گفتگوی آزاد | نسخه ۴۸۲

[Emmɑ]

باید همینکارو کنم دیگه ابرو نموند واسم

کار خوبی میکنی . مشورت بگیر ازشون که نظرشون درمورد فلان کار چیه . در همین حد . باقیش دیگه‌‌ خودتی . مدرسست مگه با‌خانواده پاشی بری

حتما همینکارو میکنم خیلی ممنون

[Mr.Robot]

باید همینکارو کنم دیگه ابرو نموند واسم
شما که خوبی
یبار رفتم دیت طرف گفت چه گوهی بخوریم منم گفتم منو
من مشکلی با اینکه نگرانمه ندارم،  حق میدم
ولی اینکه میاد سیاسی بحث میکنه یا عوض من صحبت میکنه اصلا خوب نیست (:

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

---

((:
تو‌ باید زن ببری . کارنامت یه خدمت سربازی کم داره فقط

[dadachkaiko]

واقعا یه سری مساعل هر خانواده ای عجیب و غریب هست، بحث اینه که اگه نگی و خودت بری مصاحبه بعدا نمیگه چرا نگفتی؟ میشه بپرسم کار هایی که تا الان رفتی مصاحبه تو چه زمینه ای هست؟ شاید از نوع کارایی که انتخاب کردی خوشش نمیاد؟

مامانم اطلاع داره بهش میگم من فقط بابام میگم منو برسونه
رسپشن ، اموردفتری / اداری
نه میگه من باید بدونم با کی میخوای کار کنی

به نظر من راه انتخابی اولت این باشه که بهش بگو میتونه باهات بیاد و داخل هم بیاد که محل کار و آدم ها و نوع پوشش و غیره رو ببینه ولی فقط به عنوان همراه، یعنی دخالت در پر کردن فرم و سوال و جواب نکنه و داخل مصاحبه هم نیاد، ببین قبول میکنه؟ اگه قبول کرد ببین سر حرفش میمونه؟ یه مقداری تندروی در مساعل خانوادگی بعدا دردسرهای خیلی بیشتر و کینه درست میکنه، برای همین از کم شروع کن و آروم آروم.برو جلو
البته فقط نظر من هست اگه اجازه ی نظر دادن داشته باشم

---

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

---

((:
تو‌ باید زن ببری . کارنامت یه خدمت سربازی کم داره فقط

مگه زن رو مفت و مجانی میدن داداش؟

[Emmɑ]

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

بهترین کارو میکنی موفق باشی
ولی خب منم تک فرزندم هرکاریم کنم اینا منو به چشم بچه میبینن
از وقتی جنگ شده من حتی نتونستم رفیقمو ببینم تو خونه زندانیم کردن
شرایط اقتصادی انقدر افتضاحه که راضی شدن برم سرکار وگرنه اونم نمیذاشتن
من واقعا نمیدونم چه رفتاری کنم همه هی میگن ولی چجوریشو نمیگن

[Đęąđ.ğïřł]

هلیا درست میگه
این اولین کارا برای اثبات خودت به خانوادت خیلی مهمه
فقط باید شانس بیاری اولین کارت بی فکر و بدشانسی نشه
چون بعدا بیا و ثابت کن اقا من غلط کردم حالا مگه دیگه اعتماد میکنن(((((:

[هلی]

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

---

((:
تو‌ باید زن ببری . کارنامت یه خدمت سربازی کم داره فقط

اره همکارامم همیشه میگفتن
حتی رییسمونم عین سگ میترسید خدایی ازم در عین حال ک بسیار اروم و باشخصیت سعی میکردم باشم ولی ریز ریز کار خودم خنده خنده پیش بردم خدا رو شکر
میدونسی برا چن نفر من حقوقشونو زنده کردم؟نماینده بودم
اراکو زیر و رو کردم.داشت حق همه رو چن سال میخوردن از سال ورود خودمو براشون زنده کردم نفری ۱۲۰ تومن رسید بهمون.

