین سیستم فراخورشیدی است که ستاره‌شناسان توانسته‌اند دنباله‌دارهای متمرد محکوم به فنا را در اطراف آن شناسایی کنند. همه سیستم‌های کشف شده تاکنون کمتر از ۴۰ میلیون سال داشته و جوان محسوب می‌شوند.

وجود این دنباله‌دارها به ارائه شواهد تصادفی از ریسمان گرانشی یک سیاره غیبی به اندازه مشتری می‌پردازد که دنباله‌دارهای منحرف توسط گرانش آن به سمت ستاره HD 172555 کشیده می‌شوند. این رویدادها همچنین درک جدیدی از فعالیت گذشته و حال دنباله‌دارها در منظومه شمسی ارائه می‌کند. این مکانیزمی است که تصور می‌شود باعث انتقال آب به زمین و احتمالا به سیارات دیگر منظومه شمسی شده است.

ستاره مذکور عضوی از گروه متحرک بتا سه پایه است که شامل مجموعه‌ای از ستارگان متولد شده در یک مهد ستاره‌ای مشترک هستند. HD 172555 دومین عضو از این گروه است که چنین دنباله‌دارهایی را در اطراف خود دارد. در ابتدا تیمی از ستاره‌شناسان فرانسوی در بررسی داده‌های آرشیو شده طیف‌سنج سیاره یاب هارپس رصدخانه جنوب اروپا از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ متوجه دنباله‌دارهایی شدند که از برابر این ستاره عبور می‌کردند. هارپس توانسته بود اثرانگشت شیمیایی کلسیم را که در نور ستاره منقوش شده بود، شناسایی کند که نشان می‌داد اجسامی مانند دنباله‌دار در HD 172555 سقوط می‌کنند.

در مطالعات بعدی در سال ۲۰۱۵ از طیف‌سنج تصویربردار تلسکوپ فضایی هابل و طیف‌سنج منشاهای کیهانی (COS) برای اجرای یک تحلیل طیف‌نمایی در نور فرابنفش استفاده شد و هابل به این طریق توانست علایمی از عناصر خاص همچون سیلیکون و گاز کربن را شناسایی کند. ستاره‌شناسان امیدوارند بتوانند مجددا از تلسکوپ هابل برای رصدهای بیشتر به منظور شناسایی نشانه‌هایی از اکسیژن و هیدروژن استفاده کنند تا هویت این اجسام مبهم به عنوان دنباله‌دار تایید شود. این یافته‌ها در نشست زمستانی انجمن ستاره‌شناسی آمریکا در تگزاس ارائه شد.

بیگ بنگ: تیمی بین‌المللی از ستاره شناسان از شیلی و آلمان موفق شدند برای اولین بار تصویری بی سابقه از جزئیات ستاره‌ای به جز خورشید را ثبت کنند. این ستاره قلب العقرب نام دارد و در صورت فلکی عقرب است. این تیم همچنین توانستند اولین نقشه از سرعت مواد در اتمسفر این ستراه را تهیه کنند که آشفتگی غیر منتظره‌ای در اتمسفر خارجی اش وجود دارد.

به گزارش بیگ بنگ، قلب العقرب ابرغولی سرخ در فاصله‌ی ۵۵۴ سال نوری است که توسط دانشمندان به خوبی مطالعه شده است. این ستاره پانزدهمین ستاره‌ی درخشان آسمان و درخشان‌ترین ستاره در صورت فلکی عقرب است. این ستاره با قطری ۷۰۰ برابر و جرمی ۱۲ برابر ِ خورشید یکی از بزرگترین ستارگان است. قلب العقرب جرمی ۱۵ برابر خورشید داشت و تابیدن آن تا به امروز باعث ِ کم شدن جرم آن به ۱۲ برابر جرم خورشید شده است.

