In my hallucination
I saw my beloved's flower garden
In my vertigo, in my dizziness
In my drunken haze
Whirling and dancing like a spinning wheel

I saw myself as the source of existence
I was there in the beginning
And I was the spirit of love
Now I am sober
There is only the hangover
And the memory of love
And only the sorrow

I yearn for happiness
I ask for help
I want mercy
And my love says:

Look at me and hear me
Because I am here
Just for that

I am your moon and your moonlight too
I am your flower garden and your water too
I have come all this way, eager for you
Without shoes or shawl

I want you to laugh
To kill all your worries
To love you
To nourish you

Oh sweet bitterness
I will soothe you and heal you
I will bring you roses
I, too, have been covered with thorns



شیرینی تلخ

در خیال خود
گلستان دلدار خویش را دیدم
افتان و خیزان در تشویش خویش
در بیخودی و مستی خویش
می چرخم و می رقصم چونان که دوک خیاطان....

خویش را چونان منبع فیضی دیدم....
در آنجا، در اغاز این من بودم
و خود جوهره ی عشق بودم...
و اکنون اما هشیارم
و تنها خماری ای باقی مانده و...
خاطره ای از عشق و ....
تنها اندوهی..


آرزومند شادی و...
خواهان دستگیری و ...
طالب بخشایش ام...

و دلدار ِ من گوید:

بنگر به من و مرا بشنو....
چرا که من اینجایم....
تنها به این خاطر...

هم ماه و مهتاب توام...
هم آب و بستان توام....
همه این راه را در اشتقاق تو...
بی کفش و پوشش امدم...

می خواهم از تو خنده را
نابودی اندوه را...
عاشق شدنت
پروردنت....

ای تلخی ِ شیرین من
تسکین و آرامت دهم،
می دهمت گل های سرخ ...
پوشیده از خارم خودم...

سودای عشق تو،

متانت و آرامش را از من ربوده است.

در اینجا، این من،

سرمست ِ جنون ِ عشق گشته‌ام. 

در این ابهام و ناپیدایی،

با خویش نیز بیگانه گشته‌ام. 

و آنچنان مستم،

که راه خانه خویش را نیز گم کرده‌ام. 

در گلستان و در باغ،

تنها این چهرۀ توست که رو به روی من است؛

از درختان و شکوفه‌ها و گل‌ها،

تنها این رایحۀ توست که به مشامم می‌رسد. 

مست و شیدای خلسه‌های عشق،

از درک تفاوت‌های مخمور و خَمر،

عاشق و معشوق،

باز مانده‌ام.