داستان کوتاه زیبای وفای عشق

[فرانه]

رضایت قلبی



جنگ جهانی اول مثلبیماری وحشتناکی تمام دنیارا گرفته بود.یکی از سربازان به محض اینکه دید دوستتمام دوران زندگی اش در یک باتلاق افتاده و درحال دست و پنجه نرم با مرگ است از مافوقش اجازه خواست تا برای نجات دوستش برود و او را از باتلاق خارج کند.
مافوق به سرباز گفت:اگر بخواهی می توانی بروی اما هیچ فکر کردی که این این کار ارزشش رو داره یا نه؟ دوستت احتمالا مرده و ممکنه حتی زندگی خودت رو هم به خطر بیندازی!
حرف های مافوق اصری نداشت.سرباز به نجات دوستش رفت و به شکل معجزه اسایی توانست به دوستش برسد او را روی شانه هایش کشیدو به پادگان رساند
افسر مافوقبه سراغ ان ها رفت. سربازی را که در باتلاق افتاده بود را معاینه کرد و با مهربانی و دلسوزی به دوستش نگاه کردو گفت:من که به تو گفتم ممکنهارزشش رو نداشته باشه دوستت مره! خود تو هم زخم های مرگباری و عمیقی برداشتی.
سرباز در جواب گفت:قربانارزشش رو داشت.
_منظورت چیه که ارزششو داشت؟!
سرباز جواب داد:بله قربان . ارزششو داشت چون زمانی که به او رسیدم هنوز زنده بود و از شنیدن چیزی که او گفت احساس رضایت قلبی می کنم!
او گفت:جیم...من می دونستم که تو به کمک من میایی..



از  این به بعد این داستانو توی این پست نمی ذارم توی پست های جدا جدا می ذارم
برای این که بفهمید از این داستانا گذاشتم  می نویسم:
داستان زیبای....