همه از دلتنگی های من بووود...........

[بیتا خانومی*]

دستم را بالا می برم

 

 

و آسمان را پایین می کشم

 

 

می خواهم بزرگی زمین را نشان آسمان دهم !

 

 

تا بداند

 

 

گمشده ی من

 

 

نه در آغوش او . . .

 

 

که در همین خاک بی انتهاست

 

 

آنقدر از دل تنگی هایم برایش خواهم گفت

 

 

تا سرخ شود . . .

 

 

تا نم نم بگرید . . .

 

 

آن وقت رهایش می کنم

 

 

و می دانم

 

 

کسی هرگز نخواهد دانست

 

 

غم آن غروب بارانی

 

 

همه از دلتنگی های من بود . . . !

[بیتا خانومی*]

ممنون داداشی.