17-07-2013، 19:32
آرمین وشهاب وارد اشپزخانه شدند کسی نبود.. نفس راحتی کشیدند .آرمین بلافاصله به سمت یخچال رفت.شیشه های نوشابه را یکی یکی بیرون اورد ورو به شهاب با چشمک گفت:یاالله شروع کن. می خوام ببینم توی این بازوهای پفکیت چقدر زورخوابیده.
شهاب سریع منظورش را گرفت وهر کدام از نوشابه ها را با تمام قدرت تکان می داد.وقتی کارش تمام شد آرمین انها را داخل یخچال گذاشت.همان موقع مریم ویلداوترگل وارد اشپزخانه شدند.که با وارد شدن ترگل شهاب وآرمین لبخند زدند.ترگل با تعجب نگاهشان کرد وگفت:چتونه؟دارید به من می خندید؟
شهاب در همان حال گفت:نه دختر عمو کی جرات داره به شما بخنده.این لبخند هم به خاطر گل وجود شما بود وگرنه منظوری در کار نبوده.
ترگل می دانست که هر وقت شهاب با او اینگونه حرف بزند حتما کاسه ای زیر نیم
کاسه اش است.ولی هر چه کرد نتوانست رازی را که در چشمان آرمین وپشت لبخند شهاب پنهان شده بود را بفهمد.خواست دیس برنج را بردارد که شهاب سریع ازش گرفت وگفت: شما برو بشین ترگل جون مگه منو این هرکول مردیم که شما کار کنی؟توبا خیال راحت برو بشین سر میز ما هستیم... برو.
ترگل نگاهی مشکوک به شهاب انداخت.سعی کرد خود را بی تفاوت نشان دهد.از حربه همیشگیش استفاده کرد وبا معصومیت به آرمین وشهاب نگاه کرد.شهاب که به خوبی ترگل را می شناخت ..گولش را نخورد ولی.... آرمین محو صورت معصوم ترگل شده بود که با ان معصومیت صورتش را زیباتر جلوه می داد.حس کرد اصلا دوست ندارد بلایی برسرش بیاید .پشیمان بود که می خواست ان کاررا با او بکند.حتی برای لحظه ای از خودش بدش امد.سعی کرد دیگر نگاهش نکند ولی مگر میشد چشم از ان صورت ملیح برداشت.ترگل که دید
نمی تواند در شهاب نفوذ کند ...زیرا دستش به راحتی برای او رو شده بود.. پس بر خلاف میلش به سمت آرمین رفت وبا همان نگاه به خیره شد که برای یک لحظه ضربان قلب آرمین بالا رفت.احساس می کرد امکانش هست که هر ان از سینه اش بیرون بزند.دستانش به لرزش افتاده بود. چشمان ان دختر داشت با او چه می کرد؟
صدای شهاب ترگل را متوجه او کرد:حالا ترگل جون اگه می خوای کاری بکنی میتونی بری نوشابه ها رو بریزی تو پارچ.
ترگل با سر تایید کرد وبه سمت یخچال رفت .متعجب بود که نگاهش روی آرمین تاثیری نداشته.ولی همین که خواست در نوشابه را باز کند با صدای نسبتا بلند آرمین دستش همان طور خشک شد.
-آرمین:صبرکن.
شهاب که فهمیده بود آرمین الان کار را خراب می کند با آرنجش اروم زد توپهلویش و
زیرلب طوری که فقط آرمین بشنود گفت:کوفت...دیوونه بذار باز کنه دیگه.گول نگاشو نخور.اون همیشه همین کارو می کنه.(وبلند تر گفت:چرا صبر بکنه آرمین؟الان نوشابه ها گرم میشه اینو ول کن ترگل بازش کن تا منم برم یخ بیارم بریزیم توش زود باش دیگه.
ولی آرمین اگر می خواست ان نگاه را هم انکار کند.. ضربان قلبش را نمی توانست نادیده بگیرد ..نه نمی توانست...
به سمت ترگل رفت نوشابه را از دستش گرفت و در حالی که به ترگل خیره شده بود با لحنی بی نهایت ارام وگیرا که کاملا ترگل را جذب خود کرده بود گفت:نمی خواد بازشون بکنی تو همون دیس برنج ها روببری کافیه. من اینا رو بازش می کنم.
ترگل سعی کرد چشم از آن نگاه.. که حرف ها داشت بگیرد ودر همان حال گفت:چرا؟خب خودم هم می تونم بازشون کنم لازم نیست شما این کارو بکنید.
شهاب در سکوت به انها نگاه می کرد ومنتظر بود ببیند کدام یک پیروز میدان می شود آرمین یا ترگل...
آرمین زیر لب گفت:لج نکن دختر.. تو برو همون دیس رو ببر .اصلا نمی خواد برو بشین منو شهاب هستیم.
ترگل که عادتش بود هر چی بیشتر او را از کاری منع می کردند بیشتر راغب می شد همان کار را انجام دهد با لجاجت نوشابه ی سیاه را از دست آرمین کشید وگفت:بده به من...شما خودت برو بشین. این کاره خانماست نه اقایون.
در همان حال مریم خانم ویلدا با ظرف سالاد از اشپزخانه خارج شدند.آرمین که لجاجته ترگل را دید پوزخندی زد واینبار در چشمان ترگل خیره شد وگفت:بهت می گم نمی خواد بازش کنی.(و نوشابه را از دستش کشید .ولی ترگل ان را گرفت وبه سمت خودش کشید.شهاب هم با لبخند به کشمکشه میان انها نگاه می کرد ولذت می برد.
بالاخره ترگل موفق شد نوشابه را از دست آرمین بگیرد .چند قدم از او دور شد وبا لبخند پیروزمندانه ای گفت:من درشو بازمی کنم تا ببینم کی می تونه حرف بزنه.
و با یک حرکت درش را باز کرد و....
با جیغ ترگل همه ریختند توی اشپزخانه وبا چشمانی گرد شده به او که از سر تا پاش نوشابه می چکید نگاه کردند.تمام صورت ولباس هایش نوشابه ای شده بود.با خنده ی بلند شهاب از شک خارج شد .به سمت آرمین رفت وبا نفرت در چشمانش خیره شد.ولی آرمین با لبخندی که سعی در برطرف کردنش داشت سرش را مانند بچه های خرابکار پایین انداخت وگفت:من که گفتم بازش نکن.
ولی ترگل در ان لحظه فقط با تنفر نگاهش می کرد وبا صدایی که از عصبانیت می لرزید گفت:خیلی نامردی...مطمئن باش بلایی به سرت میارم که تا عمر داری نتونی فراموشش کنی.ببین با من چکار کردی؟
شهاب کنار گوش ترگل گفت:هر چی عوض داره گله نداره.
ترگل فهمید آرمین موضوع ظهر را برای شهاب تعریف کرده.. ولی باز هم انها حق نداشتند با او اینگونه رفتار کنند.با حرص چشم غره ی غلیظی به شهاب کرد وبه سرعت از اشپزخانه خارج شد.کسی حرفی نمی زد ولی عمه عاطفه با آخم به آرمین نگاه می کرد.امیر و اردلان با لبخندی محو از اشپزخانه خارج شدند امیر می دانست که آرمین کار ترگل را تلافی کرده.همان موقع سرناهار به خوبی فهمیده بود که کار..کاره ترگل است به هر حال پدر بود ودخترش را بهتر می شناخت.قضیه را برای اردلان هم تعریف کرد وهر دوبه شیطنت های انها خندیدند.شیدا با پوزخندی مسخره از اشپزخانه خارج شد .شیوا هم در همون حال که هنوز از اتفاقاتی که افتاده بود.. بهت زده و متعجب بود به دنبال خواهرش رفت.مریم خانم ویلدا خانم بدون اینکه به روی خودشان بیاورند با دیس برنج از اشپزخانه خارج شدند و وقتی وارد حال شدند به روی یکدیگر لبخند زدند.انها هم دلیل ان رفتارها را
می دانستند.خب با سابقه ای که ترگل داشت جای تعجب هم نبود .ولی آرمین نمی خواست آن اتفاق بیافتد. ولی لجبازیه ترگل کار دستش داد.
شهاب همچنان کنار آرمین ایستاده بود.عمه عاطفه با همان اخم به سمت آرمین امدوگفت:پسرم این چه کاری بود با این طفلک کردی؟می دونی چقدر ترسید؟اگه خدایی نکرده بلایی سرش می اومد اون موقع دلت راضی میشد؟
آرمین همچنان سرش پایین بود و سکوت کرده بود خودش هم از کارش راضی نبود در دل گفت:ولی کاریه که شده...خداییش از پزشک این مملکت این کارا بعیده.
ولی آرمین از همان دوران نوجوانی شیطنت داشت.
شهاب برای دفاع از آرمین گفت:نترسید عمه جان ترگل به این کارا عادت داره.قرار نیست با دوتا چیکه نوشابه بره تو کما که...(و در حالی که صورت عمه اش را می بوسید گفت:شما حرص نخور عمه جون خدای نکرده رو صورتت چروک میافته.اینارو ولشون کن بذار مثله تام وجری بیافتن به جون هم ...فقط شما خودتو ناراحت نکن.
عمه با مهربانی صورت برادرزاده اش را بوسید ودر حالی که از اشپزخانه خارج میشد گفت:نمی دونم والله. فقط اینو می دونم جوونیه وهزار دردسر.شماها هنوز جوونید پس از جوونیتون استفاده کنید.(ودر حالی که به آرمین نگاه می کرد گفت:ولی از راه درستش نه اینکه اینو اونو سکته بدید.
در حالی که سرش را تکان می داد از اشپزخانه خارج شد.شهاب رو به آرمین که در فکر بود گفت:آرمین چرا تو فکری؟
آرمین نیم نگاهی به شهاب کرد وگفت:از یه چیز مطمئنم.
شهاب گنگ نگاهش کرد وگفت:منظورت چیه؟!
-می دونی... الان مطمئنم که ترگل این کار امشب منو حتما تلافی می کنه.
- از کجا می دونی؟...(ادامه داد:البته اینو می دونم که ترگل هیچ کاری رو بی جواب نمیذاره ولی ...تو می خوای چکار کنی؟
-من؟!قرار نیست من کاری بکنم.خودش باید برای خودش کاری بکنه.اون باید بتونه این حسه کودکانه ولجاجتش را در حد متعادل کنترل بکنه.ترگل دیگه یه دختر10 یا 15 ساله نیست اون باید کم کم بفهمه که این رفتارهاش دیگه داره دوره اش تموم میشه .
-یعنی تو با این روحیه ی شاد وشیطونش مخالفی؟
-نه اصلا ..ولی همون طور که گفتم من فقط در حد متعادلش رو باهاش موافقم وگرنه شیطنت کمش وسالمش خوبه.شاید بگی خود من هم امشب داشتم همون کار بچگانه رو انجام میدادم ولی من می خواستم بهش بفهمونم که تلافیه کار دیگران فقط بازتابش برای خود ادمه وامکان داره دردسر بزرگتری رو به وجود بیاره...البته درسته در وجود همه یه شیطنت ..حالا چه کم چه زیاد هست.ولی باید بشه کنترلش کرد وگرنه این خود ما هستیم که آسیب می بینیم.(با خنده ادامه داد:دیدی که همون کاری رو که من با ترگل کردم بازتابش به خودم برگشت والان حسابی عذاب وجدان دارم...ولی باز من سعی کردم از اون کار منعش کنم.ولی خودش نخواست.پس تا خودش نخواد نمی تونه کنترلی روی شیطنتاش داشته باشه.
-آرمین تو مطمئنی متخصصه قلبی؟
آرمین خندید وگفت:اره مطمئنم...ولی خب کتاب زیاد مطالعه می کنم.در ضمن تجربه ام هم بیشتره.ببینم ترگل تو دانشگاه چطوریه؟
شهاب کمی فکر کرد وگفت:من خودم که نمی دونم ولی از چیزهایی که از زن عمو شنیدم مثل اینکه ترگل تو دانشگاه استاداش وهمکلاسی هاشو زیاد اذیت می کرده.البته نه از اون اذیت هایی که بد وخطر ناک باشه ها نه دیگه انقدر هم بچه نیست...فقط در حد همون شیطونی وهیجاناتش...سر همین شیطنتاش استاداش مرتب شاکایتشو به حراست می کردند و این وسط استادی هم به اسم استاد زارع بوده که این زیادی با ترگل لجه حتی دیر اومدنه ترگل رو هم پای شیطنتاش میذاره ومرتب راپورتش رو به حراست می داده.اولش فقط بهش اخطار دادن.. ولی بعد که دیدن فایده نداره از بعضی از درس هاش حذفش کردند.که باز هم تاثیر نداشت.وبیشتر مواقع اینطور که زن عمو می گفت..
صبح هاخواب
می مونه.اینبار بهش می گن که اگه دیگه بخواد به این کاراش ادامه بده با اینکه از اون بچه درس خوناس.. ولی مجبور میشن اخراجش کنند.البته ترگل می دونسته که اینکار امکان نداره واون حرفشون فقط در حد یه اخطار بوده ولی اینبار یه کم می ترسه وبه کل شیطنتاشو میذاره کنار .ولی خب خوش خوابیش دیگه دسته خودش نبوده...نمیتونسته ترکش بکنه .ولی همچنان از این استاد زارع می ترسه چون فقط اونه که هنوز بهش گیر می ده...
-ماشاالله پسر توچقدر اطلاعات داشتی ومن نمی دونستم.تواینارواز کجا می دونی؟
-همه رو از زن عمو شنیدم ؟
-اخه به این دقیقی؟مگه میشه؟
-خب بیشترش رو هم از زبون شیوا شنیدم.اخه ایشون به خانم مارپل مشهورن.