[Mr.Robot]

---

((:
تو‌ باید زن ببری . کارنامت یه خدمت سربازی کم داره فقط

مگه زن رو مفت و مجانی میدن داداش؟  

خیلی سعی کردم ولی نفهمیدم طنزشو
بازتر کن

[dadachkaiko]

((:
تو‌ باید زن ببری . کارنامت یه خدمت سربازی کم داره فقط

اره همکارامم همیشه میگفتن
حتی رییسمونم عین سگ میترسید خدایی ازم در عین حال ک بسیار اروم و باشخصیت سعی میکردم باشم ولی ریز ریز کار خودم خنده خنده پیش بردم خدا رو شکر
میدونسی برا چن نفر من حقوقشونو زنده کردم؟نماینده بودم
اراکو زیر و رو کردم.داشت حق همه رو چن سال میخوردن از سال ورود خودمو براشون زنده کردم نفری ۱۲۰ تومن رسید بهمون.

کارت درسته، میتونستی یه کت شلوار بپوشی و به عنوان وکیل یه درصدی از حقوق زنده شدشون رو هم بگیری که نگرفتی

[هلی]

یا علیییی تو بدتر بود پس
ببین من ی تجربه مشابه ای بگم.من بچه اخر خانوادم ۱۸ سالگی هم رفتم شهر غریب دیگه کلا دور شدم.سر انتخاب محل طرحم خودم تصمیم گرفتم.رفتم کمیجان ک اصلا نمیدونستم کجای نقشس برا اولین بار اونم تنهایی.خانواده هم اصرار کردن ولی خب خودم این اجازه رو ندادم.نمیگمم کارم درست بوده و یا هست.ولی معمولا تو مسائل این چنین ترجیحا اجازه دخالت ب خانواده رو نمیدم چ انتخاب محل دانشگاه چ طرح چ ادامه زندگی و مهاجرت.فقط در حد ی مکالمه کلا و سبک سنگین.چون هم برای محیط کارم درست نبود هم خودم خوشم نمیاد احساس استقلالم زیر سوال میره و همیشه هم سر همین داستان جایی ک کار کنم یا زندگی کنم حساب بیشتری ازم میبرن چون دیدن شوخی ندارم و همه کارمو تنهایی انجام میدم.حالا نمیگم این درسته اصلا.ولی ب نظرم تا ی حد باید خودت اجازه رو از اطرافیان بگیری وگرنه بعدا ممکنه اذیت بشی.
من سر تصمیم مهاجرتمم طبق همه مسیری ک بهت گفتم خانوادم اصلا منکر نشدن و خیالشون هم راحت بوده چون از استقلالم خیالشون راحت شده هر جای دنیا برم.تو هم ی جا خودتو با تصمیم درست اثبات کن بهشون و یکم مقاومت

بهترین کارو میکنی موفق باشی
ولی خب منم تک فرزندم هرکاریم کنم اینا منو به چشم بچه میبینن
از وقتی جنگ شده من حتی نتونستم رفیقمو ببینم تو خونه زندانیم کردن
شرایط اقتصادی انقدر افتضاحه که راضی شدن برم سرکار وگرنه اونم نمیذاشتن
من واقعا نمیدونم چه رفتاری کنم همه هی میگن ولی چجوریشو نمیگن

نکته ظریفی بود حقیقتا
اینو من نمیتونم نظر بدم
این قسمت ب رها متخصص در امور تک فرزندی میسپارم حداقل مشابه تره
@Faust

[Emmɑ]

مامانم اطلاع داره بهش میگم من فقط بابام میگم منو برسونه
رسپشن ، اموردفتری / اداری
نه میگه من باید بدونم با کی میخوای کار کنی

به نظر من راه انتخابی اولت این باشه که بهش بگو میتونه باهات بیاد و داخل هم بیاد که محل کار و آدم ها و نوع پوشش و غیره رو ببینه ولی فقط به عنوان همراه، یعنی دخالت در پر کردن فرم و سوال و جواب نکنه و داخل مصاحبه هم نیاد، ببین قبول میکنه؟ اگه قبول کرد ببین سر حرفش میمونه؟ یه مقداری تندروی در مساعل خانوادگی بعدا دردسرهای خیلی بیشتر و کینه درست میکنه، برای همین از کم شروع کن و آروم آروم.برو جلو
البته فقط نظر من هست اگه اجازه ی نظر دادن داشته باشم

الان بهش گفتم میدونی چیکار کرد ؟ قهر کرد (((: