بحث کردن با یهودیان

هرچه بیشتر با آن‌ها بحث می‌کردم، بیشتر با شیوه جدلی‌شان آشنا می‌شدم. در ابتدا روی حماقت طرف مقابلشان حساب می‌کردند. سپس، وقتی راه دیگری برای گریز پیدا نمی‌کردند، خودشان را به نادانی می‌زدند... هرگاه به یکی از مبلغینشان حمله می‌کردی، دستت به ماده‌ای لزج می‌خورد که فوراً جدا میشد و از میان انگشتانت می‌لغزید و لحظه‌ای بعد دوباره شکل میگرفت. اگر ضربه‌ای چنان کوبنده وارد می‌کردی که در برابر دیدگان حاضران چاره‌ای جز پذیرفتن نداشت و بنابراین گمان میکردی یک گام پیش رفته‌ای، روز بعد شگفتی‌ات بسیار میشد.

آن یهودی هیچ چیز از دیروز به یاد نداشت و همان یاوه‌های پیشینش را تکرار می‌کرد، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است؛ اگر با خشم او را به این موضوع متوجه میکردی، چیزی به خاطر نمی‌آورد جز اینکه روز پیش درستی ادعاهایش را ثابت کرده بود. بارها آنجا ایستادم و در حیرت فرو رفتم.

نمی‌دانستم از چه بیشتر شگفت‌زده شوم: چابکی کلامشان یا مهارتشان در دروغ‌گویی. سپس از آنان نفرت پیدا کردم.

منبع: آدولف هیتلر، نبرد من (چاپ چهاردهم، مونیخ، ۱۹۳۲)

در مانیفست ناسیونال سوسیالیسم، مسئله نفرت از یهودیان آن مطلبی نیست که دائم در حال تشریح باشد و رنگ و بوی کینه های نژادی بگیرد. صفاتی ذاتی و منفی‌نگر، در قالب یک نژاد و دین که در اروپا و تقریبا تمامی جهان در حال رشد است و باید از نمو آن جلوگیری شود. این مسئله بار ها توسط تئوریسین های مختلف حزب مطرح شد و از تهمت های ضدیتی با آن در تقابل بود. مسئله یهودیان مانند مسئله تبعید زندانی به جایی دیگر است، که به دلیل اختلاطات نژادی / تحمیلی سرزنش شده و بدشمرده میشود.