بازی آنلاین
آپلود عکس
17-08-2014، 9:53
(آخرین ویرایش در این ارسال: 17-08-2014، 10:18، توسط Nazanin♥Xavi.)
ای جانم
فاطمه ایول به پیشبینیت!!!
بی مقدمه برویم سراصل مطلب. تیم ملی والیبال ایران این روز ها حس خیلی خوبی به همه ما داده است. بیایید به اواسط زمستان 92 برگردیم.جایی که خولیو ولاسکو ،یکی از معتبرترین و پرافتخارترین مربیان تاریخ والیبال، پس از حدود سه سال حضور موفق در تیم ملی ایران نغمه جدایی سرداد و راهی زادگاهش آرژانتین شد. بسیاری از کارشناسان موفقیت های بین المللی تیم ملی والیبال ایران در این مدت را تمام و کمال به پای ولاسکو نوشتند و بارفتن او آینده ای نه چندان روشن را برای تیم ملی والیبال ایران پیش بینی می کردند. این درست که بی گمان و بدون هیچ شک و شبهه ای نمی شود از تاثیرات کاملا مثبت این مربی بزرگ روی بازیکنان تیم ملی ایران و ایجاد ذهنیت حرفه ای آنها با والیبال گذشت اما آیا نباید ابزاری در کار می بود که تمامی تلاش ها به ثمر بنشیند؟ قطعا بارها و بارها از برنامه بلند مدت برای شناسایی استعداد های والیبال ایران که استارتش از زمان حضور یزدانی خرم در فدراسیون والیبال زده شد، گفته شده اما نمی شود این واقعیت را کتمان کرد که شاید اگر این استعداد یابی و تلاش برای رسیدن به جایگاهی که در حال حاضر در آن قرار داریم خیلی زودتر از این ها شروع شده بود، شاید حالا سالهای سال از درخشش ما در رشته ای مثل والیبال در سطح آسیا و جهان گذشته بود. برگردیم به همان داستان خودمان. رفتن ولاسکو همانا و ناله و فغان بسیاری از کارشناسان و طرفداران والیبال همان. همه می گفتند دوران طلایی به پایان رسیده است و با ورود اسلوبودان کواچ به عنوان یک مربی جوان بدون هیچ تجربه ای برروی نیمکت تیم ملی، همه باید احساس خطر کنند اما کواچ با علم و شناخت کامل از تیم ملی ایران وعده داد که برخلاف نظر ولاسکو سطح والیبال ایران بسیار بالاتر از فقط و تنها فقط حضور در بازهای بین المللی است و اعلام کرد که چشم به سکوهای جهانی دارد. در نگاه اول شاید بسیاری ،حرفهای کواچ را نوعی آرزوی محال می دانستند اما ما «مو» را می دیدیم و او «پیچش مو» را. هرچند که کواچ خیلی دیر به تیم ملی والیبال ایران ملحق شد اما هر چه که شناخت این سرمربی صرب جوان ازبازیکنان تیم ملی ایران بیشتر شد نتیجه ها هم به سود تیم ملی ایران تغییر می کرد. ما لیگ جهانی را با دو شکست در برابر ایتالیا آغاز کردیم اما همان موقع کواچ وعده داد که هدفمش قطعا راهیابی به مرحله نهایی خواهد بود. شاید جوانی کواچ و فاصله سنی کم او با بازیکنان تیم ملی ایران بر خلاف انتظار یکی از محاسن او به شمار می رود. وقتی پای صحبت بازیکنان تیم ملی ایران بنشینیم همه انها متفق القول از این موضوع و ارتباط خوبی که سرمربی جوان ایران با بازیکنان برقرار کرده است به نیکی یاد می کنند. یکی دیگر از محاسن بزرگ تیم ملی والیبال ایران این حس همدلی است که در بین بازیکنان به وجود آورده و واقعا برای آنها فرقی نمی کند که بازیکن فیکس باشند یا ذخیره. قطعا در ایجاد این دید حرفه ای نمی توان از نقش ولاسکو به سادگی عبور کرد که تاثیر فراوانی در این قضیه داشت. موضع دیگر به دست باز کواچ در استفاده از ستاره ها بر می گردد. وقتی حمزه زرینی، رحمان داوودی و علیرضا مباشری که از بازیکنان اصلی تیم ملی ایران در سال گذشته بودند و مصدومیت گریبانشان را گرفت نه تنها مشکلی برای تیم به وجود نیامد که با جایگزینی میلاد عبادی پور و مجتبی میرزاجانپور ،تیم ملی ایران جان تازه ای گرفت و به موفقیت خود ادامه داد کار تا جایی پیش رفت که این دو ستاره جوان چند تیم خارجی را هم خواهان خود دیدند. وقتی شهرام محمودی به عنوان امتیاز آورترین بازیکن ایران در لیگ جهانی دچار مصدومیت می شود خیال کواچ با وجود امیر غفور آنقدر راحت است که با خیال جمع به او در برابر روسیه و برزیل بازی می دهد و شماره 10 تیم ملی ایران با کسب 53 امتیاز در دو بازی می درخشد. موضوع به همان وجود استعداد در سراسر ایران باز می گردد اما واقعا باید قبول کرد این استعداد یابی ها با دید حرفه ای فقط شاید در ورزش هایی مثل والیبال و بسکتبال وجود دارد و شاید به همین علت است که ما قبل از درخشش والیبالمان در سطح بزرگسالان پیش از این بار ها و بارها در سطوح پایه درخشیده بودیم و سرانجام بعد از مدت ها انتظار نوبت درخشش در رده بزرگسالان فرا رسید. شاید تا همین سال گذشته هم غلبه بر غول هایی مانند برزیل و روسیه آرزوی ما بود اما شاگردان لایق کواچ با هدایت او فعل خواستن را به بهترین نحو ممکن صرف کردند و همین عامل باعث شد تا در دومین حضور در لیگ جهانی اینگونه بدرخشیم. حالا دیگر والیبال به ورزش محبوب ایرانی ها تبدیل شده است و همه جا حرف از این ورزش موفق است . چشم به هم بگذاریم حدود چهل روز دیگر زمان جام جهانی والیبال در لهستان فرا خواهد رسید و شاید آنجا و در معتبرترین آوردگاه والیبال بهتر بشود عیار پسران کواچ را سنجید. در یک سال گذشته با غلبه بر غول هایی مانند برزیل ،ایتالیا، لهستان ،صربستان ،آلمان،امریکا و صربستان در لیگ جهانی و جام بین قاره ای لیاقت خود را به جهانیان به اثبات رسانده ایم و این ثمره همان کار بلند مدتی است که بیش از دو دهه از شروع آن می گذرد.حالا، حال خوب ما با والیبال خوبی که پسران ایران زمین بازی می کنند، قابل توصیف نیست.
فاطمه ایول به پیشبینیت!!!حال خوب ما با والیبال
بی مقدمه برویم سراصل مطلب. تیم ملی والیبال ایران این روز ها حس خیلی خوبی به همه ما داده است. بیایید به اواسط زمستان 92 برگردیم.جایی که خولیو ولاسکو ،یکی از معتبرترین و پرافتخارترین مربیان تاریخ والیبال، پس از حدود سه سال حضور موفق در تیم ملی ایران نغمه جدایی سرداد و راهی زادگاهش آرژانتین شد. بسیاری از کارشناسان موفقیت های بین المللی تیم ملی والیبال ایران در این مدت را تمام و کمال به پای ولاسکو نوشتند و بارفتن او آینده ای نه چندان روشن را برای تیم ملی والیبال ایران پیش بینی می کردند. این درست که بی گمان و بدون هیچ شک و شبهه ای نمی شود از تاثیرات کاملا مثبت این مربی بزرگ روی بازیکنان تیم ملی ایران و ایجاد ذهنیت حرفه ای آنها با والیبال گذشت اما آیا نباید ابزاری در کار می بود که تمامی تلاش ها به ثمر بنشیند؟ قطعا بارها و بارها از برنامه بلند مدت برای شناسایی استعداد های والیبال ایران که استارتش از زمان حضور یزدانی خرم در فدراسیون والیبال زده شد، گفته شده اما نمی شود این واقعیت را کتمان کرد که شاید اگر این استعداد یابی و تلاش برای رسیدن به جایگاهی که در حال حاضر در آن قرار داریم خیلی زودتر از این ها شروع شده بود، شاید حالا سالهای سال از درخشش ما در رشته ای مثل والیبال در سطح آسیا و جهان گذشته بود. برگردیم به همان داستان خودمان. رفتن ولاسکو همانا و ناله و فغان بسیاری از کارشناسان و طرفداران والیبال همان. همه می گفتند دوران طلایی به پایان رسیده است و با ورود اسلوبودان کواچ به عنوان یک مربی جوان بدون هیچ تجربه ای برروی نیمکت تیم ملی، همه باید احساس خطر کنند اما کواچ با علم و شناخت کامل از تیم ملی ایران وعده داد که