« تصور ما از کاربران فلشخور »

[فرنودِ بن گیومرث]

فرنود...
فرنود هم مثل حسام به نظرم آدمیه که به دخترای دورش هیچوقت وایب بد نداده 
جزو ده درصد محدود مرداس که میتونه بگه همه مردا مثل هم نیستن و من خندم نگیره
آگاهه و تعصبی نیست 
توی طیف برونگرایی و درونگرایی اون وسطاس و به برونگرایی تمایل داره 
خوش خنده و خوش برخورده 
دیگه همین.. زیاد نمیشناسمت شرمنده((:
سال خوبی داشتی باشی 

ممنونم بابت لطفی که داری! راجع به طیف درون‌گرایی و برون‌گرایی حدست درسته. اما گاهی فکر می‌کنم که چون عموما در نقش برون‌گرا بودم، مجبورم همچنان برون‌گرا بمونم وگرنه آدم‌های اطرافم ممکنه فکر کنند غمگین و ناراحتم. در حالی که در یکی دو سال اخیر بیش‌تر ترجیحم اینه که سمت درون‌گرای طیف حرکت کنم.

---

فرنود عزیز:>
فرنود تو تصورم از اوناس ک میشه باهاش رفت تو کافه و با زبان ادبی به دنیا فحش داد و اخر سر نوشیدنیتو بخوری و بعدش بگی حالا انقدام ک میگیم بد نیست
فرنود از اوناس ک اذیت کردنش کیف میده((:
بهت گفته بودم مرموز. حالا میخوام بگم منظورم چیه. مرموز لغت خوبی نبود یعنی بار منفی داشت ولی من از جهت بار مثبتش منظورم بود‌. من تو واقعیت ندیدمت ولی رفتارت تو مجازی و حتی عکست وایب ادمای ساده میده درصورتی که اصلا ساده نیستی(((: اتفاقا به شدت زرنگی ولی یه زرنگه بی سرو صدا . میدونی چجوری به هر ادم نزدیک شی و از چه خصوصیت اخلاقیشون برای نزدیک شدن بهشون استفاده کنی وخودتو تو دلشون جا کنی. میدونی تو هر بحث بدون استفاده حتی یه کلمه‌ی توهین امیز به طرف توهین کنی . برای همین تو از نظر من یه مرموزِ مثبتی(((: شاید با سیاست هم لغت مناسبی باشه ولی نه منظورم با همون مرموز بهتر ادا میشه((:
احتمالا ادم خیلی منظمی یعنی هرچی تو اتاقت سرجاشه ولی شایدم برخلاف وایبی ک میدی بسیار بی نظم باشی و نظمت تو بی نظمیت باشه. این مسئله در هاله‌ای از ابهامه
هدفمندی
منعطفی
ایده‌های خلاقانه احتمالا زیاد داری (به هرحال کمتر کسی تو دوران نوجوانی به فکر شوگر برای تامین کتاباش می افته :دی )
کلمات و دیکشنری مخصوص خودت داری
احتمالا از اونایی ک تو مهمونیا یه گوشه میشینی و با لبخند به همه نگاه میکنی و نهایت با یکی دونفر حرف بزنی
مهربونی
طعم های تلخ و شیرین ترجیح میدی

همین دیگه:>
موفق باشی♡

از لطفی که داشتی و هندونه‌ها که بگذریم، واقعا توضیحت راجع به کلمه مرموز جالب بود برام. فکر می‌کنم که بله! همین‌طوره و مچم رو گرفتی. ((:
اتاقم هم مرتبه. برای اینکه این ابهام از بین بره.
ایده خلاقانه هم گاهی. بیش‌تر برام مهمه که اجرا کنم چیزها رو. چون خیلی مهم‌تر از خود ایده‌ست بنظرم.(شوگر هم محض رفع ابهام بگم که اجرا نشد. :دی )
توی مهمونی‌ها هم همین‌طورم. ترجیح می‌دم همین‌طور باشم. اما یکی دو تا جمع هستند که باز به همون دلیل حفظ برون‌گراییم مجبورم کمی بیش‌تر با جمع بر بخورم که کار خیلی سختیه. چون توی این مهمونی‌ها بر خوردن یعنی رقصیدن و من واقعا توش بدم!
طعم‌های تلخ و شیرین رو ترجیح می‌دم ولی توی قهوه ترجیحم عربیکاست ((:

