جذب سپاس

[מַברִיק]

بچه ک بودم یه لیوان خیلی محکم و خوشکلی داشتم ،اینقدر واسم عزیز بود ک نگو ، یه بار از دستم افتاد لبه هاش شکستن، قبول نمیکردم بندازمش ،بهش وابستگی شدیدی پیدا کرده بودم باهاش اب یا ابمیوه ک میخوردم کلی ب لبام یا دستام اسیب میرسوند اروم از درد این زخما اشک میریختم بعد محکم تر از قبل بهش عشق میورزیدم ، ولی بازم ولش نکردم ،بعضیا تو زندگیمون نقش این لیوان رو دارن اینقدر واسمون عزیزن ک با اسیب رسوندنشون هم ب ول کردنشون قانع نیستیم .