آرمین خندید که همان موقع صدای عمو امیر به گوششون رسید:بچه ها پس چرا نمی آید ؟غذا از دهن افتاد.
شهاب وآرمین از اشپزخانه خارج شدند.ترگل لباس هایش را عوض کرده بود وبا اخم غذاشو می خورد.آرمین تصمیم گرفت در اولین فرصت ازش معذرت بخواد.آن شب تصمیم گرفته شد ..که برای 2 شبه دیگر به مناسبت ورود عمه عاطفه وآرمین مهمانی بگیرند وتمام فامیل دورهم جمع شوند. برای پنجشنبه ی هفته ی آینده قرار شمال را گذاشتند.که این باعث خوشحالیه آرمین شد.ولی همین که چشمش به قیافه ی ناراحت وگرفته ی ترگل افتاد دلش لرزید وبه کل خوشحالی اش را فراموش کرد .
فصل چهارم
ـ ترگل بلند شو مادر ..صبحونه همین طور رو میزه.بلند شو من امروز کلی کار دارم.
- با صدای مامان اروم چشمامو باز کردم.یه امروز که کلاس نداشتم هم نمی تونستم با خیال راحت بخوابم.در حالی که هنوز گیجه خواب بودم با کشیده شدن پتو از روم..توجام سیخ نشستم وبه مامانم که پتوم تو دستاش بود نگاه کردم.
گفتم:ااااه..مامی جون بذار بخوابم دیگه.شما کار داری چرا منو اول صبحی بیدار می کنی؟
مامان که داشت از اتاق می رفت بیرون گفت:پاشو دختر.. انقدر تنبل نباش من امروز کلی کار ریخته رو سرم.تو هم باید کمکم بکنی.بیا پایین صبحونه اتو بخور...(و در حالی که نیم نگاهی بهم می کرد گفت:بهت می گم بلند شو..چرا منو بروبر نگاه می کنی؟پایین منتظرم.زودباش.
واز اتاق بیرون رفت.منم که دیدم هم خواب از سرم پریده وهم چاره ای جر اطاعت ندارم مجبور شدم دیگه به خواب فکرهم نکنم.ولی نگاه پر از حسرتم روی تختم مونده بود.لباسم رو عوض کردم و موهامو شونه زدم وبعد از اینکه دست وصورتم رو یه ابی زدم تا خواب کاملا از چشمام بپره..رفتم تو اشپزخونه.به جز مامانم و عمه کسی نبود.
-سلااام .صبح دل انگیزتون بخیر.
عمه:سلام عزیزم.صبح تو هم بخیر.
مامان:سلام ترگل ..بشین تا برات چای بریزم.
برام چای ریخت وگذاشت جلوم وهمون طور هم که از اینور اشپزخونه می رفت اونور وبه کاراش می رسید گفت:زودباش ترگل بخور که باهات کلی کار دارم.
تو دلم اشهدم رو خوندم می دونستم هر وقت مامانم اینو بهم بگه یعنی رسما باید جای کوزت رو براش پر بکنم.منه بدبخت هم که حرف گوش کن..دیگه کاری نمی تونستم بکنم.دیدم از پسرعمه ی گرام خبری نیست با اینکه دوست نداشتم در موردش چیزی بپرسم ولی خب از طرفی هم نمی تونستم این حس کنجکاوی روندید بگیرم.لقمه رو قورت دادم وگفتم:اقای دکتر تشریف ندارن؟
مامانم با تعجب نگام کرد... ولی عمه با مهربونی جوابم رو داد وگفت:نه عزیزم رفته بیمارستان؟
-بیمارستان؟!
-اره ..وقتی هنوز امریکا بودیم یه دوستی داشت به اسم دکتر شفیع اون همه ی کاراشو تو ایران براش درست کرد تا بتونه وقتی اومد اینجا تو یه بیمارستان مشغول به کار بشه.الان هم رفته مدارکشو ارائه بده وبا محیطش ورییس اونجا اشنا بشه.
زیر لب به طوری که کسی نشنوه گفتم:اااا نه بابا..پس آرمین خان فکر همه جاشو هم کردند.چه هوا خودشو داره.هه...
عمه عاطفه رو به مامانم گفت:مریم جون داداش تونست خونه ای همین اطراف برامون پیدا بکنه؟
-هنوز داره می گرده عاطفه جون..می شناسیش که چقدر بدپسنده تا اون چیزی رو که به دلش بشینه رو پیدا نکنه دست بردار نیست.
-ببخشید تو رو خدا این چند روز هم شما رو حسابی می ندازیم تو زحمت..ایشاالله اگر عمری باقی بود حتما جبران می کنم.
مامان با لبخند.. اخم شیرینی کرد وگفت:این حرفا چیه عاطفه جون..تو رو خدا اینجوری نگید ناراحت میشم.اینجا خونه ی خودتونه.اصلا لازم به جبران نیست شما همین که ما رو قابل دونستی واینجا موندید برای ما خودش یه جور جبرانه.ایشاالله سایه ات همیشه بالای سر آرمین جون باشه ویه زن خوب براش پیدا کنی.
-تو لطف داری عزیزم.
من هم تو سکوت به تعارف تیکه پاره کردنه اونا نگاه می کردم و صبحانه ام رو
می خوردم.بعد هم مامی جونم وقتی به همه ی فامیل خبر اومدن عمه عاطفه وآرمین رو داد همه روبرای مهمونی فرداشب دعوت کرد.که این خودش 2ساعت وقت برد.
اکرم خانم برای کمک اومده بود خونمون .هراز گاهی روزهای پنجشنبه ..جمعه که تو خونمون مهمونی ترتیب می دادیم ..برای کمک اکرم خانم می اومد اینجا.
*********
با خستگیه فراوووووون افتادم رو مبل.وای خدا دارم از کمر درد میمیرم.اخه من ..بابام کلفت بوده یا مامانم؟خب همین اکرم خانم بس بود دیگه.ولی اکرم خانم بیچاره هم کلی خسته شدا.حتما باید مامان همین امروز تسته خونه داری رو ازم می گرفت؟..
-ترگلم خسته شدی؟
به مامان که با یه لیوان اب پرتقال بالا سرم وایساده بود نگاه کردم وگفتم:نه مامی جون خستگی چیه؟اصلا الان خستگی معنا نداره...(تا مامان اومد لبخند بزنه ادامه دادم:رسما دارم میمیرم.دارم تلف میشم.3 ساعته تموم روی این دوتا پای بدبختم وایسادم شیشه پاک
کردم.اخه من می خوام بدونم مهمون که میاد خونه ی ادم چکار به شیشه ها داره؟چرا منه بدبخت باید برای اینکه اون قوم تاتار می خوان برای 2 ساعت بیان اینجا خودمو قربونی بکنم ؟
مامانم با اخم اب پرتغال روداد دستم وگفت:دختر جون مگه صدبار بهت نگفتم اینجوری حرف نزن ..خوب نیست؟قوم تاتار دیگه چیه؟تازه کارکردن برای زن عار نیست که تو اینجوری اه وناله راه انداختی.بلند شو برو یه دوش بگیر ولباس عوض کن الاناست که دیگه پدرت وآرمین بیان.بلند شو.
با خستگی بلند شدم ولی قبل از اینکه برم اتاقم محکم صورت مامی رو بوسیدم وبغلش کردم.
-مامی جونم عاشقتممممممم.
مامان در حالی که می خندید منو از خودش جدا کرد وگفت:برو دختر کم زبون بریز...برو دیگه دیر شد.
-چشم.
وبه سمت اتاقم رفتم.یه دوش اب گرم گرفتم که حسابی سرحالم اورد .لباس پوشیدم و موهامو به زحمت خشک کردم.وقتی دیدم دیگه کاری نمونده از اتاق اومدم بیرون.بابا وآرمین اومده بودند وتو پذیرایی داشتند حرف می زدند.همون جا وایسادم .هنوز به شدت از دسته آرمین ناراحت وعصبانی بودم اون حق نداشت با من اون کارو بکنه..به چه حقی هنوز از گرد راه نرسیده می خواد با من مقابله کنه؟..ولی خب..درسته که منم کار درستی نکردم ولی بازم..اصلا حقش بود..(وبعد با خودم گفتم:واقعا حقش بود؟..اره بود..نه نبود...
حالا هر چی ولش کن...ای خدا چرا نمی تونم اونو هم مثل بقیه حرصش بدم؟چرا اون برعکس بقیه کارامو تلافی می کنه؟چراااااااا..وای که چقدر من از دست این بشر حرص می خورم.تا این بخواد از این خونه بره منه بدبخت کمه کم 3 تا سکته ی ناقص می زنم..(با خنده به خودم گفتم:خیر سرش دکتر قلبه ولی تو سکته دادنه ادما استاده.
با صدای مامانم از جام پریدم وبا ترس نگاش کردم.
-دختر چرا با خودت می خندی؟
-چیزه...یعنی چیزه مهمی نیست.همینجوری..
-وا همینجوری می خندیدی؟حالا چرا اینجا وایسادی.بروبه پدرت وآرمین بگو بیان برای ناهار.
وخودش رفت تو اشپزخونه.منم با یه نفس عمیق رفتم تو پذیرایی که همزمان صحبتاشون قطع شد.به آرمین نگاه هم نکردم .در حالی که صورتم سمته بابا بود گفتم:مامان گفت بیاید برای ناهار.
بابا با لبخند از روی مبل بلند شد ورفت.منم خواستم پشت سرش برم که آرمین دستمو گرفت.وای خدا باز این مثله کنه منو چسبید.هنوز نگاش نمی کردم.ولی همین که صداش تو گوشم پیچید ضربانه قلبم رفت بالا.
آرمین:ترگل نگام کن.
تو دلم گفتم :نمی کنم.
این بار لحنش جدی شد وگفت:ترگل گفتم به من نگاه کن.
باز هم تو دلم گفتم:نمی کنم تا دق کنی مرتیکه ی...
ولی با صدای پر از خشمش که عصبی هم بود خشکم زد:مگه بهت نمی گم منو نگاه کن؟
و موچ دستمو محکم فشار داد.که صدای آخم بلند شد.دیگه لجبازی رو جایز ندونستم.این که حالیش نبود یهو دیدی مچمو شکست.با تردید نگامو بهش دوختم وتو چشماش خیره شدم.بدون اینکه پلک بزنم نگامو تو نگاهش قفل کردم.انقدراین کارو ادامه دادم که خودش از رو رفت وسرشو انداخت پایین..ولی لبخند کم رنگی روی لباش بود.دوباره سرشو بلند کرد وبهم نگاه کرد .
گفت:منو می بخشی؟
خشکم زد. انقدر اروم وقشنگ این جمله رو گفت که دلم یه جوری شد.یعنی داشت معذرت خواهی می کرد؟نگاش مهربون شده بود ودیگه اون شیطنت توش نبود.دوباره صداش به گوشم خورد:ترگل...منو به خاطر کار احمقانه ی دیشبم می بخشی؟
چی می گفتم؟اصلا فکرش رو هم نمی کردم بخواد عذرخواهی بکنه.پیش خودم می گفتم لابد بازی ه جدیدشه که بعدش بخواد باز منو اذیت کنه ولی تو نگاش جز مهربونی چیز دیگه ای نبود.اینبار دستشو بالاتر اورد وبا دوتا دستاش بازوهامو گرفت ودر حالی که نگاهش رنگ خاصی داشت گفت:چرا جوابمو نمی دی؟...ترگل.. منکه...
-اره.
با تعجب نگام کرد وگفت:چی؟
-چی چی؟
-چی گفتی؟
-من؟!
-اره دیگه.. می گم الان چی گفتی؟
خودم هم مونده بودم چی گفتم..یعنی من بخشیدمش؟اونم فقط به خاطر یه نگاه؟...نه فقط یه نگاه نبود .نمی دونم...
منتظر چشم به لبام دوخته بود.از این حالتش معذب بودم واسه ی همین سریع گفتم:اره..بخشیدمت.
خندید..وای چقدر ناز می خن..
هوی هوی ترگل جو نگیردت تو هنوز ازش بدت میاد پس این حرفا رو نزن که به گروه خونیت نمی خوره...
دستاشو از روی بازوم برداشتودر حالی که هنوز همون لبخند روی لباش بود از کنارم رد شد. ولی بین راه وایساد وصدام کرد:ترگل؟
نگاش کردم در حالی که شیطنته چشماش برگشته بود گفت:منم بخشیدمت.
با تعجب گفتم:واسه ی چی؟
با شیطنت لبخند زد وگفت:من وقت قصه گفتن ندارم..برو بشین خودت فکر کن شاید یادت بیاد.
و رفت بیرون.داشتم حسابی حرص می خوردم.می دونستم قضیه ی نمک رو می گه وبا گفتنه اون جمله ی اخرش هم می خواست حرفمو به خودم پس بده .هه..(با حرص گفتم:چه غلطی کردم بخشیدمشا.اصلا جنبه نداره ..پسره ی پررو...من که بالاخره حاله تو رو
می گیرم ..حالا می بینی.
ولی نمی دونم چرا یه کوچولو ازاون شدتی که ازش بدم میومد کم شده بود.یعنی هنوزم
دل خوشی ازش نداشتما ولی دیگه به اون اندازه هم نبود...وای خدا این آخرش منو دیوونه میکنه.
خیلی گشنم بود پس تندی رفتم بیرون که دیدم قرمه سبزیه مامان روی میز داره بهم چشمک می زنه منم اولش با آرامش نشستم وبه هیچ کس هم نگاه نکردم .بعد هم با همون ارامش افتادم به جون قرمه سبزی..این غذای مورد علاقه ام بود پس نمی شد ازش گذشت.زیر چشمی آرمین رو نگاه کردم ..که سرشو بلند کرد ونگامو غافلگیر کرد.لبخندی زد که باز اون حسه مبهم اومد سراغم.اخه این بشر چش بود؟داشت رسما منو دیوونه می کرد؟ای خدا اخر وعاقبته منو با این بخیر کن.
