« گفتـــــــــــگوی آزاد » نسخه 23

[ICe Angele]

مریم همشون همین طورین نباید محلشون داد یکی از همین بی شعور ها می خواست منو بد بخت کنه

---

دست تو رو شد ز پیش قلب ناشادم برو دیگر از تو دل گسستم قبل فریادم برو



حیف آن عمری من پای دورنگی دادمت کی توان جبران عمر رفته بر بادم برو



کاش هرگز لحظه ی دیدار تو بینا نبود این دو چشم خسته از اشکان مازادم برو



گفته بودند تا جوانی عاشقی می بایدت کاش هرگز این سخنها را نمی خواندم برو



کاش با رفتن ز درد غصه ها کم می شدم گرچه سختی دارد اما باز آزادم برو

---

شعر عاشقانه دلم را سپردم به بنگاه دنیا


دلم را سپردم به بنگاه دنیا


و هی آگهی دادم اینجا و آنجا


و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت


و هی این و آن


سرسری آمد و رفت


ولی هیچکس واقعاً


اتاق دلم را تماشا نکرد


دلم قفل بود

کسی قفل قلب مرا وا نکرد.


یکی گفت: چرا این اتاق پر از دود و آه است


یکی گفت چه دیوارهایش سیاه است


یکی گفت چرا نور اینجا کم است


و آن دیگری گفت : و انگار هر آجرش


فقط از غم و غصه و ماتم است !


و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری

و من تازه آن وقت گفتم :


خدایا، تو قلب مرا می خری ؟.

و فردای آن روز


خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم

ببخشید، دیگر

"برای شما جا نداریم

از این پس به جز او کسی را نداریم..."