گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۰

[†ᴾᴼᴵˢᴼᴺ†]

تا بحث جنه بگم این اتفاق رو

کلاس یازدهم بودم(۵سال پیش) ک مینا دوستم رل زد
هرشب باهم میرفتن کوه ب اسمون زل بزنن ستاره ها رو بشمارن و خلاصه همه چی رمانتیک بود اوایل
وقتی بحث اعتماد اوکی شد پسره شرو کرد ب بحثای عجیب رفتارای عجیب و درخواست های عجیب
تتوی ست زدن زحل و جمجمه بز
و شرو شد
کابوسای مینا دیدن فیسهای پشمی و سیاه
ادمای کوتوله یا خیلی قدبلند
چنباری مینا پسره رو میبینه تو خیابون 
زنگ میزنه میگ دروغ میگی تو ب من مگه نگفتی خونه ای؟
پسره جریان رو مجبورا واسش میگه 
اونی ک میبینی من نیستم هیچوقت نزدیکش نشو قبلش زنگم بزن مطمعن شو ک خودمم
ی دیت کتابخونه گذاشتن
مینا ی کتاب رندوم برمیداره همینجوری باز میکنه ++جمله ای ک میبینه یهو: مینا دوید ولی هیچکس ب کمکش نیامد.
 
بعد از دوهفته بیخبری مینا میره خونه پسره
اون دیگه تو حال خودش نبوده گویا هرچن دیقه ی بار یکی دیگه ب جاش حرف میزدع و میگفته بدن امیر ماله منه ما اونو ب خاستش رسوندیم حالا وقتشه ب قولش عمل کنه و تسلیم بشه
امیر بیچاره باز هوشیار میشه و میگه من نمیخام بمیرم باید یکاری کنی
ولی باز تغییر وضعیت میده و میگه اون دیگه کم کم داره خاموش میشه دس از پا خطا کنی تاوان سنگینی میدی

من همه اینارو میدونم چون ی روز سرکلاس مینا سفیدی چشاش مشخص شد و تشنج کرد
دیگ بعدا خودش تریف کرد
با کلی دعا نویس اوکی شد
گویا موکل پسره همه جا حواسش بهش بوده تا مبادا بخاد واسه نجات پسره کاری کنه(:
و امیر واقن غیب شد
مینا چن ماه بعد هم سراغ گرف
ولی هیچکی ازش خبری نداشت

من با این بیشتر غصه‌م گرفت برای امیر و عذاب وجدان مینا...

چشمای امیر آبی بود وقتی تغییر میکرده مردمک چشمش کامل گشاد میشده(:
وحشتناک بود مخصوصا ک مینا غیر عادی امیر و دوست داشت
وقتی غیبش زد تا ی مدت روانی شده بود همش گریه میکرد