گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[امیر2]

هرکی یه جوره دیگه
نمیدونم چی بگم چون پارتنری که طولانی مدت بوده باشه نداشتم

---

امید وقتی کشنده میشه که اون اراده پشتش نباشه و یه آرزوی تو خالی باشه

اره خلاصه منظورم اینه
البته آدمی که تو زندگیم باشه و بفهمم موندگاره براش ارزش قائلم
شاید نتونم یه چیز اصل رو تهیه کنم ولی در حد وسع و توانم یچیزو میخرم که شادش کنم
یا چمیدونم مثلا ۱۰۰۰ تومن داشته باشم هزارتومنه رو کامل خرج میکنم

+

منظورم اراده تکی و فردی نیست
منظورم اونیه که از ۸۸ تا حالا مردم دارن بخاطرش زجه میزنن و امید وارن بهش
ولی این امید فقط امیده

---

آره خب 
منظورم رسیدن ب ی زندگی نرمال و شاده ک توش چیزایی مثل مبلغ هدیه برات مطرح نباشه...
وگرنه زندگی ما کجا و زندگی بقیه کجا
ولی ببین
بقول یاس
انتظار با تلاشه که معنی امید میده
ولی جامعه امید رو برای ما انتظار معنی میکنه، بخاطر همینم واژه امید بوی "نا" میده
فکوستو از جامعه بذار رو پیدا کردن راه برای بهتر کردن زندگی خودت
نتیجشو میبینی
بهم اعتماد کن، اینجوری بیشتر پیشرفت میکنی تا اینکه انتظار داشته باشی بتونی جامعه رو درست کنی

هرچی زندگیت آرامش بیشتری پیدا کنه مغزت آرامش بیشتری داره و ب طبع راه حل های بهتری هم جلوت قرار میگیرن تا ب اون استاندارده برسی

مشکل من یه نفر اینه که تمام این حرفاتو به وضوح میفهمم درک میکنم با پوست و استخون
منتها وقتی وقت عمل میشه من بقولی کننده‌اش نیستم
یعنی نمیتونم حرفی که بهم میزنی مشورتی که باهات میکنم یا راهی که جلوی پام رو میذاری ازشون بهره ببرم
دلم میخواد ازشون استفاده کنم
ولی بلد نیستم چطوری
مشکلم از اول زندگی همین بوده
توی درس خوندن مثلا عاشق اینم که درس بخونم
ولی بلد نبودم چطور شروع کنم
عاشق کتاب خوندنم ولی بلد نیستم چطور شروع کنم
عاشق زبان یاد گرفتنم ولی بلد نیستم
ترس از شروع کردن رو دارم
ترس این رو دارم که نکنه تایمم خراب بشه درحالی که دارم دائم بهش فکر میکنم تایممو خراب میکنم و شروع نمیکنم
یسریم باهات درموردش پ.خ صحبت کردم ، یکی از مشکلات اساسی من گوشی‌عه
بیش از حد و اندازه وابسته‌ی گوشیم
حالا دلایلشو بعد شخصا برات میگم اینجا نمیشه

آرش معمولا اینو نمیگن ولی من بهت میگم
مشکل تو نیستی
واقعا هم حق داری
تقصیر تو نیست، این مشکل رو با هم سن‌های خودت مطرح کنی هم میبینی خیلیا ب انواع مختلف دارنش
این مشکل ن از توعه و ن بخاطر سن و سالته

احمال کاری و این مشکل ک دست و دلت ب کار خاصی نمیره و میفهمیش ولی نمیتونی کاری راجبش انجام بدی مشکلِ انگیزه ایه ک جامعه ایجاد کرده، یه نوع افسردگیه

کاملا حق داری... 
درمان داره ولی بازم حق با توعه، تقصیر تو نبوده ک بخوای درمانش کنی، جبر جغرافیایی محکومت کرده ب این مشکل و محکومی ک یا درمانش کنی یا توی این لوپِ بینهایت گیر کنی