غم از دست دانش سخته ولی باید تحمل کرد

[محمدرضا..]

زدم فریاد خدایا این چه رسمی است

رفیقان را جدا کردن هنر نیست

رفیقان قلب انسانند خدایا

بدون قلب چگونه می توان زیست



ز هجران تو پرپر می زند دل

ز دل تنگی به هر در می زند دل

چو بلبل در فراق رویت ای گل

به دیوار قفس سرمیزند دل



گلچین روزگار عجب خوش سلیقه است

می چیند آن گلی که به عالم نمونه است


این گنج نهان در دل خانه پدرم بود

هم بال و پرم بود و همی تاج سرم بود

هرجا که زمن نام و نشانی طلبیدند

هم نام بلندش سند معتبرم بود




گوهر از خاک بر آرند و عزیزش دارند

بخت بد بین که فلک گوهر ما برده به خاک


گفتم که چرا رفتی و تدبیر تو این بود

گفتا چه توان کرد که تقدیر همین بود

گفتم که نه وقت سفرت بود چنین زود

گفتا که نگو مصلحت دوست در این بود



بعد پرپر شدنت ای گل زیبا چه کنم

من به داغ تو جوان رفته زه دنیا چه کنم

بهر هر درد دوائیست به جز داغ جوان

من به دردی که بر او نیست مداوا چه کنم



جوان نازنین در خاک رفتی

از این دنیای غم، غمناک رفتی

زدی آتش به جان دوستداران

چو گل پاک آمدی و پاک رفتی


شبی از سوز دل گفتم قلم را

بیا بنویس غم های دلم را

گفتا برو بیمار عاشق

ندارم طاقت این همه غم را

بی تو با خاطره هایت چه کنم
غم از دست دادن یه رفیق که فوق العادم فابریک باشه هیچ وقت از ذهن ادم بیرون نمیره امید وارم همه دوستانی که دوستانشونو که با اونها خیلی صمیمی بودن و از دست دادن خدا بهشون صبر بده گفت به کجا میروی ای دوست گفت میروم تا تو راحتر باشی