گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[هلی]

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

---

((:
تو‌ باید زن ببری . کارنامت یه خدمت سربازی کم داره فقط

اره همکارامم همیشه میگفتن
حتی رییسمونم عین سگ میترسید خدایی ازم در عین حال ک بسیار اروم و باشخصیت سعی میکردم باشم ولی ریز ریز کار خودم خنده خنده پیش بردم خدا رو شکر
میدونسی برا چن نفر من حقوقشونو زنده کردم؟نماینده بودم
اراکو زیر و رو کردم.داشت حق همه رو چن سال میخوردن از سال ورود خودمو براشون زنده کردم نفری ۱۲۰ تومن رسید بهمون.