گفتگوی آزاد نسخه 326

[Actinium]

امروز توی زبان فارسی "ندا" و "صدا" رو برعکس بکار می بریم. در حالی که ندا به معنی آوا و صوت حقیقی و صدا به معنای پژواک و انعکاس است، امروز ما صدا رو به معنای آوا و صوت واقعی، و ندا رو به معنی پژواک و انعکاس صدا بکار می بریم. اما شعرای گذشته ما تفاوت معنایی این رو خوب می دانستند. 

مثلا وقتی حافظ می گوید:

ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند
فضای سینه حافظ هنوز پر ز صداست

دقیقا ندا را در معنای صوت و صدا را در معنای پژواک بکار می برد. و تفاوت معنایی آنها را می داند.

یا مولانا وقتی میگوید:

این جهان کوه است و فعل ما ندا
سوی ما آید نداها را صدا

دقیقا صدا را چیزی برآمده از ندا و پژواک و انعکاس آن می داند.

خب این هم یک نکته ادبیاتی. امیداورم خوشتان آمده باشد.