تاپیک سال نو ۱۴۰۵ شمسی | در عطا و لقای ۱۴۰۴

[Faust]

در سال ۴۰۴ می‌نویسم روزهای سختی را گذراندیم 

و سال ها بعد از ما چیزی به جز نوشته‌هایی در کتاب تاریخ کودکان باقی نخواهد ماند ..

من مینویسم غمگین بودیم ، غمگین هستیم
تو بخوان این روزا خورشید غمگین است ، ماه غمگین است ، پرتقال ها غمگین اند ،ماهی و سبزه عید غمگینند ..
صدایم ، سکوتم ، لبخندم غمگین است.
خاطرات شادِ اندک غمگین است ، خاطراتِ بی شمارِ غمگین ، غمگین تر !

این تقلای جان فرسا برای به کلمه درآوردن چیزی که در حال زیستنش هستم جان فرساست !

من در خود ایران زندگی میکنم
و دلم برای خود "ایران" تنگ شده است .
فاصله افتاده بین من و ایران گرچه روی این خاک ایستاده ام.

چقدر باید دوید و به کدام طرف باید رفت؟

هیچوقت امیدم را از دست ندادم ، اما حال با جان کندن شعله‌هارا زنده نگه داشته ام ..

دلم تنگ شده ، برای همه دلم تنگ شده.

وقتی حالم بده ، حس میکنم به دردهای خودم و دیگران نزدیک ترم ..
آدم میتونه با یه آدم قهر کنه چون از اون دلخوره
و حال می‌‌تونه با جهان هم قهر کنه چون از هستی دلخوره !

می‌نویسم برای ۴۰۵
برای آغاز بهار 
وطن ترک برداشته ، خانه ترک برداشته ، معنا ترک برداشته و ماهم بدنبال آن‌ها ترک برداشته ایم ..

فروغ فرخزاد میفرمایید " من از سلاله‌ی درختانم ، تنفس هوای مانده ملولم میکند .."

کاش این بهار ، نسیمی بدمد میان شکاف ها ، گلی بروید میان آن ها و آفتاب بتابد بر این سرزمین به خواب زمستانی رفته ..!

و زنده شویم از تنفس هوای تازه ...

امید هست ♡