مخـاطبــــِ خـآصــ

[னιSs~டεனσή]

از پشت مهي غليظ مينگرم بر تو...
نگاه کردن به تو,مرا ياد نقطه چين هاي زندگيم مي اندازد...
همان جاهاي خالي...
همان هايي که بايد با کلمات مناسب پر شوند...
کلماتي مثل:تو ،عشق،ما.....
ولي هميشه آنها را پر کرده ام با :غم،تنهايي، حسرت...
براي همين است که هميشه تجديد مي آورم...
آخر معلم من ،عقل،سختگير است..
نميداند...قلبي که عاشق است..وقت سر خاراندن ندارد...
چه برسد به درس خواندن....


بچه ها اين متنه از خودمه...