دکتر کیچی اووناکا از دانشگاه کاتولیک شمال شیلی از وی‌ال‌تی‌آی که در سرو پارانال شیلی قرار دارد برای مشاهده‌ی حرکات گاز اتمسفر آن به طور مستقیم استفاده کرده است. دکتر اوناکا می‌گوید:« اینکه چگونه ستارگانی چون قلب‌العقرب در مراحل نهایی تکاملشان به این سرعت جرمشان از دست می‌رود مساله‌ای است که نیم قرن بی پاسخ مانده است. وی‌ال‌تی‌آی تنها مرکزی است که به طور مستقیم می‌تواند حرکات گازها در اتمسفر خارجی قلب‌العقرب را اندازه بگیرد که این قدمی حیاتی به سوی روشن کردن این مساله است. قدم بعدی این چالش مشخص کردن عامل حرکات آشفته‌ی آن است.»

ستاره‌شناسانن اولین نقشه‌ی سرعت دو بعدی از اتمسفر ستاره‌ای جز خورشید را ایجاد کرده‌اند. آنها این نقشه را با استفاده از وی‌ال‌تی‌آی با سه تلسکوپ کمکی و وسیله‌ای به نام AMBER تهیه کرده‌اند که امکان تهیه‌ی تصاویر جداگانه از سطح قلب‌العقرب در بازه‌ی کوچکی از طول موج فروسرخ را فراهم می‌کند. سپس از این داده‌ها به منظور محاسبه‌ی تفاوت بین سرعت گاز اتمسفری در نقاط مختلف روی ستاره و سرعت میانگین بر روی کل ستاره استفاده کردند. نتایج این بررسی‌ها نقشه‌ای از سرعت نسبی گاز اتمسفری در کل دیسک قلب‌العقرب بود که برای اولین بار برای ستاره‌ای به جز خورشید تهیه شده است.

نویسندگان می‌گویند: ما متوجه شدیم گاز با چگالی پایین آشفته بسیار دورتر از ستاره قرار دارد که پیش از این پیش‌بینی نشده بود. این حرکات حاصل همرفت نیست. منظور از همرفت حرکات مقیاس بالای ماده است که در بسیاری از ستارگان انرژی را از هسته به اتمسفر خارجی منتقل می‌کند. ممکن است یک فرآیند جدید ناشناخته حرکات اتمسفر خارجی ابرغول‌های قرمزی چون قلب‌العقرب را توضیح دهد.» نتایج این تحقیقات در مجله‌ی دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
Nature به چاپ رسیده است.

بیگ بنگ: تیمی از دانشمندان به رهبری ماریو سوسرکویا از دانشگاه آنتیوکویا در کلمبیا، توضیح جدیدی برای کاهش غیرمعمول میزان نور ستارۀ K8462852 ارائه دادند. این ستاره به تازگی رفتارهای عجیب خود را از سر گرفته است. این تغییرات مرموز در نور ستاره میتواند سرنخی بر وجود سیاره ای عبوری شبیه به مشتری باشد.

به گزارش بیگ بنگ، محققان این پژوهش در این باره اظهار داشتند: «ما به منظور یافتن توضیحی برای سیگنال های غیرمعمول و غیرمنتظره از سیارات حلقه ای و حلقۀ آنها، اقدام به مطالعه دینامیک یک حلقه فراخورشیدی کردیم.» اولین بار تیمی از اخترشناسان به رهبری تابتا بویاجیان از دانشگاه یل آمریکا در سال ۲۰۱۵ میلادی متوجه رفتار غیرمعمول ستاره ای دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
با نام KIC 8462852 شدند. این ستاره چرخه ای غیرعادی نشان دارد که از شدت نورش کاسته می شود و سپس به روشنایی قبلی اش باز می گردد. به طور معمول، هر زمان که سیاره ای از مقابل یک ستاره عبور می کند، نور این ستاره به چشم رصدکنندگان زمینی کاهش پیدا می کند که به این پدیده “عبور یا گذر” می گویند.