شب شده بود. رو تختم نشسته بودم وبه رفتار آرمین فکر می کردم که باصدای زنگ گوشیم از فکرش اومدم بیرون.
اوه نگین بود.سریع جواب دادم.
-الو سلاممممم رفیقه شفیقه خودم.
-سلام .چیه شنگولی؟
-نه بابا همینجوری ...چه خبرا ؟چکار می کردی؟
-کار خاصی نمی کردم گفتم تو که معرفت نداری یه حالی ازم بپرسی این بود که من معرفتم رو به خرج دادم وبهت زنگیدم.
-نه بابا.. دست رو دلم نذار .امروز مامانه گلم کلی کار ریخته بود رو سرم ومجبورم کرده بود به اسم مهمونی خونه داری یاد بگیرم.
-مهمونی؟
-اره دیگه..اخ ببخشید نمی دونستم که تو خبر نداری.بابام برای امشب مهمونی گرفته.
-مهمونی واسه چی؟
پوزخندی زدم وگفتم:به خاطرعمه وآرمین ..می خواد کل فامیل رو دعوت کنه.
صدای خنده ی نگین تو گوشی پیچید:حالا تو چرا جوش می زنی؟
- کی گفته من جوش می زنم؟نه اصلا این طور نیست.
نگین متعجب گفت:ببینم مگه تو نمی گفتی از آرمین خوشت نمیاد پس چی شد؟
-هنوزم می گم زیاد ازش خوشم نمیاد.ولی خب...به هر حال..
نگین با شیطنت گفت:به هر حال چی؟یاالله بگو ..زود باش.
خندم گرفته بود. بیچاره معلوم نبود پیش خودش چه فکرایی کرده بود.
-هیچی بابا...فقط می دونی.. یه حسی بهم می گه دیگه مثل گذشته زیاد ازش بدم نمیاد.انگار این آرمین دیگه اون آرمینه گذشته که مرتب به این و اون فخر می فروخت نیست.دیگه اون غروره بی خود رو نمیشه توش پیدا کرد.(با خنده ادامه دادم:به نظرم شیطون تر هم شده.
نگین که معلوم بود از لحن وصدای من خیلی تعجب کرده گفت:هیچ می فهمی چی داری
می گی؟یعنی احساست یه شبه بهش عوض شده؟!
-نه ..ولی خودم هم نمی دونم چرا ..یه چیزی این وسط هست که
نمیذاره به این اخلاق ورفتارش اعتماد کنم.می فهمی چی می گم؟
در کمال تعجب نگین گفت:آره می فهمم!
-چی؟یعنی تو می تونی بفهمی من چرا از آرمین خوشم نمیاد؟
لحنش جدی بود گفت:ببین ترگل جون به نظرمن تو به این خاطر که آرمین خیلی راحت تونسته با اون همه عشق خواهرتو ول کنه وبره خارج وبه راحتی به زندگیش ادامه بده ازش دلخوری وچیزی که این وسط باعث نفرتت میشه اینه که الان آرمین بدون اینکه به روی خودش بیاره که روزی عاشقه خواهرت بوده ..داره خوش خوشان زندگیشو می کنه وبه قول تو شیطون تر هم شده.
-ولی من از همون اول هم ازش خوشم نمی اومد ویه حس نفرت نسبت بهش داشتم.
-می دونم.. ولی اینو بدون که هر چی یه نفر ازت دور باشه و نبینیش ..اونم در صورتی که به قول خودت ازش بدت هم بیاد این دیده منفیت نسبت به اون باعث میشه ریشه کنه ونفرت ازش بزنه بیرون.ولی خوب توی بعضی از آدما هم این نفرت با دوری از بین میره.ولی ظاهرا توی تو برعکس عمل کرده.(خندید.
-یعنی تو می گی من به خاطر اینکه آرمین به راحتی عشقش رو نسبت به خواهرم فراموش کرد و ولش کرد رفت خارج من ازش خوشم نمیاد؟ولی من اون موقع فقط 12 سالم بود.
-دقیقا.تازه به سن وسال اصلا ربطی نداره.شاید یه دختر بچه ی10 ساله از یه زن 50 ساله درکش تو بعضی چیزا بالا تر باشه.نمی گم همه.. تو بعضی ها اینجوریش هم هست.
-نمی دونم باید روش فکر کنم شاید حق با تو باشه.(با خنده گفتم:ببینم بلا گرفته ..تو این همه اطلاعات رو از کجات میاری؟خیلی خوب ادمو مجاب می کنی ها.
نگین خندید وگفت:می دونی چیه؟ حسنه یه مادر روانشناس داشتن.. توی خونه این مزیت ها رو هم داره دیگه.در ضمن من کتاب روانشناسی زیاد می خونم.تا مثل مامانم بتونم خل و چلایی مثل تو رو درمان کنم.
-ولی به نظر من اونی که نیاز به درمان داره تویی.پس خودتو به مامانت نشون بده ضرری نداره.....حالا بحث وعوض کنیم بگو ببینم ...
-شوما چه خبر؟
صدای نگین گرفته شد وگفت:خبر خاصی نیست.فقط قراره فرداشب دوست بابام وخانواده اش بیان خونمون..اینه که...
- حالا چرا صدات گرفته؟ناراحتی که می خوان بیان؟!
-واسه اومدنشون که نه ..ولی از وجود شاهین ناراحتم.
-شاهین؟!
-پسر دوست بابامه. اصلا از نگاهاش به خودم خوشم نمیاد.
تو دلم گفتم:به به. جای شهاب خالی ...اگه بفهمه...(یه فکری به ذهنم رسید.
-نگین جونم..یه فکری دارم تا بتونی فردا شب خونتون نباشی.
نگین با شوق گفت:چه فکری؟!
-ببین من می رم وبه مامانم می گم زنگ بزنه خونتون وتوروبرای همون مهمونیه فرداشب دعوت بکنه.چطوره؟
-اخه دیوونه تو هم با اون فکرات...اونوقت مامانت می خواد بگه من برای چی باید
بیام واونجا باشم؟واسه ی دیدنه عمه ات یا آرمین؟نه بابا فکر نکنم شدنی باشه.
- تو منو دسته کم نگیر.بهش می گم تو هم باید حتما تو این مهمونی پیشم باشی و هزار تا دلیله دیگه میارم.فقط تو اکیو بده..بقیه اش با من.
-من که اوکیه اوکی ام.. اگه اینجوری بشه که خیلی خوبه..
-پس اگه جور شد یه اس بهت می دم. فعلا کاری نداری؟
-نه برو جوجو.. فعلا.
خواستم چند تا فحشه آبدار بهش بدم که سریع تلفنو قطع کرد.دختره ی چشم سفید می دونه من از این کلمه بدم میادا ولی باز می گه.خوبی هم بهش نیومده.
به یاد حرفاش که در مورد آرمین واحساس نفرتم بهش گفته بود..افتادم.یعنی می تونه این دلیلش باشه؟نمی دونم شاید ..چون من کلا خیلییییییییییی زیاد از کسایی که زود جا می زنند ویا عشقشون رو به راحتی فراموش می کنند بدم میاد..پس می تونه این هم دلیلش باشه...ولی آرمین واقعا همچین ادمیه؟
با خودم گفتم:بله که هست وگرنه نازگل رو به این راحتی ولش نمی کرد بره واسه ی خودش درس بخونه ودکتر بشه...بعد هم با خیال راحت بیاد ایران .
با کمال تعجب دیدم با این یه جمله حرصم نسبت بهش بیشتر شد .یعنی واقعا من به این خاطره که ازش بدم میاد؟اگه فقط به این خاطرباشه که خیلی به نظرم خیلی بی خوده ..چون الان هم نازگل ازدواج کرده که خیلی هم با آرش خوشبخته وهم ...
نمی دونم به هر حال آرمین هم کار درستی نکرد. شاید توضیحی برای این کارش داشته باشه...ولی اگه توضیحی هم هست چرا رو نمی کنه؟...
با کلافگی از روی تخت بلند شدم ورفتم کنار پنجره وبا تمام وجود عطر گلهای محمدی رو به ریه هام کشیدم..وای که چه عطری هم داشتند.همیشه منو به آرامش می رسوند.یادمه مادربزرگم همیشه بهم می گفت :ترگلم هر وقت گل محمدی رو بو می کنی حتما بعدش یه صلوات بفرست. این کار باعث میشه همراه با اون بوی خوش و معطر یه آرامشه
وصف نشدنی بهت دست بده.
ناخداگاه صلوات فرستادم واقعا مادربزرگ راست می گفت.آرامشش وصف نشدنی بود.اون شب رو به آرومی ودر آرامشه کامل خوابیدم.به فردا وفرداهای دیگه فکر کردم که قرار بود چه اتفاقی بیافته..نمی دونم چرا ..ولی یه حس خوبی تو من بود که باعث شد با لبخند چشمامو ببندم وهمزمان خوابی خوش من را در آغوش کشید.
-خب مامی جونم دوباره زنگ بزن.
مامان به سمت اشپزخونه رفت ودر همون حال گفت:ترگل چند بار بگم زنگ زدم منتها مادرش گفت با اقای سعادت صحبت می کنه تا ببینه میذاره نگین بیاد یا نه.
با اخم گفتم:یعنی چی؟مگه ما غریبه ایم؟خوبه همه اش 2 تا خونه با ما فاصله دارنا.
-خب عزیزه من... پدرشه.. باید اجازه بده یا نه؟تازه مثل اینکه امشب خودشون مهمون دارن. فکر نکنم بتونه بیاد.
-ولی نگین امشب باید اینجا باشه.
-دختر جون زور که نیست. اگه پدرش اجازه بده میاد پس دیگه انقدر اصرار نکن.
با حرص به سمت پله ها رفتم که طبقه ی بالا سینه به سینه ی آرمین در اومدم.وای خدا همینو کم داشتم که برام رسوندیش.
باز باهمون لبخنده حرص درارش داشت بهم نگاه می کرد.تو دستاش دو تا کادو بود که با کاغذ کادوهای خوشگلی بسته بندی شده بود. دستاشو به سمت من دراز کرد.با تعجب نگاش کردم.وقتی نگامو اونطوری دید خندید و با صدای آرومی گفت:اینا رو برای تو گرفتم.
-چی؟برای من؟
دیگه رسما داشت چشمام ازحدقه می زد بیرون.این چرا رفته برای من کادو گرفته؟!
-نمی خوای بگیریشون؟دستام خسته شد.
اخم غلیظی کردم وگفتم:نخیر نمی خوام بگیرم.اصلا شما به چه مناسبت برای من کادو خریدی؟
از صورت بهت زده اش و تعجبی که تو چشماش بود فهمیدم اصلا انتظار چنین برخوردی رو از جانب من نداشته.ولی خب اونم حق نداشت بی دلیل به من کادو بده.اصلا چه معنا داره...؟
ابروهاشوبه طرز زیبایی انداخت بالا وگفت:ولی من که این...
پریدم وسط حرفشو گفتم:اصلا هر چی. من از شما کادو نمی گیرم.حالا هم برید کنار
می خوام رد بشم.
اومدم از کنار رد شم که مچ دستمو گرفت.ای واااای این چرا هی دم به دقیقه مچه منو میگره؟به خدا دستم کنده شد دیگه.. ولش کن.
با حرص رومو کردم طرفش ...ولی همین که نگام تو نگاهه ارومش افتاد بی حرکت شدم.این چرا اینجوری نگاه می کنه ؟ توی چشماش یه چیزی بود که باعث می شد ناخداگاه بهشون خیره بشم.نمی دونم چی بود... ولی یه برق خاصی داشتند که همه ی وجودم رو به اتیش
می کشید.
نمی دونم چرا بی خودی عصبانی شدم.به قول نگین تعادل روحی نداشتما.
-دستمو ول کن.مگه دزد گرفتی ؟چراهی دم به دقیقه مچ منو می گیری؟(در حالی که تقلا می کردم تا دستمو ازاد بکنم باحرص نگاش کردمو گفتم:بهت می گم ولم کن...ول کن دستمواز جا کندیش.
اون برعکس من اروم بود وبا لبخند نگام می کرد انگار داره فیلم سینمایی می بینه...ترگله بدبخت... شدی مزحکه ی دستش ..که داره اینطوری بهت می خنده.
صداش تو گوشم پیچید.
آرمین:هر چی هم تقلا بکنی من ولت نمی کنم.
-اخه چراااااا؟!
-باید به حرفام گوش کنی؟
-نمی خوام گوش کنم. بهت می گم ولم کن.
مثل اینکه حرصش در اومده بود که دستمو محکم کشید سمت خودش و منم که اصلا انتظارشو نداشتم نا خواسته افتادم تو بغلش. اونم که انگار بدش نیومده بود ..چون با لبخند بزرگی داشت نگام می کرد.عوضی چی فکر کرده؟مرتیکه ی...شیطونه می گفت ...
می گفت...حالا یادم نیست چی می گفت. ولی خودم دوست داشتم یکی بخوابونم تو گوشش..
-آرمین ولم کن..چی از جونم می خوای؟
-نترس با جونت کاری ندارم..فقط می خوام دو تا کلمه باهات تو ارامش حرف بزنم. همین.
با حرص گفتم:خیلی خب ولم کن تا به حرفات گوش کنم.
-از کجا مطمئن باشم که وقتی ولت کردم به حرفام گوش می کنی ودر نمی ری؟
-ای بابا عجب گرفتاری شدما. بهت می گم ولم کن گوش می دم دیگه.. اه...
