گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[امیر‌حسین]

"""


امروز نهم مهر ماهه و کلاس هام تموم شده و بالاخره شدم سرباز 9 روز خدمت, به قول علیرضا که یکی از همخدمتی هاییه که از روز های اول باهاش آشنا شدم, فردا بالاخره صفرمون میترکه.
الان ساعت 16..58 هست و برای اینکه تاریخ از دستم نره تاریخ ساعت مچی که قبل خدمت خریدم رو به میلادی تنظیم کردم و ته دفترچه ای که با خودم اوردم یه جدول کشیدم که بتونم تاریخ میلادی رو به شمسی تبدیل کنم و شیفت هاش توی روز رو هم بدونم. همینطور روز های هفته رو.
نوشتن خاطره مثل تایپ کردنش نیست, بک اسپیس نداره همینجوریشم کلی خط خطی کردم دفترچه رو.
کلا آدم درونگرایی هستم طبق چیزی که توی تست mbti نوشته درباره من , ولی زندگی اجتماعی هم به نوع خودش جالبه.
فقط بدیش اینه که وقتی شارژ اجتماعیت تموم میشه یه اتاق امن نداری که بری یه گوشه خلوت کنی و با افکارت تنها باشی شاید اصلا رسالت خدمت یکیش همین باشه. ولی در عین اینکه خیلیا دورم هستن ولی احساس تنهایی خودمو دارم و مودم پایین هست.
حالا ناشکری نمیکنم خداییش میگن بهترین پادگان آموزشی کشوره اینجا و سربازا توش روز برگن, ولی خب وقتی حداقل یک ساعت تا یک ساعت و نیم تا خونه راهه و از اونور شیش غروب قرار باشه بری خونه و پنج صبح پادگان باشی رفتن بدرد نمیخوره که, میخوره؟ جمله هام به هم میریزه چون وسطش باهام حرف میزنن یا حواسم پرت میشه.
حالا بقیشو بعد مینویسم بچها منتظرمن...    
خب برگشتم,
الان ساعت 19..46 دقیقس و من رفتم سلف و برگشتم, لوبیا پلو بود, ولی یکم بیشتر میخواستم, لوبیا پلو نه کلا افتادم تو سرازیری پر خوری عصبی و برای چند دقیقه. 
یه بشقاب لوبیا پلو و دوتا ساندویچ سرد مرغ هالوپینو.
اگه بخوام صبح به موقع به پادگان برسم باید ساعت دو و نیم صبح بیدار بشم
بخاطر همین طول هفته رو توی آسایشگاه پادگان میخوابم و پنجشنبه ظهر ها برمیگردم خونه و دوباره جمعه ساعت 2..30 برمیگردم
میگن هفته دیگه که تموم بشه, دو شنبه هفته بعدش میشه یک هفته مرخصی میان دوره ما. یکم استرات کنم دلم وا بشه

در حین دیدن فوتبال استقلال و السد, آسایشگاه شماره 1 ساعت 20..22.


"""


تمام متن هایی که توی این دابل کوتیشن ها مینویسمو دقیقا از روی متنی که توی دفترچه دستنویس نوشته بودم بازنویس کردم و چیزی رو اصلاح نکردم

حقیقتا زندگی کردمشون....

بزودی منم مینویسم.