گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[Emmɑ]

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

بهترین کارو میکنی موفق باشی
ولی خب منم تک فرزندم هرکاریم کنم اینا منو به چشم بچه میبینن
از وقتی جنگ شده من حتی نتونستم رفیقمو ببینم تو خونه زندانیم کردن
شرایط اقتصادی انقدر افتضاحه که راضی شدن برم سرکار وگرنه اونم نمیذاشتن
من واقعا نمیدونم چه رفتاری کنم همه هی میگن ولی چجوریشو نمیگن