لطفا زُل نزنیم

به زن چاق توی پراید،

به النگوهای طلایی ردیف توی دستش.

به زن و شوهری که توی خیابان بحث می کنند،

به مرد دست و پا شکسته ی عصا به دست،

به ویلچرنشینش حتی؛ با ماسک و بی ماسک.

به دختری که با علاقه به گربه های کثیف و لاغر مردنی توی خیابان غذا می دهد،

به زنی که روی نیمکت پارک تنها نشسته و آرام اشک می ریزد.

به بچه ی مریض،

به آدم علیل،

به زیپ باز پیرمرد،

به دست لرزان و چروکیده ی پیرزن،

به دخترک ژنده پوش فال فروش،

به جوان شیک روزنامه فروش؛

زل نزنیم به آدم های ِتا مغز ِ استخوان خیسِ بدون چتر؛

به زن و شوهر با اختلاف سنی زیاد، که دست همدیگر را گرفته اند و راه می روند، به دوست داشتنشان زل نزنیم؛

به درز پاره ی لباس،

به صورت سوخته و پوست جمع شده،

به زن زیبا،

به مرد زشت،

به زنی که دوربین به دست از زمین و زمان عکس می گیرد،

به تنهایی زنی که برای خودش گُل می خرد؛

به مردی که راه می رود و زیر لب با خودش حرف می زند.

به گدا،

به دیوانه؛

به دیوانه ها هم زل نزنیم،

بگذاریم آرام برای خودشان لبخند بزنند، بخندند.

بگذاریم آنکه دلش گرفته و اشک می ریزد هم با خیال راحت گریه کند،

زل نزنیم،

زل زدن مایه ی آزار است...

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.