دستاش شل شد. اومدم ازش فاصله بگیرم که اینبار محکمتر منو به خودش چسبوند.دیگه به اوج عصبانیت رسیده بودم.این چش بود؟انگار محیط امریکا بدجور روش تاثیر گذاشته بود.
-دیگه چیه؟چرا ولم نمی کنی؟
-قول؟
با تعجب گفتم:چی قول؟
-قول می دی در نری؟
حالا تو این هاگیر واگیر با اینکه عصبانی بودم خنده ام هم گرفته بود.یعنی انقدر نسبت بهم
بی اعتماد بود؟
-قوله قوله قوله قول می دم.خوبه؟حالا ولم کن.
با شیطنت نگام کرد وخندید.
گفت:حالا اگه ولت نکنم چکار می کنی؟
از حرفش جا خوردم.این چی داره می گه؟این که بدتر از من تعادله روحی.. روانی نداره.
-یعنی چی؟ولم کن.الان اگه مامان بیاد بالا ..هم برای من بد میشه هم تو..
-تو نمی خواد نگران من باشی خانمی..جوابمو بده.اگه ولت نکنم می خوای چکار بکنی؟
با حرص بهش توپیدم:مگه کاری هم می تونم بکنم؟(سرمو بالا گرفتمو با ناله گفتم:ای خدا چرا ما زنا رو انقدر ضعیف افریدی که یه همچین قلچماقایی بهمون زور بگن؟
فکر کردم با این حرفم عصبانیش می کنم.ولی وقتی نگاش کردم دیدم تازه لبخندش پر رنگتر هم شده.نخیر...مثل اینکه اینو هیچ جوری نمیشه حرصش داد.
بدون اینکه به حرفم فکر بکنم گفتم:اگه ولم نکنی جیغ می زنم.
اینبار بلند خندید ولی نه اونقدر بلند که مامان صداشواز پایین بشنوه.
-افرین افرین...چه کار خوبی ..خوب جیغتو بزن چون من ولت نمی کنم.
-چی داری می گی؟ولم کن.اصلا مگه نمی خواستی باهام حرف بزنی؟
-چرا می خواستم.
-پس ولم کن و حرفتو بزن.
-اینجوری هم می تونم حرفمو بزنم.
- من اینجوری راحت نیستم.معذبم.. می فهمی؟
-اره می فهمم.ولی من راحتم.پس به حرفام گوش کن.
دیگه داشت گریه ام می گرفت. نمی دونم چی تو نگام دید که اون شیطنت ازچشماش پرید وجاشوبه یه غمه بزرگ داد.اروم دستاش شل شد ومنم با یه حرکت ازش جدا شدم.آخیش راحت شدما. مرتیکه داشت منو له می کرد.
دیگه نگام نمی کرد .با صدای ارومی کادوها رو گرفت سمتم وگفت:بگیرشون.اینا اون چیزی که فکرش رو می کنی نیستند.اینا رو به عنوان سوغات از اونجا اوردم.منتها تو این مدت یامرتب داشتیم به هم می پریدیم ویا همدیگرو اذیت می کردیم... دیروز وامروز هم که بیمارستان بودم.این شد که وقتش نبود تا سوغاتی هاتو بدم.سهمه دایی وزن دایی رو هم دیشب دادم.ماله شهاب وبقیه رو هم امشب بهشون می دم.
به سمت اتاقش رفت.برای یه لحظه ناراحت شدم که چرا بهش مهلت ندادم تا حرف بزنه. ولی ..
-خب اینارو می تونستی بدونه اینکه منو حرص بدی بهم بگی.
به ارومی به سمتم برگشت ودر حالی که تو چشمام خیره شده بود.. با لبخندی ملایم گفت:اینجوریشو بیشتر دوست داشتم.
و سریع رفت تو اتاقش.منظورش چی بود؟یعنی خوشش میاد منو حرص بده؟
یاد نگاه شیطونش افتادم وآغوشش...ولی نمی دونم چرا اون موقع که بغلم کرده بود ..زیاد ناراضی هم نبودم.یعنی بودما.. ولی نه به اون صورت...اخه آغوشش انقدر داغ بود که ...
بی خیالش دختر شرم وحیات کجا رفته؟واقعا خجالت داره...
ولی من بی توجه به حرفای وجدانم.. لبخند بزرگی زدم ورفتم تو اتاقم.
********
واااای خداجون بالاخره بابای نگین راضی شده بود تا نگین امشب بیاد اینجا.مثل اینکه دیگه نتونسته بودند روی مامی جونم رو زمین بندازند.خب منم برای همین مامانو انداختم جلو دیگه...به به امشبو بگو چه شود.
آرمین یه کت وشلوار مارک دار وخوشگله دخترونه ویه کت ودامن ناز وخوشرنگ برام گرفته بود.وبا تعجب دیدم کاملا اندازمه.از بینشون کت وشلوار رو برای امشب انتخاب کردم.کمرش تنگ بود وباعث می شد کمر باریکم بیشتر معلوم بشه.رنگش آبیه ملایم بود که دور یقه اش سنگ های نقره ای وابیه خوشگلی کار شده بود.خیلی ناز بود.
نگین برای ساعت 6 اومد خونمون.وای چه خوشگل شده بود. یه کت ودامن بنفش ملایم وخوش رنگ پوشیده بود که بی اندازه بهش می اومد.نگین دختری بود با چشمای قهوه ای وابروهای کمونی وموهای خرمایی که تا کمرش بود.حالت دار بود وزیبا.صورت گرد وگونه های نسبتا برجسته ای داشت.صورتش خوشگل بود وهمین چهره وصد البته خانمیش شهاب رو اسیر خودش کرده بود.
یادمه شهاب برای اولین بار نگین رو خونه ی ما دید .اون روز نگین اومده بود اینجا تا با هم درس بخونیم.تو اتاق من بودیم وخبر نداشتیم که شهاب پایین تو پذیرایی نشسته.نگین سرش توی کتاب بود که منم بی هوا زدم پسه کله اش .. اونم محکم با کله رفت تو کتاب.افتاد دنبالم منم که می دونستم اگه عصبانی بشه درسته اتیشم میزنه... رفتم از اتاق بیرون واز پله ها دویدم پایین.اونم افتاده بود دنبالم وبا صدای بلند سرم داد می زد و
می خواست که وایسم. پایین پله ها منو گرفت وموهامو کشید.وقتی هر دوتامون کلی خندیدیمو تو سر وکله ی هم زدیم اون موقع بود که من تازه متوجه شهاب شدم.بنده خدا با چشمای گرد شده ودهان باز من ونگین رو نگاه می کرد.نگین پشتش به شهاب بود واونو ندیده بود ولی وقتی نگاه منو به اون سمت دید برگشت و...
وبرگشتنش همانا وبرقی که توی چشمای شهاب از دیدنه نگین نشست هم همانا...بیچاره نگین هول کرده بود ونمی دونست سلام بکنه یا معذرت بخواد...وقتی دیدم داره از خجالت اب میشه دستشو گرفتم وکشیدمش بالا توی اتاقم .تا لحظه ی اخر نگاه شهاب با همون حالت به پله ها بود.از قیافه اش خنده ام گرفته بودودرست بعد از اینکه نگین رفت خونشون افتاد به جون من که... این کی بد؟دوستت بود؟کجا میشینند؟شوهر داره یا نه؟خلاصه منم که هر چی بودم ..خنگ نبودم که نفهمم برای چی داره اینا رومی پرسه .این بود که دستشو خوندم و از همون موقع هر وقت حرفه نگین میشه همون برق می شینه تو نگاش.ولی این وسط متوجه یه چیزشدم.. اونم اینه که نگین هم همچین نسبت به شهاب بی میل نیست.چون هر وقت صحبت
اون روز وشهاب میشه بیچاره هول می کنه ودر جا گونه هاش سرخ میشه. که اینم برای خودش یه نشونه است دیگه...
-ترگل می خوای موهاتو برات حالت بدم؟
-به نظرت اونجوری بهتره؟
-اره خیلی ..یه کم حالت دارش بکن تا از این بی ریختی در بیاد.
به سمتش برگشتم وبا حالت تهدید گفتم:به موهای من می گی بی ریخت؟بار اخرت باشه بهشون توهین می کنی ها.
-برو بابا...اخه تو این همه مو رو می خوای چکار؟هر وقت می بینمت یاد کیسو کمند.. شخصیت کارتونیه اون دختره.. میافتم.
با ناز گفتم:مگه بده؟مو به این خوشگلی...
-من که نگفتم زشته.می گم یه کم کوتاهشون کن.
-دلم می خواد کوتاه بکنم ..ولی بابامو چکار کنم؟بهم اولتیماتوم داده که به هیچ وجه حق ندارم حتی یه سانتشو کوتاه بکنم.تازه مامانم هم باهاش دست به یکی کرده ونمیذاره.
-خب حقم دارن اینطوری خیلی خوشگلتره .ولی یه کمی مرتبش کنی فکر نکنم بد بشه.
-حالابحث سرموهای منو ول کن.. بیا هر کاری می خوای باهاش بکن زودتر بریم ..الان مهمونا دیگه می رسن.
موهامو کمی حالت داد وریخت دورم.نگین هم موهاشو بسته بود بالای سرش و
تیکه ای ازاونا روانداخته بود روی شونه اش.کفشهای پاشنه بلند ابیم رو پوشیدم وبعد از اینکه خودمو تو عطر خفه کردم ..با نگین از اتاق اومدیم بیرون.که همزمان شد با بلند شدنه صدای زنگه در...این زنگ که 2 تا پشته سرهم زده می شد مخصوصه شهاب بود. فهمیدم خان عمو اینا اومدن.
با عمو اینا سلام واحوال پرسی گرمی کردم.تا اینکه نوبت به شهاب رسید ...دلم می خواست همونجا بلند بزنم زیر خنده.بیچاره همچین با تعجب وذوق به نگین نگاه می کرد که انگار نگین یه موجود ناشناخته است وشهاب داره کشفش می کنه.نگین بیچاره که گونه هاش از شرم سرخ شده بود وسرشو پایین انداخته بود با تته پته به شهاب سلام کرد.. ولی شهاب اصلا انگار اینجا نبود.نگین وقتی جوابی از شهاب نشنید اروم سرشو بلند کرد ووقتی نگاشون تو نگاه هم افتاد... شهاب سریع گفت:سلام.
دیگه نمیتونستم جلوی خندمو بگیرم بیچاره خیلی تابلو بود..فقط تنها شانسی که اورده بوداین بود که عمو اینا تو پذیرایی بودند وکسی متوجهش نمی شدوگرنه شیوا سه سوت ته قضیه رو در
می اورد واونوقت بود که یه بلندگو می گرفت دستشو همه رو خبردار می کرد که شهاب هم بله... دلش یه جا اسیر شده و...
فکر می کردم فقط من شاهد نگاهای اونها به هم هستم ولی وقتی سنگینیه نگاهی رو روی خودم احساس کردم سرمو برگردوندم دیدم آرمین درست پشت سرم وایساده.فاصله اش باهام خیلی کم بود.ناخداگاه یه قدم ازش فاصله گرفتم که با این کارم اخماش حسابی رفت تو هم.
خودم هم نمی دونستم چرا دارم ازش فرار می کنم .فقط می دونستم دوست نداشتم زیاد سمتم بیاد.نه اینکه بدم بیادا ..نه...ولی خب یه جورایی هم تحمله در کنارش بودن رو نداشتم.
نگام افتاد به شهاب که قفل دهانش باز شده بود وداشت با نگین خوش وبش می کرد.نگین هم با شرم جوابش رو می داد.تا اینکه دوشادوشه هم از کنارم رد شدن و انگار نه انگار که من اصلا اونجا حضور دارم با هم رفتن تو پذیرایی.بابا اینا رو باش ..روی هر چی عاشقه کم کرده بودند.
منم که دیدم آرمین همین طور اخماش توهمه وداره با غضب نگام می کنه...فهمیدم هوا پسه ومی خواد یه جوری حالمو بگیره.سریع دستامو زدم زیر بغلم که هر کاری هم خواست بکنه لااقل با مچه دستم کاری نداشته باشه...اخ اخ هنوزم جای انگشتاش دور مچم درد می کرد.
با این حرکتم چشماش خندید.. ولی لباش به هیچ وجه...
نخیر مثل اینکه توپش خیلی پره...خواستم بدونه اینکه نگاش کنم از کنارش رد بشم که با شنیدن صدای پر ازجذبش دیگه از جام جم نخوردم.
آرمین:فکر کردی که اگه مچتو پنهون کنی ...بازم نمی تونم نگهت دارم؟
-آرمین الان وقته این حرفا نیست..زشته من وتو اینجا وایستادیم .خوب ن...
با پوزخند فاصله اش رو باهام کم کرد که دیگه داشتم همون جا سکته رو می زدم.کاملا یادم رفت می خواستم چی بگم.
-تو نمی خواد بگی چکار بکنم وچکار نکنم.ببینم نکنه من یه مرض واگیردار دارم وخودم ازش بی خبرم؟
با تعجب نگاش کردم ..کاملا جدی بود.
-چی؟چرا این حرفو می زنی؟
با کلافگی دستی تو موهای خوش حالتش کشید وگفت:چون درست همین چند دقیقه پیش دیدم چطور ازم فرار می کردی...بگو...می خوام بدونم دلیلت برای این کارا چیه.چرا مرتب بهم
بی محلی می کنی؟چرا از وقتی اومدم ایران فقط تو هستی که ازم بدت میاد وفرار می کنی؟..بگو می خوام بشنوم.
ای خدا این چش بود؟چرا یه دفعه جوش اورد؟حالا چکار کنم؟
بازبدون فکر گفتم:آرمین الان نمی تونم باهات حرف بزنم..زشته مااینجا وایستادیم که چی بشه؟ بذارالان برم پیشه عمو اینا .وقتی همه ی مهمونا رفتن اون موقع می یام وباهات حرف می زنم ...خوبه؟
انگار یه کم قانع شد. ابروشو انداخت بالا وبا نگاه شیطونش گفت:باشه..فکر بدی هم نیست.پس بعد از رفتنه مهمونا میای تو اتاقم تا باهم حرف بزنیم..منتظرتم و..(چشماشو ریز کرد و بهم خیره شد و ادامه داد:اگه نیای من میام سراغت. فهمیدی؟
وسریع بدون اینکه به من اجازه بده جوابشو بدم رفت سمته سالن پذیرایی.
ببینممممم.. !حالا چرا تو اتاقش قرار گذاشت؟!!وای نکنه بخواد بلایی سرم بیاره؟این که معلومه تو امریکا به جز پزشکی چیزای دیگه ای هم یاد گرفته ..نکنه بخواد رو منه بدبخت پیاده کنه؟
ولی بعد با خودم گفتم :غلط کرده .مگه شهر هرته .پاشو کج بذاره من می دونم واون...بلایی به سرش بیارم که تا عمر داره یادش نره.
در حالی که داشتم خودمو دلداری می دادم رفتم تو اشپزخونه تا یه کم به مامان کمک کنم.که همون موقع سر وکله ی نگین هم پیدا شد.
-به به نگین خانم...چی شد؟تا پسرعموی خوشگله ما رو دیدی به کل رفیقت یادت رفت؟
نگین جا خورد ولی بدون اینکه خودشو ببازه گفت:ترگل چی داری می گی؟تو رو خدا ارومتر.. ممکنه مامانت بشنوه؟معلوم هست چته؟!
-نترس مامانم اون طرفه...تو بگو ببینمممم...از شهاب خوشت میاد؟
بیچاره بدفرم هول شد:چی داری می گی تو؟توهم زدی؟!
-توهم رو که شهابه بیچاره زده.
یه برقی تو نگاش نشست که سریع خودشو لو داد:واسه ی چی شهاب؟مگه چیزی گفته؟!
-اولا.. شهاب نه واقا شهاب..با غیرت من بازی مازی نکن که بد می بینیا ..داداشمو به اسمش صدا نکن به جاش یه کم حیا کن.دوما.. مثلا شهاب باید چی گفته باشه؟
-م..من چه می دونم؟تو داری می گی؟
-من چی دارم می گم؟
-اه..ترگل می خوای گیجم کنی؟
خندیدم وگفتم:اونو که خدادادی هستی..واسه ی امروز ودیروز نیست که...فقط بیچاره شهاب..
که صدای زنگ در باعث شد نتونم ادامه ی حرفمو بگم.
به به دوست شفیقه بابا وخان عموهم که تشریف آوردن.خانواده ی مهندس سمیعی بودند مهندس سمیعی ومهتاب خانم اومدن تو.بهد هم نازنین و..اوه اوه این چرا انقدر خوش تیپ شده؟البته خوش تیپ بودا ولی امشب یه چیزه دیگه شده.منظورم کامیار پسر بزرگ مهندس سمیعی بود.صورت جذابی داشت و چند بارهم پیغام داده بودند برای خواستگاری... که من هر بار ردش می کردم.نه اینکه اون بیچاره ایرادی داشته باشه ها... نه ..فقط دوست نداشتم فعلا به ازواج فکر بکنم.
رفتم جلو با نازنین و مهتاب خانم روبوسی کردم وخوش امد گفتم.مهندس سمیعی هم با اون لبخند همیشه مهربونش جواب سلاممو داد وهمراه پدرم رفت توسالن...همه برای استقبال از مهمونا اومده بودند دم در. به کامیار سلام کردم که اونم بدونه اینکه نگاشو برگردونه سمته دیگه تو چشام نگاه کرد و گفت:سلام ترگل خانم.حالتون چطوره؟(وبا صدای ارومتری کمی سرشو اورد جلوتر وگفت:ما رو نمی بینید خوشی؟
لحنش انقدر با مزده بود که بی اختیار لبخند زدم.وبا همون لبخند گفتم:ممنونم.ما که اون هفته خونتون بودیم.
-ا.. راست می گیا. ولی برای من این یه هفته یه عمر گذشت.
دیگه داشت زیادی جلو می رفت.سعی کردم لبخندمو داشته باشم ولی جدی نگاش کردمو گفتم:بهتره بیاید تو...دم در خوب نیست.
خنده ی مردونه ای کرد واز کنارم رد شد.بوی تلخ ادکلنش پیچید تو دماغم وباعث شد بی اختیار عطسه کنم.همیشه به عطرهایی که بوی تلخ داشتند حساس بودم.زیر لب گفتم:اه..عطرش چه بوی تلخی داشت...
-منم از بوش خوشم نیومد.
با ترس برگشتم ودر کمال تعجب آرمین رو دیدم که پشتم وایستاده .این اینجا چکار می کرد؟داشت با همون لبخند شیطونش نگام می کرد.وقتی نگامو متوجه ی خودش دید لبخندش پررنگتر شد واروم زیر گوشم گفت:من کلا از بوی تلخ بدم میاد.ملایم وسردش خوبه نه؟
وسرشو بلند کرد.گرمیه نفسش که به گوشم خورد داغ شدم.قلبم داشت از دهنم می زد بیرون نمی دونم متوجه حالت هام شد که اروم دست های سردمو گرفت تو دستاش وبا تعجب گفت:دختر تو چرا انقدر سردی؟
نمی تونستم جوابشو بدم.محو کاراش بودم.همه رفته بودند تو پذیرایی وصدای خندشون هم میومد.دستام سرد بود وتنم داغ وقتی دستمو کمی فشار می داد وبین دستای مردونش تند تند تکون میداد تا گرم بشه یه حالی بهم دست می داد که برام غریب بود.همین حالم هم باعث شد بشمار سه داغ بشم وحرارته بدنم بره بالا.من چرا هی سرد وگرم میشم؟!این چه مرضی بود؟!آرمین وقتی دید دستام گرم شده ودیگه نیازی به گرم کردنشون نیست.سرشو بلند کرد وتو چشمام خیره شد.همون غم تو نگاش بود...صورتشو نزدیک تر اورد که اینبار گرمی نفسش می خورد تو صورتم...وای ادکلنش چه بوی خوبی می داد.انقدر ملایم وخوب بود که ناخداگاه یه نفس عمیق کشیدم.ولی وقتی نگاه خندونش رو از این عکس العملم دیدم درجا از شرم سرخ شدم.می دونستم چون پوستم سفیده الان گونه هام سرخ شده وبه راحتی میشه اینو تشخیص داد.همونطور تو چشمای هم خیره بودیم گفت:ترگل ..من...می خواستم..می خواستم...
-ترگل یه دقیقه بیا کارت دارم؟
با صدای نگین به سرعت از هم فاصله گرفتم.که اون چون بیشتر هول شده بود وجا کفشی هم پشتش بود محکم خورد بهش وپاش درد گرفت ..که صدای آخش در اومد.خم شده بود وپای راستش وچسبیده بود و تو جاش بالا پایین می پرید.یه چیزایی زیر لب می گفت که جز خودش هیچکی نمی تونست بفهمه چی داره می گه.خیلی خودمو کنترل کردم که یه دفعه نزنم زیر خنده ولی وقتی صورتشو بالا اورد ونگاش به من افتاد دیگه نتونستم خودمو کنترل بکنم وبلند خنیدیم.اونم که از خنده ی من حرصش گرفته بود.با همون پاش می خواست بیافته دنبالم که من سریع در رفتم ..تو اشپزخونه.نگین اونجا بود و وقتی دید خم شدم ودارم از خنده منفجر می شم با تعجب ودهان باز نگام کرد.سعی کردم یه کم خودمو جمع وجور کنم که موفق هم شدم.
-ترگل چرا داری غش می کنی؟
با لبخند بزرگی گفتم:وای نگین دمت گرم .خوب حالشو گرفتی.
نگین که از تعجب چشاش داشت می زد بیرون گفت:دختر دیوونه شدی ؟معلوم هست چی داری می گی؟می گم چرا داری می خندی؟...من حاله کیو گرفتم که خودم خبر ندارم؟
-آرمین.
-آرمین!کی ؟کجا؟منه بدبخت که همش یا تو پذیرایی ام یا تو اشپزخونه...کی حاله دکیه.. شما رو گرفتم که خودم خبر ندارم؟
-ولش کن بعدا برات می گم...فقط خواستم بگم ای ول ...خوب اومدی.
-نه واجب شد تورو حتما به مامانم نشون بدم..من می دونم تو یه مشکلی داری.وگرنه بی خودی اینجوری چل نمی زدی؟
خواستم جوابشو بدم که زنگ در و زدند.اه..هر وقت ما خواستیم دوکلوم حرف بزنیم صدای این زنگ بلند شد...بی خیاله توضیح دادن شدم ورفتم بیرون.مهمونا یکی یکی می اومدن تو.تعدادشون زیاد بود.تو دلم گفتم:یعنی همه ی اینا محضه گله روی عمه وآرمین اومدن؟!
نگام به آرمین افتاد که یه کوچولو می لنگید.ولی تمام سعیش رو می کرد که کسی نفهمه.باز خنده ام گرفت که وقتی نگاش بهم افتاد یه چشم غره رفت وبا چشاش برام خط ونشون کشید.اوه اوه حالا نکه من هم ترسیدم...وای وای...
نمی دونم چرا دیگه به اون صورت ازش بدم نمی اومد.یعنی تو این مدته کم دیدم نسبت بهش تغییر کرده بود؟اصلا به من چه..بذار هر کار می خواد بکنه...این وسط من چکاره ام؟
می خواستم خودمو بزنم به بی خیالی وانگار نه انگار که قبلا ازش بدم می اومده.یعنی هنوز دل خوشی نداشتم ازشا ..ولی خوب سربه سرش گذاشتن هم عالمی داشت که من کلی توش خوش می گذروندم.
شیدا دیگه اخمی رو صورتش نبود برعکس تا به آرمین می رسید با شوق وخنده تحویلش
می گرفت.شاید باورتون نشه تا به این سن رسیدم حتی یه بار خنده ی این دختر رو ندیده بودم.برام از عجایبه هفت گانه هم جالب تر بود.یعنی آرمین رو دوست داشت.حتما همین طوره وگرنه با کسه دیگه ای این برخورده خوب رو نداشت...
اه اه اصلا هم بهم نمی خورن..آرمین شیطون وگرم...شیدا اخمو ویخ...چی از آب در می اومدن خدا می دونه..اصلا دوست نداشتم زیاد سمته آرمین بره یا بهش آویزون بشه ودلیلش رو هم نه میدونستم نه برام مهم بود که بدونم ...شیدا اون شب یه تاپ مشکی که خیلی روش کار شده بود وپر از سنگای خوشگل بود با یه دامن لی کوتاه که اون هم خوشگل بود به تن داشت.خدایی خوشگل بود ولی رو
نمی کرد.اخلاقش هم که انقدر خوب بود ...هیچکی جرات نمی کرد سمتش بره..چه برسه که بخواد باهاش حرف هم بزنه.
کلا اون شب هر جا رو که چشم می گردوندی تا آرمین رو ببینی بدون شک شیدا هم کنارش یا وایساده بودویا داشت باهاش حرف می زد یا یه چیزی تو گوشش پچ پچ می کرد وخودش هم می زد زیر خنده ..ولی آرمین همون جور صاف وایساده بود وفقط لبخند مردونه وجذابشو
تحویلش می داد.
همه شامشون رو خورده بودند وبا هم می گفتند ومی خندیدند .منو نگین هم کنار هم نشسته بودیم وحرف می زدیم. ولی من هرازگاهی نگام می افتاد به آرمین که درست روبه روی ما نشسته بود. داشت به حرفای شهاب گوش میداد ودر جوابه حرفای صدمن یه غاز شیدا سرشو تکون می داد...البته شهاب بیشتر توجه ونگاش اینور بود.. درست کنار من .ولی باز هم با آرمین چند کلمه ای حرف می زد .
-چرا تنها نشستید ترگل خانم؟
صدای کامیار بود.نگاش کردم ...کنارم نشسته بودو لبخند به لب داشت.باز بوی عطرش پیچید تو دماغم..و بی برو برگرد عطسه ام گرفت.رو بهش گفتم:اما الان دیگه تنها نیستم.در ضمن نگین هم پیشمه.
-شما به چیزی الرژی دارید؟
تو دلم گفتنم:اره به تو..
-بله به گوجه.
با تعجب گفت: گوجه؟
-تو سالاد ناهارم گوجه بود ..خوردم وحالا اینجوی شدم.
-ولی فکر نکنم گوجه باعث عطسه شما شده باشه..شاید باعثه خارش و... ...
به تو چه..من می دونم یا تو؟ حالا اینم برای من دکتر شده..
-ولی همون گوجه باعث میشه عطسه بکنم ..تازه الرژی... الرژیه .عطسه وخارش نداره.. جفتش یکیه.
خندید ودیگه چیزی نگفت.با حس سنگینیه نگاهی ...چشمامو چرخونم تا اینکه نگام رو آرمین زوم شد.اوه اوه چه اخمی هم کرده.انگار ارثشو خوردم یه ابم روش...این چرا داره با خشم نگام می کنه؟
ابرومو انداختم بالا که یعنی چته؟ولی اون بی توجه نگاشو برگردوند ومشغول حرف زدن با شیدا شد.حرصم گرفت.عوضی به من بی محلی می کنه؟من نمی دونم این دوتا پس کی حرفاشون می خواد تموم بشه؟والله اگه زن و شوهرم هم بودن اینقدر حرف واسه گفتن نداشتند.تو گوش نگین گفتم بیا بریم بیرون .
اونم قبول کرد واز سالن اومدیم بیرون.چند تا نفس عمیق کشیدم تا اروم بشم.
-ترگل حالت خوبه؟
نگاش کردم:اره .چطور؟
-اخه رنگت پریده.
-نه از شلوغی بدم میاد...
دیگه حرفی نزد. اونم رفته بود تو فکر. لابد به شهاب فکر می کرد.
بالاخره مهمونا رفتن وفقط خانواده ی خان عمو موندن.شیدا پیش مامانش نشسته بود اخماش توهم بود وبا غضب به آرمین نگاه می کرد.واه این چش شد؟تا قبل از اینکه من برم بیرون که خوب بود.همچین به آرمین نگاه می کرد انگارداره به دشمن خونیش نگاه می کنه.حتما گازش گرفته بود که اینجوری نگاش می کرد دیگه... از حرف خودم خنده ام گرفت.
کنار شهاب نشستم ونگین هم نشست کنار من.نگین می خواست بره خونشون که من اجازه ندادم وگفتم یه کم دیگه باشه . بعد من خودم با بابا تا دمه خونشون می بریمش.خوبه همه اش 2تا خونه با هم فاصله داشتیما..با اینکه ساعت 12 بود ولی کسی هنوز خوابش نمی اومد.آرمین از حرفای شهاب بلند می خندید که باعث شد کنجکاو بشم ببینم چی دارن به هم می گن.شهاب نیم نگاهی به من کرد ورو به آرمین گفت:می خوای یه خاطره از ترگل بگم؟
پسره ی بی شعور... این همه ادم چرا از منه بدبخت می خوای خاطره بگی؟
-تو بی خود می کنی ..
ولی آرمین با خنده گفت:چکارش داری ترگل بذار بگه.(رو به شهاب گفت:بگو شهاب...
شهاب هم نگاهی به نگین انداخت ولبخند زد وگفت:
شهاب:یکی از دوستای من اومده بود خواستگاریش.ولی این بلایی به سرش آورد که هنوز هنوزه جرات نکرده خواستگاریه دختره دیگه ای بره...حالا بذار برات بگم این خانم چکار کرد با اون بیچاره..
ما هم اون شب اینجا بودیم. وقتی خواستگارا اومدن وبا هزار جور تعارف روی مبل ها نشستند...من نگام افتاد به شایان...منظورم همون اقا دوماده.پسر بدی نبودا.. فقط خیلی خجالتی بود وبه زور سرشو می گرفت بالا تا ببینه طرفه مقابلش داره با اون حرف می زنه یا دیوار.
ترگل تو اشپزخونه بود وبا هزار جور ترفند که.. آره ...تابستونه وچای خوب نیست وشربت بدیم خواستگارو ..و ..و ...زن عمو رو مجبور کرد که همون شربت بدن بهشون بهتره.تا اینکه ترگل با سینی شربت وارد شد وما با تعجب دیدم تو سینی همه ی لیوانا شربت توت فرنگی توشونه ویکیشون شربت پرتقال بود.همه می دونستیم اونی که متفاوتتره مال کسی نیست جز اقا داماده بخت برگشته.وقتی ترگل شربت بهش تعارف کرد فکر کنم تو همون مدت زمان شایان 2 لیتر اب بدنش کم شد از بس عرق کرده بودبیچاره .حالا یا از خجالتش بود یا از گرما یه ضرب شربت رو داد بالا وتا تهشو خورد.هیچی دیگه بزرگترا داشتن درباره ی ازدواجه جوونا وبحث مهریه و اینا حرف می زدند که یهو چشمتون روز بد نبینه...
داماد مثل چی از جاش پرید وسریع سراغ دستشویی رو گرفت که ترگل هم بلند شد وبا دست راهنماییش کرد.اونم که انگار دنیا رو دو دستی تقدیمش کردن یه چند تا پا هم از منو عمو وبابا قرض گرفت ودوید سمت دستشویی ودر و هم همچین محکم بست که همه تقریبا چسبیدیم به طاق سالن پذیرایی...همه جا رو سکوت گرفته بود وهمه هم داشتند با دهان باز وچشمای گرد شده به در دستشویی نگاه می کردند.انگار حالا اون پشت چه خبره که اینجوری نگاش
می کردندا.ترگل یه چشمک به من زد که تا تهشو خوندم.ورپریده گرفته بود تو شربته اون بخت برگشته قرص ریخته بود که این بلا هم بهش نازل بشه.
خلاصه من هم خنده ام گرفته بود هم... خب نمی تونستم جلوی اون همه ادم به این کار شایان بخندم این بود که از زور فشاری که به خودم اورده بودم کبود شده بودم.به یه بهانه رفتم تو حیاط وتا می تونستم خندیدم وقی از خنده سیر شدم برگشتم تو خونه که دیدم شایان ازدستشویی اومده بیرون. ولی رنگش با دیوارخونه ی داییشون یکی بود.خلاصه پدر ومادرش که رنگ وروی بچشون رو اونطوری دیدن سریع از جاشون بلند شدن وگفتن یه وقته دیگه میان.همه کفشاشونو پوشیدند وداشتن خداحافظی می کردند که یهو صدای (تاپپپ) افتادن اومد...
همه برگشتن سمت در که دیدیم بله....شایان بیچاره است که شیرجه زده تو در خونه.حالا اگه گفتید چرا؟...
ترگل رفته بوده بند کفشای اون فلک زده رو به هم گره زده تا اون دیگه به فکر زن گرفتن نیافته. ولی از اونجایی که شایان پرروتر از این حرفا بوده باز هم فردا مادرش زنگ که می خوان بیان باز صحبت بکنند که عمو می گه دیگه هیچ خواستگاری بدون رضایت ترگل حق نداره پاشو بذاره تو این خونه.بیچاره جوونه مردم با هزارتا ارزو میاد تو این خونه واین دختر تا به کشتنش نده نمی ذاره از اینجا بره بیرون.
ولی باور کنید شایان هنوز به خواستگاریه هیچ دختری نرفته حالا یا به خاطر ترگل یا اون بلاهایی که سرش اورده نمی دونم ولی هنوز همونجور یالغوز مونده.
وای این شهاب چقدر حرف زد سرمو خورد اخه این موضوع هم تعریف کردن داشت؟
چشمام به آرمین افتاد که داشت با خنده بهم نگاه می کرد ولی وقتی اخم وحشتناکمو دید حساب کار دستش اومد وخفه شد.
می خواستم با بابا برم نگین رو برسونم که شهاب پیش قدم شد وگفت خودش باهامون میاد ودیگه لازم نیست بابام هم باشه.بیچاره چقدر تابلو کار می کرد یکی نبود بگه اخه به تو چه؟نگین رو رسوندیم دم خونشون وبرگشتیم.موقع رفتن چشمای شهاب می خندید ولی برگشتنه فقط نگاهش پر از غم بود.خیلی دوست داشتم براش کاری بکنم ولی اون باید خودش هم
می خواست بعد من قدمی برمی داشتم.
عمو اینا هم رفتن وخونه تو سکوت غرق شد.مامان وعمه تو اشپزخونه بودند وداشتن اونجا رو جمع وجور می کردند .منم رفتم کمکشون و وقتی کارا تموم شد دیگه ساعت 1/5 بود.بابا ومامان بعد از شب بخیر رفتن تو اتاقاشون عمه هم که ایستاده چرت می زد رفت تو اتاقش.آرمین هم که معلوم نبود کجاست.منم که از بس خوابم می اومد پله هارو زیگزاگ بالا می رفتم.چشمام نیمه باز بود.دستم رو دستگیره ی در اتاقم بود که یهو ...
یکی از پشت دستمو گرفت وکشید.با ترس برگشتم وخواستم جیغ بزنم که دیدم آرمینه.چشمام از ترس گرد شده بود ونفس نفس می زدم.به کل خواب از سرم پرید.چشماش همراه با لباش
می خندید.همونطور دستمو چسبیده بود.یه کم نزدیکم شد وگفت:مگه قرار نبود با هم حرف بزنیم؟
ای خدا این که هنوز یادشه.حالا من یه غلطی کردم تو چرا جدی گرفتی؟
-خب حرف می زنیم ..ولی فردا .من الان خیلی خوابم میاد.
دستمو کشید .داشت منو می برد سمت اتاقش ودر همون حال گفت:نخیر خانمی حرف زدی سر حرفت هم وایسا. من تا امشب با تو حرفامو نزنم ولت نمی کنم. پس بی خودی بهونه نیار.
هم ازش می ترسیدم هم خجالت می کشیدم که باهاش تنها باشم .اونم کجا...تو اتاقش.. اوه اوه..
در وباز کرد ومنو اول فرستاد تو بعد خودش اومد ودر وبست.هنوز دستمو محکم گرفته بود.انگار می ترسید فرار کنم.خب اگه ول می کرد امکانش بود...
نشوندم رو تخت وخودش هم کنارم نشست.ساکت بود.نه اخم داشت نه میخندید.عادی بود وهمینش منو گیج می کرد...
-ترگل بگو...من می شنوم.
با تعجب گفتم:چی بگم؟
باز کلافه شد بدونه اینکه نگام کنه گفت:همه چی رو..اینکه چرا از من بدت میاد؟چرا هر وقت منو می بینی فرار می کنی؟چرا با من لجبازی می کنی؟ودر حالی که صداش اوج گرفته بود دیگه رسما داشت داد می زد گفت
چرا دوست داری منو عصبی کنی؟چرا من جنم تو
بسم الله...وهمه ی چراهایی که از وقتی اومدم مرتب تو مغزمه ونمی تونم اروم باشم.
سرمو انداختم پایین. چی می گفتم ؟می گفتم نمی دونم؟نمی دونم چرا اینجوریم؟نمی دونم چه مرگمه؟ از خودت بپرس؟...
گرمیه انگشتشو زیر چونم حس کردم.اروم صورتمو برگردوند سمت خودش. چشماش معصوم بود ..خیلی معصوم واون تهش می شد یه غمی رو دید...
-ترگل داری گریه می کنی؟اخه چرا؟ناراحت شدی؟
با تعجب به صورتم دست کشیدم .اره راست می گفت. من کی گریه ام گرفت وخودم نفهمیدم؟
-نمی خوای جواب بدی؟
با بغض نگاش کردم وگفتم :نمی دونم!
حالا اون بود که تعجب کرده بود گفت:نمی دونی؟مگه میشه کسی دلیله کاراشو ندونه؟
عصبی شدم واز روی تخت بلند شدم ورفتم سمت پنجره. بوی عطر گل محمدی بهم ارامش داد ولی از عصبانیتم کم نکرد.
شهاب سریع منظورش را گرفت وهر کدام از نوشابه ها را با تمام قدرت تکان می داد.وقتی کارش تمام شد آرمین انها را داخل یخچال گذاشت.همان موقع مریم ویلداوترگل وارد اشپزخانه شدند.که با وارد شدن ترگل شهاب وآرمین لبخند زدند.ترگل با تعجب نگاهشان کرد وگفت:چتونه؟دارید به من می خندید؟
شهاب در همان حال گفت:نه دختر عمو کی جرات داره به شما بخنده.این لبخند هم به خاطر گل وجود شما بود وگرنه منظوری در کار نبوده.
ترگل می دانست که هر وقت شهاب با او اینگونه حرف بزند حتما کاسه ای زیر نیم
کاسه اش است.ولی هر چه کرد نتوانست رازی را که در چشمان آرمین وپشت لبخند شهاب پنهان شده بود را بفهمد.خواست دیس برنج را بردارد که شهاب سریع ازش گرفت وگفت: شما برو بشین ترگل جون مگه منو این هرکول مردیم که شما کار کنی؟توبا خیال راحت برو بشین سر میز ما هستیم... برو.
ترگل نگاهی مشکوک به شهاب انداخت.سعی کرد خود را بی تفاوت نشان دهد.از حربه همیشگیش استفاده کرد وبا معصومیت به آرمین وشهاب نگاه کرد.شهاب که به خوبی ترگل را می شناخت ..گولش را نخورد ولی.... آرمین محو صورت معصوم ترگل شده بود که با ان معصومیت صورتش را زیباتر جلوه می داد.حس کرد اصلا دوست ندارد بلایی برسرش بیاید .پشیمان بود که می خواست ان کاررا با او بکند.حتی برای لحظه ای از خودش بدش امد.سعی کرد دیگر نگاهش نکند ولی مگر میشد چشم از ان صورت ملیح برداشت.ترگل که دید
نمی تواند در شهاب نفوذ کند ...زیرا دستش به راحتی برای او رو شده بود.. پس بر خلاف میلش به سمت آرمین رفت وبا همان نگاه به خیره شد که برای یک لحظه ضربان قلب آرمین بالا رفت.احساس می کرد امکانش هست که هر ان از سینه اش بیرون بزند.دستانش به لرزش افتاده بود. چشمان ان دختر داشت با او چه می کرد؟
صدای شهاب ترگل را متوجه او کرد:حالا ترگل جون اگه می خوای کاری بکنی میتونی بری نوشابه ها رو بریزی تو پارچ.
ترگل با سر تایید کرد وبه سمت یخچال رفت .متعجب بود که نگاهش روی آرمین تاثیری نداشته.ولی همین که خواست در نوشابه را باز کند با صدای نسبتا بلند آرمین دستش همان طور خشک شد.
-آرمین:صبرکن.
شهاب که فهمیده بود آرمین الان کار را خراب می کند با آرنجش اروم زد توپهلویش و
زیرلب طوری که فقط آرمین بشنود گفت:کوفت...دیوونه بذار باز کنه دیگه.گول نگاشو نخور.اون همیشه همین کارو می کنه.(وبلند تر گفت:چرا صبر بکنه آرمین؟الان نوشابه ها گرم میشه اینو ول کن ترگل بازش کن تا منم برم یخ بیارم بریزیم توش زود باش دیگه.
ولی آرمین اگر می خواست ان نگاه را هم انکار کند.. ضربان قلبش را نمی توانست نادیده بگیرد ..نه نمی توانست...
به سمت ترگل رفت نوشابه را از دستش گرفت و در حالی که به ترگل خیره شده بود با لحنی بی نهایت ارام وگیرا که کاملا ترگل را جذب خود کرده بود گفت:نمی خواد بازشون بکنی تو همون دیس برنج ها روببری کافیه. من اینا رو بازش می کنم.
ترگل سعی کرد چشم از آن نگاه.. که حرف ها داشت بگیرد ودر همان حال گفت:چرا؟خب خودم هم می تونم بازشون کنم لازم نیست شما این کارو بکنید.
شهاب در سکوت به انها نگاه می کرد ومنتظر بود ببیند کدام یک پیروز میدان می شود آرمین یا ترگل...
آرمین زیر لب گفت:لج نکن دختر.. تو برو همون دیس رو ببر .اصلا نمی خواد برو بشین منو شهاب هستیم.
ترگل که عادتش بود هر چی بیشتر او را از کاری منع می کردند بیشتر راغب می شد همان کار را انجام دهد با لجاجت نوشابه ی سیاه را از دست آرمین کشید وگفت:بده به من...شما خودت برو بشین. این کاره خانماست نه اقایون.
در همان حال مریم خانم ویلدا با ظرف سالاد از اشپزخانه خارج شدند.آرمین که لجاجته ترگل را دید پوزخندی زد واینبار در چشمان ترگل خیره شد وگفت:بهت می گم نمی خواد بازش کنی.(و نوشابه را از دستش کشید .ولی ترگل ان را گرفت وبه سمت خودش کشید.شهاب هم با لبخند به کشمکشه میان انها نگاه می کرد ولذت می برد.
بالاخره ترگل موفق شد نوشابه را از دست آرمین بگیرد .چند قدم از او دور شد وبا لبخند پیروزمندانه ای گفت:من درشو بازمی کنم تا ببینم کی می تونه حرف بزنه.
و با یک حرکت درش را باز کرد و....
با جیغ ترگل همه ریختند توی اشپزخانه وبا چشمانی گرد شده به او که از سر تا پاش نوشابه می چکید نگاه کردند.تمام صورت ولباس هایش نوشابه ای شده بود.با خنده ی بلند شهاب از شک خارج شد .به سمت آرمین رفت وبا نفرت در چشمانش خیره شد.ولی آرمین با لبخندی که سعی در برطرف کردنش داشت سرش را مانند بچه های خرابکار پایین انداخت وگفت:من که گفتم بازش نکن.
ولی ترگل در ان لحظه فقط با تنفر نگاهش می کرد وبا صدایی که از عصبانیت می لرزید گفت:خیلی نامردی...مطمئن باش بلایی به سرت میارم که تا عمر داری نتونی فراموشش کنی.ببین با من چکار کردی؟
شهاب کنار گوش ترگل گفت:هر چی عوض داره گله نداره.
ترگل فهمید آرمین موضوع ظهر را برای شهاب تعریف کرده.. ولی باز هم انها حق نداشتند با او اینگونه رفتار کنند.با حرص چشم غره ی غلیظی به شهاب کرد وبه سرعت از اشپزخانه خارج شد.کسی حرفی نمی زد ولی عمه عاطفه با آخم به آرمین نگاه می کرد.امیر و اردلان با لبخندی محو از اشپزخانه خارج شدند امیر می دانست که آرمین کار ترگل را تلافی کرده.همان موقع سرناهار به خوبی فهمیده بود که کار..کاره ترگل است به هر حال پدر بود ودخترش را بهتر می شناخت.قضیه را برای اردلان هم تعریف کرد وهر دوبه شیطنت های انها خندیدند.شیدا با پوزخندی مسخره از اشپزخانه خارج شد .شیوا هم در همون حال که هنوز از اتفاقاتی که افتاده بود.. بهت زده و متعجب بود به دنبال خواهرش رفت.مریم خانم ویلدا خانم بدون اینکه به روی خودشان بیاورند با دیس برنج از اشپزخانه خارج شدند و وقتی وارد حال شدند به روی یکدیگر لبخند زدند.انها هم دلیل ان رفتارها را
می دانستند.خب با سابقه ای که ترگل داشت جای تعجب هم نبود .ولی آرمین نمی خواست آن اتفاق بیافتد. ولی لجبازیه ترگل کار دستش داد.
شهاب همچنان کنار آرمین ایستاده بود.عمه عاطفه با همان اخم به سمت آرمین امدوگفت:پسرم این چه کاری بود با این طفلک کردی؟می دونی چقدر ترسید؟اگه خدایی نکرده بلایی سرش می اومد اون موقع دلت راضی میشد؟
آرمین همچنان سرش پایین بود و سکوت کرده بود خودش هم از کارش راضی نبود در دل گفت:ولی کاریه که شده...خداییش از پزشک این مملکت این کارا بعیده.
ولی آرمین از همان دوران نوجوانی شیطنت داشت.
شهاب برای دفاع از آرمین گفت:نترسید عمه جان ترگل به این کارا عادت داره.قرار نیست با دوتا چیکه نوشابه بره تو کما که...(و در حالی که صورت عمه اش را می بوسید گفت:شما حرص نخور عمه جون خدای نکرده رو صورتت چروک میافته.اینارو ولشون کن بذار مثله تام وجری بیافتن به جون هم ...فقط شما خودتو ناراحت نکن.
عمه با مهربانی صورت برادرزاده اش را بوسید ودر حالی که از اشپزخانه خارج میشد گفت:نمی دونم والله. فقط اینو می دونم جوونیه وهزار دردسر.شماها هنوز جوونید پس از جوونیتون استفاده کنید.(ودر حالی که به آرمین نگاه می کرد گفت:ولی از راه درستش نه اینکه اینو اونو سکته بدید.
در حالی که سرش را تکان می داد از اشپزخانه خارج شد.شهاب رو به آرمین که در فکر بود گفت:آرمین چرا تو فکری؟
آرمین نیم نگاهی به شهاب کرد وگفت:از یه چیز مطمئنم.
شهاب گنگ نگاهش کرد وگفت:منظورت چیه؟!
-می دونی... الان مطمئنم که ترگل این کار امشب منو حتما تلافی می کنه.
- از کجا می دونی؟...(ادامه داد:البته اینو می دونم که ترگل هیچ کاری رو بی جواب نمیذاره ولی ...تو می خوای چکار کنی؟
-من؟!قرار نیست من کاری بکنم.خودش باید برای خودش کاری بکنه.اون باید بتونه این حسه کودکانه ولجاجتش را در حد متعادل کنترل بکنه.ترگل دیگه یه دختر10 یا 15 ساله نیست اون باید کم کم بفهمه که این رفتارهاش دیگه داره دوره اش تموم میشه .
-یعنی تو با این روحیه ی شاد وشیطونش مخالفی؟
-نه اصلا ..ولی همون طور که گفتم من فقط در حد متعادلش رو باهاش موافقم وگرنه شیطنت کمش وسالمش خوبه.شاید بگی خود من هم امشب داشتم همون کار بچگانه رو انجام میدادم ولی من می خواستم بهش بفهمونم که تلافیه کار دیگران فقط بازتابش برای خود ادمه وامکان داره دردسر بزرگتری رو به وجود بیاره...البته درسته در وجود همه یه شیطنت ..حالا چه کم چه زیاد هست.ولی باید بشه کنترلش کرد وگرنه این خود ما هستیم که آسیب می بینیم.(با خنده ادامه داد:دیدی که همون کاری رو که من با ترگل کردم بازتابش به خودم برگشت والان حسابی عذاب وجدان دارم...ولی باز من سعی کردم از اون کار منعش کنم.ولی خودش نخواست.پس تا خودش نخواد نمی تونه کنترلی روی شیطنتاش داشته باشه.
-آرمین تو مطمئنی متخصصه قلبی؟
آرمین خندید وگفت:اره مطمئنم...ولی خب کتاب زیاد مطالعه می کنم.در ضمن تجربه ام هم بیشتره.ببینم ترگل تو دانشگاه چطوریه؟
شهاب کمی فکر کرد وگفت:من خودم که نمی دونم ولی از چیزهایی که از زن عمو شنیدم مثل اینکه ترگل تو دانشگاه استاداش وهمکلاسی هاشو زیاد اذیت می کرده.البته نه از اون اذیت هایی که بد وخطر ناک باشه ها نه دیگه انقدر هم بچه نیست...فقط در حد همون شیطونی وهیجاناتش...سر همین شیطنتاش استاداش مرتب شاکایتشو به حراست می کردند و این وسط استادی هم به اسم استاد زارع بوده که این زیادی با ترگل لجه حتی دیر اومدنه ترگل رو هم پای شیطنتاش میذاره ومرتب راپورتش رو به حراست می داده.اولش فقط بهش اخطار دادن.. ولی بعد که دیدن فایده نداره از بعضی از درس هاش حذفش کردند.که باز هم تاثیر نداشت.وبیشتر مواقع اینطور که زن عمو می گفت..
صبح هاخواب
می مونه.اینبار بهش می گن که اگه دیگه بخواد به این کاراش ادامه بده با اینکه از اون بچه درس خوناس.. ولی مجبور میشن اخراجش کنند.البته ترگل می دونسته که اینکار امکان نداره واون حرفشون فقط در حد یه اخطار بوده ولی اینبار یه کم می ترسه وبه کل شیطنتاشو میذاره کنار .ولی خب خوش خوابیش دیگه دسته خودش نبوده...نمیتونسته ترکش بکنه .ولی همچنان از این استاد زارع می ترسه چون فقط اونه که هنوز بهش گیر می ده...
-ماشاالله پسر توچقدر اطلاعات داشتی ومن نمی دونستم.تواینارواز کجا می دونی؟
-همه رو از زن عمو شنیدم ؟
-اخه به این دقیقی؟مگه میشه؟
-خب بیشترش رو هم از زبون شیوا شنیدم.اخه ایشون به خانم مارپل مشهورن.
آرمین خندید که همان موقع صدای عمو امیر به گوششون رسید:بچه ها پس چرا نمی آید ؟غذا از دهن افتاد.
شهاب وآرمین از اشپزخانه خارج شدند.ترگل لباس هایش را عوض کرده بود وبا اخم غذاشو می خورد.آرمین تصمیم گرفت در اولین فرصت ازش معذرت بخواد.آن شب تصمیم گرفته شد ..که برای 2 شبه دیگر به مناسبت ورود عمه عاطفه وآرمین مهمانی بگیرند وتمام فامیل دورهم جمع شوند. برای پنجشنبه ی هفته ی آینده قرار شمال را گذاشتند.که این باعث خوشحالیه آرمین شد.ولی همین که چشمش به قیافه ی ناراحت وگرفته ی ترگل افتاد دلش لرزید وبه کل خوشحالی اش را فراموش کرد .
فصل چهارم
ـ ترگل بلند شو مادر ..صبحونه همین طور رو میزه.بلند شو من امروز کلی کار دارم.
- با صدای مامان اروم چشمامو باز کردم.یه امروز که کلاس نداشتم هم نمی تونستم با خیال راحت بخوابم.در حالی که هنوز گیجه خواب بودم با کشیده شدن پتو از روم..توجام سیخ نشستم وبه مامانم که پتوم تو دستاش بود نگاه کردم.
گفتم:ااااه..مامی جون بذار بخوابم دیگه.شما کار داری چرا منو اول صبحی بیدار می کنی؟
مامان که داشت از اتاق می رفت بیرون گفت:پاشو دختر.. انقدر تنبل نباش من امروز کلی کار ریخته رو سرم.تو هم باید کمکم بکنی.بیا پایین صبحونه اتو بخور...(و در حالی که نیم نگاهی بهم می کرد گفت:بهت می گم بلند شو..چرا منو بروبر نگاه می کنی؟پایین منتظرم.زودباش.
واز اتاق بیرون رفت.منم که دیدم هم خواب از سرم پریده وهم چاره ای جر اطاعت ندارم مجبور شدم دیگه به خواب فکرهم نکنم.ولی نگاه پر از حسرتم روی تختم مونده بود.لباسم رو عوض کردم و موهامو شونه زدم وبعد از اینکه دست وصورتم رو یه ابی زدم تا خواب کاملا از چشمام بپره..رفتم تو اشپزخونه.به جز مامانم و عمه کسی نبود.
-سلااام .صبح دل انگیزتون بخیر.
عمه:سلام عزیزم.صبح تو هم بخیر.
مامان:سلام ترگل ..بشین تا برات چای بریزم.
برام چای ریخت وگذاشت جلوم وهمون طور هم که از اینور اشپزخونه می رفت اونور وبه کاراش می رسید گفت:زودباش ترگل بخور که باهات کلی کار دارم.
تو دلم اشهدم رو خوندم می دونستم هر وقت مامانم اینو بهم بگه یعنی رسما باید جای کوزت رو براش پر بکنم.منه بدبخت هم که حرف گوش کن..دیگه کاری نمی تونستم بکنم.دیدم از پسرعمه ی گرام خبری نیست با اینکه دوست نداشتم در موردش چیزی بپرسم ولی خب از طرفی هم نمی تونستم این حس کنجکاوی روندید بگیرم.لقمه رو قورت دادم وگفتم:اقای دکتر تشریف ندارن؟
مامانم با تعجب نگام کرد... ولی عمه با مهربونی جوابم رو داد وگفت:نه عزیزم رفته بیمارستان؟
-بیمارستان؟!
