گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[شـــقآیــق]

ینی من هرروز از هفت میام مغازه
ساعت ۹ ۱۰ میرم خونه
هرچی در میارم قسطو اجارهو پول پارچهو
پول اتو‌کار میدم

قیافه لباسامو ببینی اصن اصن باورت نمیشه این ادم خیاطه بسه شلختم
برا خودم یدونهههه لباس نمیتونم بدوزم
تفریح که هیچی
تنها وقت تلفیم دشویی رفتنه
ب عنوان ی جوان بیستو پنج ساله هیو لذتی از سنم نمیبرم
خدایی درک نمیکنم بعضیا چجوری میرم پدیکور مانکیور فلان بیسار
رنکه فلان لیزر اینور اونور کافه
چرااااا من نمیتونممممممممم برمممممممممم
از کجا میارنننننننننننن

یه برایند بگیر ببین اگه کارِت درجا زدنه ادامه نده
البته هر کاری خاک خوری خودشو داره منظورم این نیست ک از این شاخه ب اون شاخه بپری ولی اگ میبینی واقعا کارِت سود نداره، یجای کار میلنگه دیگه
بعد از طرفی خیاطی توی ایران (تهران مخصوصا) یه چیز اشباعه
ک یا باید یه تیم سری دوز تیراژ بالای خفن داشته باشی و آشناهایی ک بهت مواد اولیه و پارچه خوش قیمت برسونن و تو بتونی با قیمت رقابتی عرضه کنی...
یا کلا بزنی تو کار تبلیغات و مزون و لباس‌های خاص و دوخت‌های خاص ک اونم خاک خوری زیادی داره و بگیر نگیره

همه اینا به فرض اینه ک آرزوی خیاط بودن داشته باشی وگرنه کلا فکر نمیکنم خیاط بودن هیچوقت شغل پر درآمدی بوده باشه

من هف سال خاک خوری کردم درسشم خوندم
الان تازه داره وارد ماهه دوم میشه که مستقل شدم تو شغل
تو هر شغلی باید ژزنگ باشی
من. اصن زرنگ نیستم هرکاری کنم همین عنم