گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[dadachkaiko]

واقعا یه سری مساعل هر خانواده ای عجیب و غریب هست، بحث اینه که اگه نگی و خودت بری مصاحبه بعدا نمیگه چرا نگفتی؟ میشه بپرسم کار هایی که تا الان رفتی مصاحبه تو چه زمینه ای هست؟ شاید از نوع کارایی که انتخاب کردی خوشش نمیاد؟

مامانم اطلاع داره بهش میگم من فقط بابام میگم منو برسونه
رسپشن ، اموردفتری / اداری
نه میگه من باید بدونم با کی میخوای کار کنی

به نظر من راه انتخابی اولت این باشه که بهش بگو میتونه باهات بیاد و داخل هم بیاد که محل کار و آدم ها و نوع پوشش و غیره رو ببینه ولی فقط به عنوان همراه، یعنی دخالت در پر کردن فرم و سوال و جواب نکنه و داخل مصاحبه هم نیاد، ببین قبول میکنه؟ اگه قبول کرد ببین سر حرفش میمونه؟ یه مقداری تندروی در مساعل خانوادگی بعدا دردسرهای خیلی بیشتر و کینه درست میکنه، برای همین از کم شروع کن و آروم آروم.برو جلو
البته فقط نظر من هست اگه اجازه ی نظر دادن داشته باشم

---

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

---

((:
تو‌ باید زن ببری . کارنامت یه خدمت سربازی کم داره فقط

مگه زن رو مفت و مجانی میدن داداش؟