گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[هلی]

به بابات نگو 
 یه اسنپ چقدر مگه هزینشه

باید همینکارو کنم دیگه ابرو نموند واسم

عه خودت بودی
حس میکنم جدیدا سوتی دارم زیاد میدم (:

شما که خوبی
یبار رفتم دیت طرف گفت چه گوهی بخوریم منم گفتم منو

@Emmɑ

طبیعیه
همراه پدر که هیچ
امروز یه پدر برای دخترش آمده بود دنبال کار
برای من نشان دهنده خانواده‌ای بود که اصیل بودند و پدری که همراه و نگران دخترشه!
خیلی ارزش ها این روزها کمرنگ شدند ولی نشان دهنده یک خانواده پایبند به ارزش ها بودند به نظرم!

من مشکلی با اینکه نگرانمه ندارم، حق میدم
ولی اینکه میاد سیاسی بحث میکنه یا عوض من صحبت میکنه اصلا خوب نیست (:

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

---

فرق همینه دیگه هیییییی ارزش زیادی میدم ب همه

حیف بیی . تو‌وسه بوری اسپانیا وه دواشه قائمشهر

مقطعیهه
امسال تهران یا شیراز نهایتا
نشد برنامه انگلیس دوباره یا استرالیا