برخلاف نظر ولاسکو سطح والیبال ایران بسیار بالاتر از فقط و تنها فقط حضور در بازهای بین المللی است و اعلام کرد که چشم به سکوهای جهانی دارد. در نگاه اول شاید بسیاری ،حرفهای کواچ را نوعی آرزوی محال می دانستند اما ما «مو» را می دیدیم و او «پیچش مو» را. هرچند که کواچ خیلی دیر به تیم ملی والیبال ایران ملحق شد اما هر چه که شناخت این سرمربی صرب جوان ازبازیکنان تیم ملی ایران بیشتر شد نتیجه ها هم به سود تیم ملی ایران تغییر می کرد. ما لیگ جهانی را با دو شکست در برابر ایتالیا آغاز کردیم اما همان موقع کواچ وعده داد که هدفمش قطعا راهیابی به مرحله نهایی خواهد بود. شاید جوانی کواچ و فاصله سنی کم او با بازیکنان تیم ملی ایران بر خلاف انتظار یکی از محاسن او به شمار می رود. وقتی پای صحبت بازیکنان تیم ملی ایران بنشینیم همه انها متفق القول از این موضوع و ارتباط خوبی که سرمربی جوان ایران با بازیکنان برقرار کرده است به نیکی یاد می کنند. یکی دیگر از محاسن بزرگ تیم ملی والیبال ایران این حس همدلی است که در بین بازیکنان به وجود آورده و واقعا برای آنها فرقی نمی کند که بازیکن فیکس باشند یا ذخیره. قطعا در ایجاد این دید حرفه ای نمی توان از نقش ولاسکو به سادگی عبور کرد که تاثیر فراوانی در این قضیه داشت. موضع دیگر به دست باز کواچ در استفاده از ستاره ها بر می گردد. وقتی حمزه زرینی، رحمان داوودی و علیرضا مباشری که از بازیکنان اصلی تیم ملی ایران در سال گذشته بودند و مصدومیت گریبانشان را گرفت نه تنها مشکلی برای تیم به وجود نیامد که با جایگزینی میلاد عبادی پور و مجتبی میرزاجانپور ،تیم ملی ایران جان تازه ای گرفت و به موفقیت خود ادامه داد کار تا جایی پیش رفت که این دو ستاره جوان چند تیم خارجی را هم خواهان خود دیدند. وقتی شهرام محمودی به عنوان امتیاز آورترین بازیکن ایران در لیگ جهانی دچار مصدومیت می شود خیال کواچ با وجود امیر غفور آنقدر راحت است که با خیال جمع به او در برابر روسیه و برزیل بازی می دهد و شماره 10 تیم ملی ایران با کسب 53 امتیاز در دو بازی می درخشد. موضوع به همان وجود استعداد در سراسر ایران باز می گردد اما واقعا باید قبول کرد این استعداد یابی ها با دید حرفه ای فقط شاید در ورزش هایی مثل والیبال و بسکتبال وجود دارد و شاید به همین علت است که ما قبل از درخشش والیبالمان در سطح بزرگسالان پیش از این بار ها و بارها در سطوح پایه درخشیده بودیم و سرانجام بعد از مدت ها انتظار نوبت درخشش در رده بزرگسالان فرا رسید. شاید تا همین سال گذشته هم غلبه بر غول هایی مانند برزیل و روسیه آرزوی ما بود اما شاگردان لایق کواچ با هدایت او فعل خواستن را به بهترین نحو ممکن صرف کردند و همین عامل باعث شد تا در دومین حضور در لیگ جهانی اینگونه بدرخشیم. حالا دیگر والیبال به ورزش محبوب ایرانی ها تبدیل شده است و همه جا حرف از این ورزش موفق است . چشم به هم بگذاریم حدود چهل روز دیگر زمان جام جهانی والیبال در لهستان فرا خواهد رسید و شاید آنجا و در معتبرترین آوردگاه والیبال بهتر بشود عیار پسران کواچ را سنجید. در یک سال گذشته با غلبه بر غول هایی مانند برزیل ،ایتالیا، لهستان ،صربستان ،آلمان،امریکا و صربستان در لیگ جهانی و جام بین قاره ای لیاقت خود را به جهانیان به اثبات رسانده ایم و این ثمره همان کار بلند مدتی است که بیش از دو دهه از شروع آن می گذرد.حالا، حال خوب ما با والیبال خوبی که پسران ایران زمین بازی می کنند، قابل توصیف نیست.
![[-]](http://www.flashkhor.com/forum/images/collapse.gif "[-]")
