میدانستم عاشق بارانی...♦♦

[Apathetic]

جلسه محاکمه عشق بود...

وقاضی این دادگاه عقل بود...

عشق محکوم بر تبعید به دورترین نقطه مغز ....

یعنی فراموشی بود

قلب تقاضای عفو عشق را داشت...

ولی همه ی اعضا با قلب مخالف بودند...

قلب شروع به طرفداری ازعشق کرد..

آهای چشم...

مگه تونبودی که هر روز آرزوی دیدنش را داشتی؟؟

ای گوش...

مگه تونبودی که آرزوی شنیدن صدایش را داشتی؟؟

وشما...پاها...

همیشه آماده رفتن به سویش بودین...

حالا چرا اینچنین با او مخالفین؟؟؟

همه ی اعضا رو بر گرداندن وبه نشانه ی

اعتراض جلسه را ترک کردند!

تنها عقل و قلب در جلسه ماندند!

عقل گفت...دیدی قلب؟؟

همه آخرش هم از عشق بیزارند

ولی من متحیرم که باوجود که عشق بیشتر ازهمه تو را آزرده....

چرا هنوز از او حمایت میکنی!

قلب نالید و گفت...من بدون وجود عشق دیگر نخواهم بود

وتنها تکه گوشتی هستم که درهرثانیه کار ثانیه قبل را...

تکرار میکند...

من فقط با وجود عشششششق

یک قلب واقعی هستم!