اما این تمام داستان برای ستاره فوق، یا همان دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
ستاره تبی(Tabby) نیست. سیلی از فرضیه ها در این مورد سرازیر شد؛ از دنباله دارهای آزاد تا وجود یک ابرسازۀ غول پیکر به دور ستاره که احتمالا به دست بیگانگان ساخته شده است. بتازگی سوسرکویا به کمک همکارانش فرضیه خود را با شبیه سازی نحوه عبور نور در زمان کسوفی نزدیک(با فاصله ای به اندازه یک دهم فاصلۀ زمین تا خورشید) به وسیله یک سیارۀ حلقه دار آزمایش کردند و معتقدند چنین حالتی می تواند برای این ستارۀ عجیب هم رخ کرد که نورش از دید ناظر زمینی گاهی کم و زیاد می شود.

سیارات حلقوی در زمان عبور از مقابل ستاره خود، تغییراتی غیرمعمول در نور ستاره ایجاد می کنند. به این شکل که وقتی حلقه سیاره در مقابل ستاره قرار می گیرد مقداری کاهش در نور دریافتی مشاهده می شود و این روند زمانی که خود سیاره در مقابل ستاره قرار می گیرد تشدید می شود و سرانجام حلقه سیاره بار دیگر در مقابل ستاره قرار می گیرد.

این نوع عبور از مقابل ستاره الگوی خاصی ندارد زیرا در هر عبور ممکن است سیاره زاویه متفاوتی به خود بگیرد. علاوه بر آن، شبیه سازی ها نشان می دهد که یک ستاره می تواند حلقۀ سیاره را به سمت خود کشیده و به این طرف و آن طرف هدایت کند که خود باعث می شود گسیل غیرمعمول نور ستاره بیشتر شود. محققان در مقالۀ خود اظهار داشتند: «ما دریافتیم که ساختارهای حلقه ای مذکور، حتی در زمان هایی غیر از کسوف، متحمل تغییرات کوتاه مدتی در شکل و زاویۀ خود می شوند که ما آنها را به شکل تغییرات وسیع در نحوۀ عبور سیاره مشاهده می کنیم.»

با این حال، این مشاهدات برخی افراد را قانع نمی کند. کیوان استاسون دانشمند دانشگاه وندربیلت بهدیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
وبسایت New Scientist گفت: «ما هنوز راه زیادی تا کشف الگوی تار شدن نور یا پدیده تاری مقطعی داریم.» سوسرکویا نیز در این باره گفت: «هدف این پروژه این است که به مردم نشان دهیم مکانیزم هایی وجود دارند که می توانند نحوه خمیدگی نور را تغییر دهند.»

او اضافه کرد: «این تغییرات می توانند به دلیل دینامیک یا نحوه حرکت قمرها و یا حلقه ها به وجود بیایند. این تغییرات دوباره در بازۀ زمانی کوتاهی اتفاق خواهند افتاد و ما تا دو یا سه سال آینده شاهد آنها خواهیم بود.» او اذعان داشت توضیح ارائه شده توسط گروه تحقیقاتی تنها توضیح ممکن برای این مسئله نیست و تیم تحقیقاتی همچنان به یافتن توضیحی مطابق با داده های بدست آمده از ستارۀ تبی ادامه خواهد داد. جزئیات بیشتر این پژوهش در دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
arxiv.org منتشر شده است.

بیگ بنگ: اخترشناسان برای اولین‌بار موفق به رصد ستاره‌ای شده‌اند که با سرعتی باورنکردنی به دور خود در چرخش است و نوری پلاریزه شده از خود ساطع می‌کند.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از همشهری، ۵۰ سال پیش این پدیده برای اولین‌بار پیش‌بینی شد اما تا به امروز رصد این ستاره با استفاده از تجهیزات کنونی برای اخترشناسان امکان‌پذیر نبوده‌است. اکنون محققان در نهایت سرعت باورنکردنی چرخش ستاره آلفا شیر(Regulus)، یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های آسمان شب را تایید کرده‌اند. امواح نوری معمولا در هر جهتی که بخواهند حرکت می‌کنند، و با اجسام برخورد کرده و در هر جهتی بازتابانده می‌شوند، اما این امواج می‌توانند قطبی یا پولاریزه شده و تنها در جهتی خاص حرکت کنند.

