کـــره ای گــفــت بـــه بابای خرش

پــــدر از هـــمـــه جــا بـی خبرش 

وقـــت آن اســــت بــــرای پســرت

ایـــــن الاغ نـــــــرّه ی کــــره خــرت 

مــاده ای خوشگل و زیـبا گیری

 تـــو کــه هر روز به صحرا میری 

وقت ان است که زن دارشومدیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

 ورنـــه از بـــی زنـــی بــیمار شوم 

پـــدرش گــفــت کــه ای کـره خَرَم

 ای عــزیـــز دل بـــابــــا ، پــســرم 

تـــو کـــه در چــنــتــه نداری آهی

نـــه طــویـــلــه ، نه جُلی نه کاهی 

تـــو کـــه جــز خـوردن مال پدرت

پـــــــدر نـــــــرهّ خـــــر دربــــدرت 

هـــیـــچ کـــار دگــری نیست تو را

  یک جو از عقل به سر نیست تو را 

به چه جرأت تو زمـن زن طـلــبی

بـــاورم نـیــست کـــه ایـنقدر جَلبَی

بـــایـــد اول تـــو بــگـیـری کاری

بــهـــر مــــردم بــبـــری تــو باری 

بعـد از آن یک دو تا پالان بخـری

 بـهــر آن کُــرّه خوشگل بـبـری

یک طــویــلـه بکنی رهن و اجار

تــا کــه راضــی شــود از تو آن یار 

بـعــد بـایــد بـخری رخت عروس

بـهـر آن مـاده خر خـوب و ملوس 

جُـــلـی از جــنـــس کــتـــان اعلا

 روی جُـــل نـقــش و نـگـاری زیـبـا 

بــعـــد بـــایـــد بـــکـــنی گلکاری

بــهــر مــاشـیـن عروس یـک گاری 

وقــتی ایـــنـهــا بـــشـــود آمــاده

 بــعـــد از ایـــن زنـــدگــیـــّت آغـازه 

می بــری مـــاده خــرت را حجله 

بــا تـــأنــی نَـکــه بـــا ایـــن عـجـله 

بــشـنــو ایــن پــنــد زبابای خرت

پــــــدر بـــــا ادب و بــــا هــــنـــرت 

تــا کـــه اســبــاب مــهــیــا نشود

موسم عــقــد تــو بــر پا نشود 

پــس از امــروز بــرو بر سرکار

تــا نـــهـــنـــد آدمـــیـــان پــشتت بار

سپاس یادت نره دوست گلم