10-10-2014، 15:14
محیط میانسیارهای مادهای نازک و فشرده است که میان سیارات و اجسام دیگر منظومهٔ شمسی وجود دارد. اجزای مواد سازندهٔ محیط میانسیارهای از هیدروژن خنثی (غیر یونیزهشده، گاز پلاسما (شامل ذرات باردار الکتریکی که از خورشید میآیند)، پرتوهای کیهانی و ذرات گرد و غبار تشکیل شدهاند. در فاصلهٔ میان مدار زمین و خورشید، در هر ۱۰۰ سانتیمتر مکعب، یک اتم هیدروژن خنثی وجود دارد.[۲۱]
در واقع این تصور که فضا یک خلأ کامل است، نادرست است و محیط میانسیارهای در فضا وجود دارد. اما چگالی و تراکم این ماده بسیار کم است و در هر سانتیمتر مکعب پیرامون زمین تنها ۵ ذره وجود دارد و هر چه قدر از خورشید دور میشویم، چگالی این ماده کاهش مییابد. چگالی این ذرات تخت تأثیر عواملی از جمله میدانهای مغناطیسی است. دمای محیط میانسیارهای حدود °۹۹٬۷۲۷ سانتیگراد است. این ماده تا لبهٔ منظومهٔ شمسی گسترش مییابد و به فضای میانستارهای برخورد میکند و هلیوسفر شکل میگیرد که یک نوع حباب مغناطیسی پیرامون منظومهٔ شمسی است. هلیوپاز مرز میان محیط میانسیارهای و فضای میانستارهای است و اعتقاد بر این است که حدود ۱۶۰–۱۱۰ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد.[۲۲]
ذرات بادهای خورشیدی از راه محیط میانستارهای با سرعتهای مافوق صوت سفر میکنند. بادهای خورشیدی پیرامون موانع محیط میانسیارهای مانند دنبالهدارها و مگنتوسفرهای سیارهای میروند.[۲۳]
محیط میانسیارهای عامل شماری از پدیدهها از جمله نور منطقةالبروجی است که فقط پیش یا پس از غروب آفتاب دیده میشود. این درخشانترین نور در نزدیکی افق است و هنگامی که نور با ذرات گرد و غبار محیط میانستارهای در نزدیکی زمین برخورد میکند، نور منطقةالبروجی رخ میدهد.

بازی آنلاین
آپلود عکس

![[-] [-]](http://www.flashkhor.com/forum/images/collapse.gif)