در سال ۱۹۶۸ دو اخترشناس به نام‌های جی پاتریک هارینگتون و جورج کالینز پیش‌بینی کردند که ستاره‌ای با سرعت چرخش شدید می‌تواند نور قطبیده شده بتاباند زیرا چرخش آن به اندازه‌ای جنون‌آمیز است که شکل ستاره را به سطحی صاف تبدیل می‌کند. این دو براساس محاسبات سال ۱۹۴۶ فیزیکدان برنده نوبل، سوبراهمانیان چاندراسکار که برای اولین بار اعلام کرد برخی ستارگان نور قطبیده شده ساطع می‌کنند، نظریه خود را ارائه دادند.

اکنون گروهی از محققان بین‌المللی از استرالیا، آمریکا و بریتانیا موفق شده‌اند آنچه ۵۰ سال پیش‌بینی شده‌ بود را به کمک پلاریمتر به شدت حساس و پیشرفته‌ای، ابزار ردیابی نور قطبیده شده، که توسط مهندسان دانشگاه نیوساوث‌ولز ساخته شده‌است، به چشم ببینند. این ابزار که حساس‌ترین پلاریمتر نجومی جهان است، به سوی ستاره آلفای شیر در فاصله ۷۹ سال نوری از زمین نشانه گرفته شد.

این ستاره در صورت فلکی شیر واقع شده و بیست و دومین ستاره درخشان در آسمان شب است. به واسطه رصد نور قطبیده شده برای اولین‌بار در جهان،‌ محققان دریافتند این ستاره با سرعت دیوانه‌وار ۳۲۰ کیلومتر بر ثانیه به دور خود می‌چرخد. این سرعت به اندازه‌ای بالاست که ستاره در آستانه متلاشی شدن قرار دارد. محاسبات جدید نه تنها برای درک بهتر ساختار این ستاره اهمیت دارد، بلکه شیوه‌هایی جدید برای کشف اسرار تعدادی از بزرگترین و داغ‌ترین ستاره‌های جهان را در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
Nature Astronomy منتشر شده است.

با این حال، این مشاهدات برخی افراد را قانع نمی کند. کیوان استاسون دانشمند دانشگاه وندربیلت به دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
وبسایت New Scientist گفت: «ما هنوز راه زیادی تا کشف الگوی تار شدن نور یا پدیده تاری مقطعی داریم.» سوسرکویا نیز در این باره گفت: «هدف این پروژه این است که به مردم نشان دهیم مکانیزم هایی وجود دارند که می توانند نحوه خمیدگی نور را تغییر دهند.»

بیگ بنگ: اولین بار چه زمانی یاد گرفتید این گروه از ستارگان را شناسایی کنید؟ اگرچه این ستارگان برای افراد زیادی در سراسر دنیا شناخته شده هستند، اما فرهنگ های مختلف این نشان های ستاره مانند را به شمایل مختلف و رسوم اجدادی نسبت داده اند. این ستارگان که در آمریکا ملاقۀ بزرگ نامیده می شوند در واقع بخشی از یک صورت فلکی هستند که اتحادیۀ بین المللی ستاره شناسی در سال ۱۹۲۲ آن را خرس بزرگ نامگذاری کرد.

