گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[Đęąđ.ğïřł]

یادمه دو، سه سال اول ابتدایی معلم ها میگفتن اگه ۵تا بیست پشت سرهم تو املا بگیرید بهتون جایزه میدم.
هیچ وقت موفق نبودم. نه اینکه ۲۰ نگیرما،نه میگرفتم ولی بعد ۴تا ۲۰ یهو پنجمی با یه غلط از جایزه جا میموندم. الان که بزرگ شدم یه عالمه ۲۰ ردیف کردم و تو اخرین مرحله استپ خوردم. یا خودم باعثش بودم یا نشد که بشه. اون روزا هم به اندازه الان غصه‌دار میشدم. غصه از نگرفتن جایزه نبود غصه از این بود که چرا باید با یه بار اشتباه همه تلاش‌هات نادیده گرفته بشه. دنیای ما هم به اندازه همون معلما سختگیره. اونا محدودیت جایزه داشتن ولی دنیا چی؟ اونم محدودیت خوشبختی داشت؟

چقد قشنگ بودددد(((((":

الانمون ک اینطوری . بچگیامونم اونطوری