گفتگوی آزاد || نسخه ۳۷۳

[ابراهیم هادی]

شقایقی خانوم،شما 3 روز هست که با من قهر هستید.
اگر تا پنج دقیقه دیگر اشتی نکنید،از دین خارج شده اید.

در موارد زير قهر كردن اشكال ندارد:
الف) در صورتي كه فرد مورد نظر داراي اخلاق ناشايست باشد و ارتباط با او موجب شود كه شما نيز به طرف رفتارهاي ناشايست تمايل پيدا كنيد. در اين صورت بايد ارتباط خود را با او قطع كنيد.
ب) در صورتي كه دوست شما در رفتارهاي خود دچار اشتباه شده است و تذكرات و نصيحت هاي شما به او ثمري نداشته است، در اين صورت براي اين كه او به اشتباه خود پي ببرد مي توانيد براي مدت كوتاهي با او قطع ارتباط كنيد. مثلاً جايي كه مادري به دخترش مي گويد درس بخوان! ولي با وجود نصيحتهاي مادر، دخترش درس نمي خواند در اين صورت اگر او با دخترش حرف نزند، تا دخترش متوجه اشتباه خود شده و به خاطر ايجاد ارتباط با مادرش درس بخواند. اين مادر كار خوبي انجام داده است.حال اگر ما خواهر يا برادر و يا دوست بهانه گيري داشته باشيم كه با ما قهر كرده، چه بايد بكنيم؟
در صورتي كه قهر كردن او بخاطر كار بدي است كه از ما سرزده است حتماً بايد از او عذر خواهي كرده و دلش را بدست آوريم. امّا اگر در غير اين صورت بهترين راه و شايد تنهاترين راه اصلاح چنين افرادي بي اعتنايي به قهر كردن آنهاست يعني براي ما هيچ گونه اهميّتي نداشته باشد كه مثلاً خواهرمان قهر كرده است يا نه؟ زيرا در اين صورت او متوجّه خواهد شد كه نمي تواند با قهر كردن ما را تحت فشار قرار داده و به خواسته هاي غير معقول خود برسد

دقیق و خوب