نام های شناخته شدۀ این ستارگان از چپ به راست به ترتیب عبارتند از: اتا خرس بزرگ، زتا خرس بزرگ، اپسیلون خرس بزرگ، دلتا خرس بزرگ، گاما خرس بزرگ، بتا خرس بزرگ و آلفا خرس بزرگ. البته، ستارگان در هر صورت فلکی از لحاظ فیزیکی با یکدیگر هیچ ارتباطی نخواهند داشت. اما جالب است که بیشتر ستارگان دب اکبر به نظر در یک مسیر در فضا در حال حرکتند؛ خاصیتی که ستارگان دیگر حتی در منطقه بزرگتری از آسمان از آن بهره برده اند. حرکت مشترک آنها نشان می دهد که آنها همگی به یک خوشۀ ستاره ای سست در نزدیکی تعلق دارند که تصور می شود تقریبا ۷۵ سال نوری با زمین فاصله دارد و تا ۳۰ سال نوری وسعت دارد. این خوشه بیشتر تحت عنوان “گروه متحرک دب اکبر” شناخته شده است. این عکس برجسته ستارگان شمایلی در بالای کوه هرم(Pyramid) در آلبرتای کانادا را به نمایش می گذارد.

[i]یک موج گرانشی با فرکانس پایین که از نزدیکی زمین می‌گذرد، می‌تواند باعث جابه‌جایی مکان ستاره (نقاط سیاه) از دید ناظر زمینی شود. این الگو دامنه، ‌فرکانس و قطبیدگی امواج را نشان می‌دهد. در اینجا، جابه‌جایی به صورت اغراق‌آمیز نشان داده شده است.[/i]

به گزارش بیگ بنگ به نقل از انجمن فیزیک ایران، رصدخانه امواج گرانشی تداخل‌ لیزری(LIGO) به خاطر آشکارسازی امواج گرانشی با استفاده از تداخل‌سنج‌های بزرگ، برنده جایزه نوبل فیزیک امسال شد؛ اما روش‌های دیگری نیز برای این کار وجود دارد. یکی از این روش‌ها، اندازه‌گیری جابه‌جایی‌های کوچک ستارگان نزدیک زمین است که امواج گرانشی از آنها می‌گذرد. محاسبات جدید نشان داده که آشکارسازی باید بااستفاده از داده‌های با وضوح بالا درباره مکان ستارگان انجام شود که این اطلاعات توسط تلسکوپ فضایی گایا فراهم می‌شود. این روش نسبت به امواج با فرکانس بسیار پایین که از ادغام دو ابرسیاه‌چاله یا حتی بیگ بنگ تولید شده است، حساس خواهد بود.

امواج گرانشی(GW) براثر رخدادهای سهمگینی مثل برخورد سیاه‌چاله‌ها و ستاره‌های نوترونی، اجرامی که چگالی‌های بسیار بالای آنها در فضازمان اطراف آشفتگی ایجاد می‌کند، تولید می‌شود. لایگو یک موج گرانشی که باعث کشش و فشردگی فضا زمان شده، آشکارسازی کرده است، اما یک موج گرانشی گذرنده می‌تواند باعث نوسان زمین در مکان خود نسبت به ستارگان شود. بنابراین ستاره‌های دوردست، که از زمین یا تلسکوپ‌های فضایی دیده می‌شوند، باید با رفتاری قابل پیش‌بینی در مکان خود جابه‌جا شوند.

در دهه ۱۹۹۰، آشکارسازی امواج گرانشی با رصد اجرام فراکهکشانی، به‌ جای ستارگان، پیشنهاد شد. شبکه وسیعی از ستاره‌شناسان آماده آشکارسازی امواج گرانشی با استفاده از آثار آن بر تابش‌های رادیویی تپ‌اخترها شدند، ‌زیرا فرکانس جریان بسیار منظم پالس‌های سریع بر اثر عبور امواج گرانشی تغییرات بسیار کوچکی پیدا می‌کند. حال کریستوفر مور ستاره‌شناسی از دانشگاه کمبریج بریتانیا و همکارانش، آثار ناشی از امواج گرانشی میدان بزرگ ستاره‌های رصدشده توسط تلسکوپ فضایی گایا آژانس فضایی اروپا(ESA) را پیش‌بینی کرده‌اند. این رصدخانه در اواخر سال ۲۰۱۳ به‌ منظور انجام رصدهای بسیار دقیق مکان ستارگان در کهکشان خودی، به فضا پرتاب شد.

