گفتگوی آزاد | نسخه ۴۷۹

[فرنودِ بن گیومرث]

برنامه نویسم.
آره درست می‌گی. من دلم برای زیست روزمره و عادیم تنگ شده واقعا. برای جزییات خیلی معمولی زندگیم.
اوه تو پزشکی می‌خونی و شیفتی الان؟ کدوم شهری؟

موفق باشی(:
اوضاع اینقدر عجیبه حتی مردم اینقدر عجیب شدن ، هیچ‌چیز معمولی نمیشه پیدا کرد
دقیقاً امروز داشتم به همون فکر میکردم چقدر دلم تنگ شده
من پرستارم فعلاً. آره بیمارستانم ،  الان مشهدم.

خب خوشحالم که حداقل مشهد نسبتا امن‌تره این روزها.
چندساله که شیفتی؟ و حست چیه؟
من دوست‌های پزشکی زیاد داشتم و شنیدن روایتشون جالبه برام. یه کانالی بود توی تلگرام علیرضا سرآمد زده بود که بچه‌های پزشکی از رخدادهای شیفتشون می‌نوشتند. همه رو کامل می‌خوندم.

فرنود الا یادم اومد یکم شبیه کی بودی((:

کی؟؟؟

@"س-هَ‌ند"
آزمون چپ بودن ازم گرفتی. (((:

اون سوال آخر طوفانیه واقعاً. فقط یه «به رنگ قرمز چه حسی داری؟» نذاشته اون وسط که شک نکنی.

منم همه رو انکار می‌کنم ولی با فونت قرمز ((:::
(این یک چپق نیست)