بابام همیشه موقع هایی که بی اعصاب بود و هر چی بود رو سرم میشکست...
همیشه بهم یادآوری میکرد که من هیچ چیزی نمیشم ): میگفت که "آخه بدبخت سود تو به جامعه چی میشه؟!"
مدت ها غمگین و افسرده بودم!
تا همین امروز!
فهمیدم که مفید بودن فقط مادی نیست!
من کمک های معنویم رو روزگار یادگاری میمونه!
فعلا زوده ولی یه روز صدای خنده هام شهرو پر میکنه (:
به حرفا توجه نکنین حرف دل آدما رو میسازه....

اصن حرف زدن با بعضیا خودش بغل محسوب میشه(؛

‏متاسفانه آدميزاد تا از دست نده قدر نميدونه!

‌