“تکست آلبوم اوردوز”

[saeedrajabzade]

موئر - باید یاد بگیرم

هر چی بیشتر میدونم میفهمم هنوز نادونم // باید یاد گرفت قبل فاتحه روی تابوتم

یاد بگیرم سن و سال پیش عشق کشکه // به یه هفتاد ساله عاشقم میشه گفت بچه
یاد بگیرم دروغ یعنی سقوط ته چاه // خاکی باشم ولی باشه غرور سر جا
یاد بگیرم بجنگم نشینم بگم به درک // یکیه معنی بشین بفرما بتمرگ
یاد بگیرم نصیحته پیرا (پیرمردا) طلاست // رفافت جای خودش حساب جیبا سواست
یاد بگیرم ببخشم تا بخشیده شم // بفهمم تا فهمیده شم
یاد بگیرم ته جیبم حلاله حروم نشه // میشه نامردبود ولی صفا تو مردونشه
ییاد بگیرم تهش مرگه بعدش قبره // جا نداره واسه ماله دنیا که سرش جنگه
تا حس میکردم علائمه ی درهم // میگیرم توی نادونی و غرقم
تا باز میشد قلاده مغزم // سریع میومد فلسفه به جنگم
ها آآآآآآآآآ

باید یاد بگیرم زندگی بازیه قفلی روش // مثل فیفا سه دست بازی کنی غولی توش
یاد بگیرم ترس یعنی خیس کردن هدف // با دودلی فقط میشه بیشتر وقتت تلف
یاد بگیرم عمر کوتاه و تیز مسیه // پر نکتس کلش ولی ریزه و تستیه
یاد بگیرم عقل سالم تو بدن سالمه // چه حسیه ورزش کنم چون بعد چتی فسیه
یاد بگیرم تاریکیه توهمه جلو پام // تنها راهشم توکل به خداست
اگه عشق بدم بش هر روز میتونم او // بالا جشن بگیرم تولد  دل و باش
یاد بگیرم خانواده یعنی همه چی // بعضی وقتا جلو بزگترت باید خفه شی
حتی اگه بد کنن با تو سد کنن راتو // تو عصا دستشی پس نگو برا چی
یاد بگیرم از هر دستی بدم میگیرم // همین دنیا بهشت و جهنم و میبینم
باید حریف ببینم نفسمو // یادم نره اصلم و
هدر ندم انرژیمو // نجات بدم نسلمو
تا حس میکردم علائمه ی درهم // میدیدم توی نادونی و غرقم
تا باز میشد قلاده مغزم // سریع میومد فلسفه به جنگم

کی باشیم ها؟
موئر
تا حس میکردم علائمه ی درهم
میدیدم توی نادونی و غرقم
تا باز میشد قلاده مغزم
سریع میومد فلسفه به جنگم

---

---

---

مسلک - تکیه بر باد

صبر کن داره میاد یادم
لعنتی من بهت هنوز نیاز دارم
چرا گوشاتو گرفتی زدی خودتو به کری
با دستایه خودت میخوای گورتو بکنی
صب کن صب کن داره میاد یادم
یه پسرک اینجاست که میشناسمش هر ساله
روی شونه هاش یه کوله پر غم داره
کز زده یه گوشه تنها با دفترش
یه دریای ارومه که از درون مواجه
دوست داره فقط از کنار ادما مث سایه رد شه
هردینی جلو تاریخ انقضای مغزش
به چشش یه لحضه نگاه کنی میگی که یه صدای دنده
از درونش همش گفته بایدگوش بدی فقط تو به ندای قلبت
مث کوه  ، مث سنگه
یه روح قویه پشت این جسم خسته
گاهی هی به سرش میزنه بپره از ارتفاع با بال بسته
حتی اگه بگن بهش پایانش مرگه
اون فقط میدونه که باید بره
بذار همه بگن بازنده بش
اینجا فرجام قاصدک پر پر شدنه
جاذمه نیش گوشات  احمق شدنه نه
غریبگی نکن جلوتر بیا فریبت نمیدم
همون که اشقه سابقن که زار نزنه هیچه
کاری کن تا ازادی همیشه به تنش میکرد
میدونم زمین نمیشن این افکاره باز یک روز بیاد نتیجه میدن
اینجا همیشه میگم پسرم سرت باس پایین  باشه
وگرنه میبینی دم پا/گاهی
میگم مگه ما کاری کردیم و چیزیم جز یه چتر افتابی
که بارون وهم تو همه لحضه هاش بارید
این تابلو هایی که رو به روتن چی نشون میدن
جامعه پیر زن ابستنی  از روح گه بچه هاش ماییم
که بچه هاش ماییم

حقیقتا میباره از جلد حرفام
من فکر فردام
کبوتری که نداره حس پرواز
فرجام شونش میشه تکه بر باد
جای تعجب نیستش نه وقتی این خونه رو آبه
کجه ستونش و  بازیچه ایی افسارت دسته غروره
بگو دم گلوله گرم که سینه ها رو شکافت
تا بلکه فرو بریزه میله های زن/ان
کی سفیده کی سیاه
تو تیره باش تو وجدان بهایی نده وقتی کینه ها ج/ت داد
ما پشت یه نیمکت بودیم مهره ریز هردومون نوشتیم رو کاغذ
تو نوشتی از عشق من نوشتم از درد
این چشایه بسته بود که به من لگد زد
هر طرف برگشتم دیدم که صورت ها به پشته نقابا گمن
روزا میخن از شب پی تر/ما/لن
میکنن لباسا رو رنگ نگاه ها رو پرت
گوش شنوا داری تا صدا ها رو بم میکنن
کمرا رو خم  دست از پا خطا بکنی میسازن ازت یه احمق
با روان خط خطی که گوشت و پوست استخونش حالا عاری از روحه
راه میرن رون فلج از درون رو ویلچر لباشون خندون
با لباس تنفسم یکی باید باشه بالا سرت بکنه کوکت
راه برو اره ادمک ضعیف فکر این نباش که میخوای بخوری به زمین
یه قاعده ست یه قانون که زمین داره
که شاید تنها کسی که هیچوقت زمین نخوره یه زمین خواره
بگو بینم اصن این حرفا هست سوی سایز گوشات
این صدای منه از عمق وجودم  که رو تفکرات غلطت مهر دروغ زد
که نمیبازم حتی توی اوج سقوطم
میدونم همیشه یه خورشیدی پشت غروب هسته وهمه
ارزوم اینه بفهمم ای کاش بفهمی ای کاش بفهمن ای کاش
همون بارونی که میپرستیمش ازش متنفره اونی که پره کفشاش