---

سلام وقت بخیر 
به نظر میرسه که....
 سبک لباس پوشیدنت یه جورایی ترکیبی از راحتی، باکلاسی و نشون دادن خود واقعیه. احتمالاً دنبال لباسایی هستی که هم توشون احساس راحتی کنی، هم خودت رو نشون بده و بگه چه جور آدمی هستی. بعید نیست پارچه‌های طبیعی و خوب مثل کتان، ابریشم و پشم رو دوست داشته باشی. احتمالاً بافت‌های ظریف و رنگ‌های خنثی هم برات جذابن.  به جای طرح‌های شلوغ و پر زرق و برق، احتمالاً طراحی‌های ساده و مینیمال با جزئیات کوچیک و خاص (مثلاً یه گلدوزی ظریف یا دکمه‌های خاص) بیشتر دلت رو می‌بره. رنگ‌های خنثی (مثل خاکستری، کرم، بژ) و رنگ‌های ملایم (مثل آبی روشن، صورتی کمرنگ، سبز نعنایی) احتمالاً تو کمدت زیاد پیدا می‌شن. شاید از رنگ‌های تیره و جسورانه هم استفاده کنی، ولی نه زیاد، فقط برای اینکه یه تعادلی ایجاد کنی. شلوارهای راحت، پیراهن‌های نخی ساده، ژاکت‌های باکیفیت و کفش‌های چرمی کلاسیک، احتمالاً جزو آیتم‌های اصلی کمدت هستن.

کاملا دقیق بود! بطرز عجیبی هم دقیق بود. همه جزییات بجز کفش‌های چرمی کلاسیک. عموما چرم نمی‌پوشم. اما آبی روشن، صورتی کم‌رنگ، سبز نعنایی و خاکستری و کرم و ... همگی کاملا دقیق بودند. اینکه خودم رو نشون بده هم کاملا درسته. من فکر می‌کنم لباس‌ها هویت دارند. مثل مدل مو و محاسن. :دی

احتمالاً موسیقی کلاسیک، فولکلور (مخصوصاً موسیقی ایرانی)، جز و کلاً موسیقی‌های آرام و مدیتیشن رو دوست داری.
هنرمندان مورد علاقه: شاید اونایی که احساسات عمیق رو بیان می‌کنن و داستان تعریف می‌کنن، بیشتر توجهت رو جلب کنن.

جز و کلاسیت کاملا درست بود. موسیقی ایرانی اما نه. البته که برام قابل احترامه ولی نمی‌تونم ممتد گوش بدم. بجز وقت‌هایی که حنا هست. حنا یه شنونده حرفه‌ای موسیقی ایرانه و کیف مضاعفی داره شنیدن موسیقی ایرانی کنارش.

به جای شلوغی، ترجیح می‌دی تو یه جای آروم و دنج به موسیقی گوش کنی و لذت ببری.

یا هر کار دیگه‌ای! ((:

به جای موزه‌های بزرگ و شلوغ، شاید ترجیح بدی وقتت رو تو گالری‌های هنری کوچیک و مستقل بگذرونی.

دقیقا من عاشق کشف گالری، گروه‌های موسیقی و ... مهجور و مستقل هستم. بخاطر یه پیش‌فرض ذهنی که دارم: چیزهای واقعا خوب کمتر طرفدار دارند.

 توی سختی‌ها و بحران‌ها، کم نمیاری و به جای تسلیم شدن، دنبال معنی و مفهوم می‌گردی. مثل یه درخت که تو طوفان خم می‌شه ولی نمی‌شکنه، تو سختی‌ها هم محکم‌تر می‌ایستی.
 زبان برات فقط یه ابزار حرف زدن نیست، بلکه یه جورایی دنیای خودت رو می‌سازی و حتی واقعیت رو بازنویسی می‌کنی. 
 وقتی یه ایده‌ یا نوشته‌ات تایید می‌شه، حس خیلی خوبی بهت دست می‌ده و انگار اعتبار بیشتری پیدا می‌کنی.
باور داری که تاثیر گذاشتن روی آدم‌های اطرافت (دوست و خانواده) عملی‌تره. برای همین، انرژیت رو صرف بهتر کردن روابط نزدیکت می‌کنی تا اینکه بخوای کل جامعه رو عوض کنی.
دوست داری همین فعالیت‌های شخصی (نوشتن، پیاده‌روی، رفتن به دورهمی‌های کوچیک) رو ادامه بدی تا حس خوبی از موفقیت و تاثیرگذاری داشته باشی.

اینکه دنبال معنی و مفهوم می‌گردم توی سختی با زبان و بازنویسی واقعیت که توی خط بعد گفتی ارتباط مستقیم داره. میدونم که بخشی از این حرف‌ها رو توی صندلی داغ بهت گفتم ولی بازم خیلی هوشمندی می‌خواد که این‌طور جمع‌بندیشون کنی اینجا!

