°• گفتگوی آزاد | نسخه 483 •°

[SɪʟᴠᴇʀMɪɴᴅ]

بخش دولتی برای تامین بودجه دولت و ایجاد سرمایه از طریق تجارت های داخلی و خارجی بهتره چون پول به خزانه دولت واریز میشه و این کار احتمال سو استفاده و اختلاس رو کمتر میکنه، دسترسی با بودجه کمتره و همون افرادی که تجارت رو اوکی کردن، همونا پول رو بدست میارن و دوباره براش تصمیم میگیرن

بخش خصوصی یسری بنیاد های حزبی هستن
که زیر نظر گروه های صاحب‌عقیده کشور فعالیت میکنن و تولیدات داخلی رو برای مردم صرف میکنن. یک جورایی شرکت های خصوصی درگیر تجارت های خارجی نمیشن، منابع طبیعی در خدمت کمپانی و تولید، تولید به محصول و محصول در خدمت مردم. منابع طبیعی به صورت تک‌بعد به کمپانی های خصوصی داده میشه تا فقط کالا مردمی رو تولید کنن و یک جورایی یک خط رو پر کنن، روتین سازی و سپس تامین محصولات برای مردم. اینجور کمپانی های خصوصی دسترسی به اعداد و ارقام بزرگ ندارن و تحت حمایت دولت هستن، و طبق عقیده حزبی، افرادی هستن که وقتی حاکمیت رو به دست گرفتن همین سیستم اقتصادی رو تعبیه کردن و یک نقطه معکوس باهاش ندارن.

مرحله بعدی تامین کالا برای تجارته
یک جورایی تجارت مکمل کمپانی های دولتی و خصوصی با جهان ضمن ایجاد ارزش اضافه ضمن بالا بردن کیفیت و سطح تولید

ینی تو میگی اگر که سرمایه دست دولت باشه اختلاس و فساد و رانت کمتر میشه؟ پس چرا اینهمه مثال نقض از این قضیه هست؟ بوروکراسی دولتی که خیلی نظارت کمی روش هست و کلی حفره های مالی و ناترازی از طریقش بوجود میاد و چون که دولت ها معمولا شکستی برای خودشون نمیبینن و به قولی (هیچوقت پولشون تموم نمیشه چون همیشه میتونن چاپ کنن) کلی میتونن بدهی به بار بیارن و هیچوقت ورشکست هم نشن برعکس بخش خصوصی
چون بخش خصوصی کلا روی سود و رقابت میچرخه (البته اگه وصل به بازار آزاد باشن) و خیلی راحت اگه سودآور نباشن از بین میرن

و گفتی که بخش خصوصی باید زیر نظر دولت و تحت حمایت دولت باشه
یعنی مثل کشور چین فعالیت کنن؟ که دولت بصورت غیرمستقیم روی بخش خصوصی کنترل داره و اقتصاد رو از طریق اونها کنترل میکنه
و علنا هیچ شرکت خصوصی نمیتونه راهی بجز راه دولت بره..
بصورت کلی فکر کنم تو یک اقتصاد سوسیالیستی رو قبول داری که بخش خصوصی هم زیر نظر دولت بتونه یک فعالیت هایی داشته باشه ولی استقلال کامل نه

بخش اول، دولت پولی که به دست میاره باید در منظر تجارت خرج کنه خارج از این اگر مبلغی کم بشه به ضرر خزانس. حتی اگه دولت ناسیونال سوسیالیستی هم باشه باید احتمال بدیم که اختلاس ممکنه رخ بده ولی خالی کردن یک جا، کل ساختمون رو فرو میریزه و برای جلوگیری از این فاجعه، بافتن اختلاس گر حتی ممکنه توسط اعضای دولت انجام شه. پس دو احتمال رخ میده یک ضرر مالی خزانه و دو احتمال بسیار کم فرار بعد از اختلاس. اختلاس گرش هم بعد از اینکه توی همچین ساختاری قرار میگیره تصمیم میگیره این کارو نکنه. حالا درباره تامین بودجه شهر ها و استان ها ( شهرداری و استان‌داری ) بحث میکنیم.

بخش خصوصی یک هدف رو جلو میبره و تامیناتی که طرف دولت رخ میده میتونه ابزار کار و یا حتی هزینه ساخت و ساز و راه اندازی ماشین تولید باشه. کلی بخوام بگم احتمال سو استفاده و رانت در هر دو بخش خصوصی و دولتی خیلی کمه چون بودجشون، بر اساس اصلی ترین اهدافشون تایین میشه. درسته همیشه مبلغ یکسان نیست و قطعا سود به این بودجخ اضافه میشه ولی اون سود هم هدف خودش رو در پیش داره یعنی ارتقا.

بخش خصوصی باید محدود شه
محدود که نمیشه زیاد گفت یعنی زیر نظر دولت باشه چون منابع طبیعی رو در اختیار داره، و همچنین وظیفه تامین محصولات برای مردم و مثل یک اتاق میمونه که برای یک مسئول وظیفه‌شناس یک شغل واحده، و برای یک فرد سو استفاده گر یک نوع اتاق بدون راه فرار