مشاعره با اشعار خودمان

[oprah vinfrey]

مرا ببخش بی اجازه است!!
آخر بی انصاف میمیرم!!
اگر از عطر وجود تو نفس نکشم.
(مهر)

[امیر2]

من در طلب جام شراب لب دلدار بودم
دم به دم خیره ب لعل لب دلدار بودم

مینشوتم غزلم را ،در خیال خویش تن
جاست فرند بودمو اما چه غلط، ایستگاه بودم

---

مینوشتم در موبایلم غزلی
تا ک آمد در تلگرام خبری
خبر آمد ک بشویید و ببوسید و بمالید
پای بو گندوی تنبل شوهری

[Actinium]

هرگز برای عشق قانون و شرع و دفتری نبود
او لاابالی‌ترین جنبش قلب‌های شکسته بود...

[امیر2]

دیدمت داری وقاهت میکنی
بر ضعیفان بد نظارت میکنی
کرده بودند تورا مسئول اجرا ـُ راندمان
نگاهی بر نوک کفشم بکردم، آن زمان
با لگد بر باسن مبارکت من دوختم
پس در گونی شدم ، من گیم اور ، من سوختم
نمیدانم چه سری ـست و چه رازی
ک مسئولان نمیشند ب اختلاص راضی
تا بخواهی پله ای سازی و بالا ها روی
میزنندت بر زمین ای نازنین ای نازنین

(آخرش شعر نو شد )

[م‍حمّد]

ندهد بادصبا نعمت و اندوه به‌تو
یا نکند شادی و اندوهت وِتو
وَر بخواهی برسی به عرش از فرش
چاره‌ای جز کار کردن نداری تو

وَر(و اگر)، وِتو(لغو)

[oprah vinfrey]

و بگو راز چشمانت را
وسوسه وجودت را
که چگونه به لحظه ای مست میکند
بیخود از این جهان و هرآنچه هست
به آسمانها می برد
در نیستی گم میکند
بی هیچ نشانه برگشتی
(مهر)

[Actinium]

یک دانۀ اشک بود و در بحر تو این‌سان گم شد
یک ساغر قلب بود و از باده عشقت خُم شد

[oprah vinfrey]

دوست داشتنت، عاقلانه ترین بی منطقی دنیاست؛
و من
در میان آواز طبیعت و سکوت برکه ی تیره
در تلاطم اثبات این دیوانگیِ عقلانی ام.
(مهر)

آواز طبیعت(نماد زندگی)
برکه تیره(نماد مرگ)

[Actinium]

ما زندگی می کنیم، پس از آنکه هیچ از ما نشانی در میان نبوده است.
ما زندگی می کنیم، پیش از آنکه از ما هیچ نشانی در میان نخواهد بود.

هر هستنده ای، همان قدر زنده،
همان قدر سرشار،
همان قدر بدیع و تازه است،

که ژرفای فریادی در سکوت یک بیابان...

«زندگی چیزی
که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود...»

[oprah vinfrey]

در این بازی رنگ ها و رقص عروسک ها
رنگ تو بی رنگی بود و نقش تو همان بازیگر آماتوری که در اولین صحنه اخراج شد
(مهر)