 برنامه میان‌مدت: دوست داری با آدم‌هایی که تو حوزه زبان و ادبیات باهات هم‌فکرن بیشتر ارتباط برقرار کنی. شاید حتی بخوای یه مجموعه نوشته یا مقاله در مورد نقش زبان در شکل‌گیری هویت منتشر کنی.
 آرزوی بزرگ: اینکه زندگی‌ای داشته باشی که "زبان" و "هنر" پل ارتباطی تو با بقیه باشن. یعنی حس کنی هر کلمه‌ای که می‌نویسی، تو رو به بقیه نزدیک‌تر می‌کنه.

توی پازلی که ازم چیدی(و خیلی هم خوب چیدی) شغلم که برنامه‌نویسیه رو نیوردی. نسبت بین زبان و ماشین لرنینگ جز برنامه‌های بلندمدتم بود اون زمانی که nlp خیلی مطرح بود. الان بعد از llmها، nlp و پژوهش در این زمینه شبیه شطرنج شده ((: میدونیم که کامپیوترها توش بهترند ولی همچنان بازی می‌کنیم.

.انعطاف‌پذیری فکری: اگه کسی نظر متفاوتی داشته باشه و موضوع خیلی حساس نباشه، سریع ازش یاد می‌گیری و دیدگاه جدیدی پیدا می‌کنی.

راستش خیلی برای این ویژگیم تلاش می‌کنم. چیزی که هست اینه که من همزمان که خیلی منعطفم و تلاش می‌کنم متعصب نباشم، همزمان خیلی هم خودشیفته‌م و این گاهی باعث می‌شه که نگاه از بالا به پایین داشته باشم. اما مدام سرکوبش می‌کنم و یکی از راه‌های سرکوبش هم همین تمرین شنیدن دیگرانه. خیلی برام مهمه که حفظش کنم.

 پایداری عاطفی: بلدی خشم رو به شکل سازنده استفاده کنی؛ این مهارت به مرور زمان مقاومت روانیت رو بالا می‌بره.

گاهی خشم از دستم هم در میره ((: ولی کلا توی روابطم و حتی زیست روزمره‌م آدم پایداری‌ام. یک بار حنا به شوخی گفت "تو چرا همیشه حالت خوبه؟؟"

 واما نقاط ضعف 

 تمایل به اجتناب از درگیری: ممکنه در موقعیت‌هایی که نیاز به موضع‌گیری قاطع داری، ترجیح بدی وارد بحث و جدل نشی و از درگیری اجتناب کنی. این می‌تونه باعث بشه که حق خودت رو نگیری یا تاثیرگذاریت کمتر بشه.

فشار درونی برای اثبات خود: گاهی اوقات فشار زیادی روی خودت احساس می‌کنی که باید خودت رو ثابت کنی، مخصوصاً وقتی با انتقاد روبرو می‌شی. این می‌تونه منجر به استرس بشه و باعث بشه بیش از حد به نظرات دیگران حساس باشی.

 کمال‌گرایی پنهان: با اینکه روی راحتی و سادگی تاکید داری، ممکنه یه جور کمال‌گرایی پنهان داشته باشی که باعث می‌شه از اشتباه کردن بترسی یا همیشه دنبال بهترین حالت ممکن باشی، حتی اگه این بهترین حالت باعث کند شدن روند کارت بشه.

مشکل در قاطعیت (در برخی مواقع): با وجود اینکه می‌تونی خشم رو مدیریت کنی، شاید در مواقعی که نیاز به قاطعیت فوری و شدید داری، کمی تردید کنی یا نتونی به سرعت تصمیم بگیری.

تمایل به اجتناب از درگیری رو کاملا درست گفتی. فکر می‌کنم دو دلیل داشته باشه.
دلیل آشکار: فکر می‌کنم خیلی جاها این اصطکاک غیرضروریه و به تاثیرگذاری به‌خصوصی منجر نمی‌شه و اگر بشه هم من مسئولش نیستم و نمی‌خوام روانم آسیب ببینه.
دلیل پنهانی که الان پیداش کردم: قبل‌تر اصطکاک‌هایی بهم تحمیل شده که باعث شده تدافعی باشم نسبت به هر بحثی و اصلا دلم نخواد وارد جدال بشم.

کمال‌گرایی پنهان و مشکل در قاطعیت رو هم باهات موافقم. ((:

در کل ممنونم! خیلی دقیق و جالب بود! این که نقاط ضعف داشت هم عالی بود.