داده‌های گایا در اویل سال ۲۰۲۰ منتشر خواهد شد. مور می‌گوید: «برای اولین بار، گایا اثر یک پیش‌بینی واقع‌گرایانه را اندازه‌گیری خواهد کرد.» هنگام طراحی گایا محققان متوجه شدند که آشکارسازی امواج گرانشی یکی از کاربردهای بالقوه این وسیله است. عوامل زیادی در کاربردی‌ شدن این رویکرد مشارکت دارند که شامل دقت و زمان طولانی اندازه‌گیری‌های نجومی است. گایا طی ۵ تا ۱۰ سال حدود یک میلیارد ستاره را رصد خواهد کرد که هر کدام از آنها طی این دوره حداقل ۸۰ بار رصد خواهد شد. طبق گفته مور، رصد این همه ستاره برتری مهم گایا محسوب می‌شود.

مور و همکارانش نشان دادند که امواج گرانشی الگوی تغییر مشخصی در مکان همه ستارگان ایجاد می‌کند. محققان موج گرانشی ناشی از دو ابرسیاه‌چاله چرخان به دور یکدیگر را شبیه‌سازی کردند و نشان دادند که این موج باید در اندازه‌گیری و بررسی ۱۰۰۰۰۰ ستاره توسط گایا قابل آشکارسازی باشد. (تجزیه‌ و تحلیل یک میلیارد ستاره نیازمند محاسبات زیادی است.) این روش برای امواج گرانشی با فرکانس بسیار پایین، فرکانس چند میکروهرتز تا نانوهرتز، موثر است، به این مفهوم که یک نوسان تکی می‌تواند سال‌ها طول بکشد.

با این‌ حال، موفقیت این روش تضمین‌شده نیست. طبق گفته مور «آشکارسازی امواج با این فرکانس‌های بسیار ضعیف حتی برای گایا نیز مشکل است.» مور می‌گوید احتمالا منبع امواج گرانشی قابل‌دیدن برای گایا، دو ابرسیاه‌چاله است که با دوره تناوب تقریبا یک ‌سال به دور یکدیگر می‌چرخند و در مرکز یکی از کهکشان‌های بزرگ و نسبتا نزدیک به ما قرار دارد. چنین اجرامی، بین ۱۰ میلیون تا ۱۰۰ میلیون برابر خورشد ما جرم دارند. “کارل گویین” اخترفیزیک‌دان دانشگاه کالیفرنیا در سنتا باربارا، می‌گوید: «این یک ایده عالی است و ارزش کارکردن دارد.» وی می‌گوید ازبین‌بردن سیگنال‌های مخالف اثرات ناشی از دستگاه‌ها و ابزارها، مانند نوسان در جهت‌گیری فضاپیماها، چالش‌برانگیز خواهد بود.

جوزه د بروجین، معاون پروژه علمی ماموریت گایا، تایید کرده است که طرح‌های پیشنهادی و نتایج شبیه‌سازی با قابلیت‌های ابزار سازگار است. طبق گفته گویین از آنجا که شکست موج در جو زمین مانع رصد آنها توسط تلسکوپ‌های زمینی می‌شود، یک ابزار فضایی باید چنین آثاری را رصد کند. بروجین می‌گوید احتمالا این روش می‌تواند منابع امواج گرانشی راکه به‌راحتی با آشکارسازهای تداخل‌سنجی مثل لایگو دیده نمی‌شوند، نشان دهد که شامل امواج گرانشی اولیه ناشی از دوره تورمی بیگ بنگ است. گویین می‌افزاید گایا می‌تواند امواج گرانشی ناشی از ادغام ستاره با ابرسیاه‌چاله مرکزی کهکشان خود را نیز ببیند که باید یک رخداد نسبتا شایع باشد.

