دست نوشته ها

[Đęąđ.ğïřł]

قسمت نمیدونم چندم زندگی ام:
منِ عزیزم روزگار درازی در پی لحظات خوب گشتی و حال به این نتیجه رسیدی که لحظات خوب، نه ماندنی اند نه چندان ثبت شدنی ، اری به یاد بسپار هرلحظه ای که میگذرد خوب است چون میگذرد و میرود همچون اب گذرا رود در جنگل دور افتاده ای که نه من میدانم کجاست و نه تو!
ارزوهایت همچون سگی راهنما باشد تا با تعهدی وصف نشدنی تو را به مقصد برساند.
حال که داری کم کم کتاب ۲۲ سالگی ات را میبندی پایانی خوش برایش بنویس حتی اگر دعوت خود به نوشیدن چایی گرم در سرمای مهرماهی باشد!
گاهی باید گذشت نه از سر ناچاری و ضعف بلکه از سر قدرت و استقامت !
زیاد حرف زدیم ،گفتیم ،خندیدیم و گاهی قهر کردیم ولی هیچکس نمیتواند من درونش را ترک کند ،یار دیرینی که همیشه با توست حتی وقتی گریزان از هر نوع سخنی باشی!پس تو هیچ وقت تنها نیستی!
حرف زیاد است که باز به تو میگویم هر لحظه میگویم چه بخواهی گوش بدهی چه بخواهی با چشم غره هایت مرا نادیده بگیری و به سکوت دعوت کنی ولی فعلا بس است تا باز ما را به چشم غره هایت دعوت نکردی!
☆تبر زدند و نمردیم ،یا ما از الماسیم یاانها تبرهایشان پوسیده است☆

(امضای فیلسوفانه )