بیگ بنگ: یک تیم بین‌المللی از اخترشناسی دریافتند که پیش فرض‌های قدیمی دربارۀ ارتباط بین توده‌های ابری گرد و غبار که تشکیل دهندۀ ستارگان هستند با گازها و توده‌های نهایی ستارگان، به سادگی که دانشمندان فکر می کنند، نیستند و با هم تفاوت‌هایی دارند.

به گزارش بیگ بنگ، سوالی که سالهاست ذهن اخترشناسان را به خود مشغول کرده این است که علت اصلی رشد ستارگان تا یک میزان مشخص چیست. گفته می شود جرم یک ستاره اساساً به ساختار اصلی هسته سازندۀ آن، وابسته است که ستارگان از آن متولد می شوند. در محل شکل‌گیری ستارگان ِ سراسر کیهان، ابرهای مولکولی عظیمی تحت تاثیر گرانش شروع به فروپاشی کرده به یکدیگر می پیوندند و به این ترتیب هسته سازنده ستارگان را ایجاد می کنند. درون همین هسته های متراکم، مواد متلاشی شده و دمایشان تا حدی افزایش پیدا می کند که برای تقویت گداخت هسته ای که ستاره از آن رشد می کند کافی خواهد بود.

مشاهدات روی کهکشان راه شیری نشان می دهد که بین جرم هسته تشکیل دهندۀ ستارگان و جرم نهایی ستارگان پس از تشکیل ارتباط وجود دارد و الگوی توزیع رایج برای تمامی آنها موجود است. برای مثال، ستاره‌های اندکی وجود دارند که از خورشید جرم بیشتری دارند. همچنین مشاهدات نشان می دهد ستارگان زیادی وجود دارند که اندکی کوچک‌تر از خورشید هستند؛ این در حالی است که ستارگانی با جرم بسیار کمتر از خورشید را نمی توان به آسانی یافت. سوال مهم اخترشناسان این است که آیا در خوشه‌های ستاره‌ای دیگر موجود در سراسر کیهان نیز دقیقا همین توزیع توده ستارگان دیده می شود، و آیا این ارتباط بین هسته تشکیل دهندۀ ستارگان و خود ستارگان به همین ترتیب رایج است یا خیر.

اخترشناسان در تحقیقات ِ جدید خود به سرپرستی دانشگاه‌های دیدرو پاریس،گرنوبل آلپ و دانشگاه شیلی، برای دست‌یابی به یک نگرش جدید در W43-MM1 از دستگاه بزرگ میلیمتری و زیرمیلیمتری آتاکاما-آلما(ALMA) استفاده کرد. منطقۀ W43-MM1 بخشی از وسترشات ۴۳ (W43) است که یک ناحیه پرنور ستاره‌ساز عظیم کهکشانی واقع در صورت فلکی عقاب را تشکیل می دهد و حدود ۱۸۰۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد.

منطقه فعال تشکیل ِ ستاره W43-MM1، برای مشاهده از آرایه تلسکوپی آلما استفاده شده است: انتشار پیوسته ۱٫۳ میلی‌متر گرد و غبار برای رسم تراکم گاز در نظر گرفته شده است. بیضی‌های اطراف مرز هسته (حداکثر تا نیمه) مشخص شده‌اند؛ اجرام هسته‌ای بین گستره ۱ تا ۱۰۰ اجرام خورشیدی را در بر می گیرند بنابراین انتظار می رود ستاره‌هایی با اجرام بین ۰٫۴ تا ۴۰ اجرام خورشیدی را تولید کنند.

با استفاده از آرایه آلما، اخترشناسان توانستند هسته‌های تشکیل دهنده ستارگان، چه آنان که جرمی مشابه خورشید و چه آنهایی که صدها برابر بزرگترند، را در طیف گسترده‌ای مشاهده کنند. در کمال تعجب، محققان دریافتند که توزیع هسته‌های تشکیل دهنده ستارگان با آنچه در مناطق نزدیک کهکشان راه شیری مشاهده کرده بودند، کاملا متفاوت است.

به خصوص اینکه تعداد زیادی از ستارگان بزرگ پر جرم اما کوچک‌تر از ستارگان متداول در کهکشان راه شیری را مشاهده کردند. دکتر کنت مارش از دانشگاه کاردیف و عضو تیم تحقیقاتی گفت: «یافته‌های بدست آمده کاملا موجب شگفتی شد و رابطۀ بین اجرام تشکیل دهنده هسته و اجرام خود ستارگان که برای مدت طولانی مورد قبول بودند را زیر سوال برد.»

«در نتیجه، شاید انجمن اخترشناسی نیازمند آن است که محاسباتش مبنی بر فرایند پیچیده‌ای که به چگونگی تولد ستارگان می پردازد را بازبینی کند. سیر تکامل یک هسته به یک ستاره شامل برهمکنش‌های فیزیکی مختلفی است، و نتایج چنین مطالعاتی باید به درک هرچه بهتر چگونگی انجام تمام این فرایندها کمک شایانی کند.» جهت تصدیق پژوهش های اخیر این تیم، دکتر مارش (Dr. Marsh) و هم کارانش تصمیم دارند نواحی مربوط به تشکیل ۱۵ ستاره مشابه با ستاره W43-MM1 را مورد مطالعه قرار دهند. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
Nature Astronomy منتشر است.

بیگ بنگ: دانشمندان شش نامزد کهکشان تاریک جدید پیدا کردند که تقریبا هیچ ستاره‌ای ندارند یا تعداد ستاره در آنها اندک است. همان‌طور که می توانید تصور کنید، این نامزدهای فاقد ستاره درخشندگی و روشنایی چندانی ندارند؛ این عامل کار را برای یافتن آنها بسیار سخت می کند.

به گزارش بیگ بنگ، اخترشناسان علاقمند به درک چگونگی ایجاد آنها و چگونگی ایجاد ستاره‌ها از گاز میان کهکشانی هستند. کهکشان‌های تاریک می توانند در رمزگشایی از این اسرار موثر باشند. متاسفانه، کهکشان‌های تاریک فقط در حد فرضیه هستند. اگر به اثبات برسند، می توانند اطلاعات خوبی را در اختیار اخترشناسان قرار دهند. کهکشان نظری از گاز و ماده تاریک تشکیل یافته است، اما هنوز توانایی ایجاد ستاره‌ها با هر نوع نظمی را ندارند.

دانشمندان برای مطالعۀ کهکشان‌های تاریک باید در ابتدا آنها را پیدا کنند، به همین منظور تیمی از اخترفیزیکدانان انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ روشی را برای انجام این کار ایجاد کرده‌اند. دانشمندان برای تعیین موقعیت شش نامزد کهکشان تاریک در مقاله جدید خود از اختروش‌ها به عنوان چراغ قوه استفاده کردند. اختروش‌ها سیاهچاله‌های غول پیکر اَبَر درخشان هستند. قرص‌های برافزایشی آنها نور فرابنفش را به بیرون ساطع می کنند. پرتوهای پرانرژی منجر به انتشار فلوئورسنت در اتم‌های هیدروژن می شوند. پالس‌های ناشی از دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
اختروش‌ ها باعث می شوند کهکشان‌های تاریک مجاور تا حدودی قابل رویت شوند.

دانشمندان قبلا از یک روش مشابه برای جستجوی کهکشان‌های تاریک استفاده کرده اند، اما محققان انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ، اختروش‌های واقع در فواصل بسیار دور را هدف قرار داده‌اند. محققان در مقاله خود نوشتند: «بررسی میدانی ما پوشش یکنواختی در حجمی بزرگ پیرامون اختروش‌ها فراهم می آورد و ما قادریم اطلاعات طیفی ِ کاملی از هر موقعیت بدست آوریم.» تلاش محققان منجر به شناسایی شش نامزد ِ کهکشان تاریک از مجموع ۲۰۰ مورد مشکوک در دستۀ «Lyman-alpha» شده است. جزئیات بیشتر این پژوهش در مجله دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
Astrophysical منتشر شد.