-اره ..وقتی هنوز امریکا بودیم یه دوستی داشت به اسم دکتر شفیع اون همه ی کاراشو تو ایران براش درست کرد تا بتونه وقتی اومد اینجا تو یه بیمارستان مشغول به کار بشه.الان هم رفته مدارکشو ارائه بده وبا محیطش ورییس اونجا اشنا بشه.
زیر لب به طوری که کسی نشنوه گفتم:اااا نه بابا..پس آرمین خان فکر همه جاشو هم کردند.چه هوا خودشو داره.هه...
عمه عاطفه رو به مامانم گفت:مریم جون داداش تونست خونه ای همین اطراف برامون پیدا بکنه؟
-هنوز داره می گرده عاطفه جون..می شناسیش که چقدر بدپسنده تا اون چیزی رو که به دلش بشینه رو پیدا نکنه دست بردار نیست.
-ببخشید تو رو خدا این چند روز هم شما رو حسابی می ندازیم تو زحمت..ایشاالله اگر عمری باقی بود حتما جبران می کنم.
مامان با لبخند.. اخم شیرینی کرد وگفت:این حرفا چیه عاطفه جون..تو رو خدا اینجوری نگید ناراحت میشم.اینجا خونه ی خودتونه.اصلا لازم به جبران نیست شما همین که ما رو قابل دونستی واینجا موندید برای ما خودش یه جور جبرانه.ایشاالله سایه ات همیشه بالای سر آرمین جون باشه ویه زن خوب براش پیدا کنی.
-تو لطف داری عزیزم.
من هم تو سکوت به تعارف تیکه پاره کردنه اونا نگاه می کردم و صبحانه ام رو
می خوردم.بعد هم مامی جونم وقتی به همه ی فامیل خبر اومدن عمه عاطفه وآرمین رو داد همه روبرای مهمونی فرداشب دعوت کرد.که این خودش 2ساعت وقت برد.
اکرم خانم برای کمک اومده بود خونمون .هراز گاهی روزهای پنجشنبه ..جمعه که تو خونمون مهمونی ترتیب می دادیم ..برای کمک اکرم خانم می اومد اینجا.
*********
با خستگیه فراوووووون افتادم رو مبل.وای خدا دارم از کمر درد میمیرم.اخه من ..بابام کلفت بوده یا مامانم؟خب همین اکرم خانم بس بود دیگه.ولی اکرم خانم بیچاره هم کلی خسته شدا.حتما باید مامان همین امروز تسته خونه داری رو ازم می گرفت؟..
-ترگلم خسته شدی؟
به مامان که با یه لیوان اب پرتقال بالا سرم وایساده بود نگاه کردم وگفتم:نه مامی جون خستگی چیه؟اصلا الان خستگی معنا نداره...(تا مامان اومد لبخند بزنه ادامه دادم:رسما دارم میمیرم.دارم تلف میشم.3 ساعته تموم روی این دوتا پای بدبختم وایسادم شیشه پاک
کردم.اخه من می خوام بدونم مهمون که میاد خونه ی ادم چکار به شیشه ها داره؟چرا منه بدبخت باید برای اینکه اون قوم تاتار می خوان برای 2 ساعت بیان اینجا خودمو قربونی بکنم ؟
مامانم با اخم اب پرتغال روداد دستم وگفت:دختر جون مگه صدبار بهت نگفتم اینجوری حرف نزن ..خوب نیست؟قوم تاتار دیگه چیه؟تازه کارکردن برای زن عار نیست که تو اینجوری اه وناله راه انداختی.بلند شو برو یه دوش بگیر ولباس عوض کن الاناست که دیگه پدرت وآرمین بیان.بلند شو.
با خستگی بلند شدم ولی قبل از اینکه برم اتاقم محکم صورت مامی رو بوسیدم وبغلش کردم.
-مامی جونم عاشقتممممممم.
مامان در حالی که می خندید منو از خودش جدا کرد وگفت:برو دختر کم زبون بریز...برو دیگه دیر شد.
-چشم.
وبه سمت اتاقم رفتم.یه دوش اب گرم گرفتم که حسابی سرحالم اورد .لباس پوشیدم و موهامو به زحمت خشک کردم.وقتی دیدم دیگه کاری نمونده از اتاق اومدم بیرون.بابا وآرمین اومده بودند وتو پذیرایی داشتند حرف می زدند.همون جا وایسادم .هنوز به شدت از دسته آرمین ناراحت وعصبانی بودم اون حق نداشت با من اون کارو بکنه..به چه حقی هنوز از گرد راه نرسیده می خواد با من مقابله کنه؟..ولی خب..درسته که منم کار درستی نکردم ولی بازم..اصلا حقش بود..(وبعد با خودم گفتم:واقعا حقش بود؟..اره بود..نه نبود...
حالا هر چی ولش کن...ای خدا چرا نمی تونم اونو هم مثل بقیه حرصش بدم؟چرا اون برعکس بقیه کارامو تلافی می کنه؟چراااااااا..وای که چقدر من از دست این بشر حرص می خورم.تا این بخواد از این خونه بره منه بدبخت کمه کم 3 تا سکته ی ناقص می زنم..(با خنده به خودم گفتم:خیر سرش دکتر قلبه ولی تو سکته دادنه ادما استاده.
با صدای مامانم از جام پریدم وبا ترس نگاش کردم.
-دختر چرا با خودت می خندی؟
-چیزه...یعنی چیزه مهمی نیست.همینجوری..
-وا همینجوری می خندیدی؟حالا چرا اینجا وایسادی.بروبه پدرت وآرمین بگو بیان برای ناهار.
وخودش رفت تو اشپزخونه.منم با یه نفس عمیق رفتم تو پذیرایی که همزمان صحبتاشون قطع شد.به آرمین نگاه هم نکردم .در حالی که صورتم سمته بابا بود گفتم:مامان گفت بیاید برای ناهار.
بابا با لبخند از روی مبل بلند شد ورفت.منم خواستم پشت سرش برم که آرمین دستمو گرفت.وای خدا باز این مثله کنه منو چسبید.هنوز نگاش نمی کردم.ولی همین که صداش تو گوشم پیچید ضربانه قلبم رفت بالا.
آرمین:ترگل نگام کن.
تو دلم گفتم :نمی کنم.
این بار لحنش جدی شد وگفت:ترگل گفتم به من نگاه کن.
باز هم تو دلم گفتم:نمی کنم تا دق کنی مرتیکه ی...
ولی با صدای پر از خشمش که عصبی هم بود خشکم زد:مگه بهت نمی گم منو نگاه کن؟
و موچ دستمو محکم فشار داد.که صدای آخم بلند شد.دیگه لجبازی رو جایز ندونستم.این که حالیش نبود یهو دیدی مچمو شکست.با تردید نگامو بهش دوختم وتو چشماش خیره شدم.بدون اینکه پلک بزنم نگامو تو نگاهش قفل کردم.انقدراین کارو ادامه دادم که خودش از رو رفت وسرشو انداخت پایین..ولی لبخند کم رنگی روی لباش بود.دوباره سرشو بلند کرد وبهم نگاه کرد .
گفت:منو می بخشی؟
خشکم زد. انقدر اروم وقشنگ این جمله رو گفت که دلم یه جوری شد.یعنی داشت معذرت خواهی می کرد؟نگاش مهربون شده بود ودیگه اون شیطنت توش نبود.دوباره صداش به گوشم خورد:ترگل...منو به خاطر کار احمقانه ی دیشبم می بخشی؟
چی می گفتم؟اصلا فکرش رو هم نمی کردم بخواد عذرخواهی بکنه.پیش خودم می گفتم لابد بازی ه جدیدشه که بعدش بخواد باز منو اذیت کنه ولی تو نگاش جز مهربونی چیز دیگه ای نبود.اینبار دستشو بالاتر اورد وبا دوتا دستاش بازوهامو گرفت ودر حالی که نگاهش رنگ خاصی داشت گفت:چرا جوابمو نمی دی؟...ترگل.. منکه...
-اره.
با تعجب نگام کرد وگفت:چی؟
-چی چی؟
-چی گفتی؟
-من؟!
-اره دیگه.. می گم الان چی گفتی؟
خودم هم مونده بودم چی گفتم..یعنی من بخشیدمش؟اونم فقط به خاطر یه نگاه؟...نه فقط یه نگاه نبود .نمی دونم...
منتظر چشم به لبام دوخته بود.از این حالتش معذب بودم واسه ی همین سریع گفتم:اره..بخشیدمت.
خندید..وای چقدر ناز می خن..
هوی هوی ترگل جو نگیردت تو هنوز ازش بدت میاد پس این حرفا رو نزن که به گروه خونیت نمی خوره...
دستاشو از روی بازوم برداشتودر حالی که هنوز همون لبخند روی لباش بود از کنارم رد شد. ولی بین راه وایساد وصدام کرد:ترگل؟
نگاش کردم در حالی که شیطنته چشماش برگشته بود گفت:منم بخشیدمت.
با تعجب گفتم:واسه ی چی؟
با شیطنت لبخند زد وگفت:من وقت قصه گفتن ندارم..برو بشین خودت فکر کن شاید یادت بیاد.
و رفت بیرون.داشتم حسابی حرص می خوردم.می دونستم قضیه ی نمک رو می گه وبا گفتنه اون جمله ی اخرش هم می خواست حرفمو به خودم پس بده .هه..(با حرص گفتم:چه غلطی کردم بخشیدمشا.اصلا جنبه نداره ..پسره ی پررو...من که بالاخره حاله تو رو
می گیرم ..حالا می بینی.
ولی نمی دونم چرا یه کوچولو ازاون شدتی که ازش بدم میومد کم شده بود.یعنی هنوزم
دل خوشی ازش نداشتما ولی دیگه به اون اندازه هم نبود...وای خدا این آخرش منو دیوونه میکنه.
خیلی گشنم بود پس تندی رفتم بیرون که دیدم قرمه سبزیه مامان روی میز داره بهم چشمک می زنه منم اولش با آرامش نشستم وبه هیچ کس هم نگاه نکردم .بعد هم با همون ارامش افتادم به جون قرمه سبزی..این غذای مورد علاقه ام بود پس نمی شد ازش گذشت.زیر چشمی آرمین رو نگاه کردم ..که سرشو بلند کرد ونگامو غافلگیر کرد.لبخندی زد که باز اون حسه مبهم اومد سراغم.اخه این بشر چش بود؟داشت رسما منو دیوونه می کرد؟ای خدا اخر وعاقبته منو با این بخیر کن.
شب شده بود. رو تختم نشسته بودم وبه رفتار آرمین فکر می کردم که باصدای زنگ گوشیم از فکرش اومدم بیرون.
اوه نگین بود.سریع جواب دادم.
-الو سلاممممم رفیقه شفیقه خودم.
-سلام .چیه شنگولی؟
-نه بابا همینجوری ...چه خبرا ؟چکار می کردی؟
-کار خاصی نمی کردم گفتم تو که معرفت نداری یه حالی ازم بپرسی این بود که من معرفتم رو به خرج دادم وبهت زنگیدم.
-نه بابا.. دست رو دلم نذار .امروز مامانه گلم کلی کار ریخته بود رو سرم ومجبورم کرده بود به اسم مهمونی خونه داری یاد بگیرم.
-مهمونی؟
-اره دیگه..اخ ببخشید نمی دونستم که تو خبر نداری.بابام برای امشب مهمونی گرفته.
-مهمونی واسه چی؟
پوزخندی زدم وگفتم:به خاطرعمه وآرمین ..می خواد کل فامیل رو دعوت کنه.
صدای خنده ی نگین تو گوشی پیچید:حالا تو چرا جوش می زنی؟
- کی گفته من جوش می زنم؟نه اصلا این طور نیست.
نگین متعجب گفت:ببینم مگه تو نمی گفتی از آرمین خوشت نمیاد پس چی شد؟
-هنوزم می گم زیاد ازش خوشم نمیاد.ولی خب...به هر حال..
نگین با شیطنت گفت:به هر حال چی؟یاالله بگو ..زود باش.
خندم گرفته بود. بیچاره معلوم نبود پیش خودش چه فکرایی کرده بود.
-هیچی بابا...فقط می دونی.. یه حسی بهم می گه دیگه مثل گذشته زیاد ازش بدم نمیاد.انگار این آرمین دیگه اون آرمینه گذشته که مرتب به این و اون فخر می فروخت نیست.دیگه اون غروره بی خود رو نمیشه توش پیدا کرد.(با خنده ادامه دادم:به نظرم شیطون تر هم شده.
نگین که معلوم بود از لحن وصدای من خیلی تعجب کرده گفت:هیچ می فهمی چی داری
می گی؟یعنی احساست یه شبه بهش عوض شده؟!
-نه ..ولی خودم هم نمی دونم چرا ..یه چیزی این وسط هست که
نمیذاره به این اخلاق ورفتارش اعتماد کنم.می فهمی چی می گم؟
در کمال تعجب نگین گفت:آره می فهمم!
-چی؟یعنی تو می تونی بفهمی من چرا از آرمین خوشم نمیاد؟
لحنش جدی بود گفت:ببین ترگل جون به نظرمن تو به این خاطر که آرمین خیلی راحت تونسته با اون همه عشق خواهرتو ول کنه وبره خارج وبه راحتی به زندگیش ادامه بده ازش دلخوری وچیزی که این وسط باعث نفرتت میشه اینه که الان آرمین بدون اینکه به روی خودش بیاره که روزی عاشقه خواهرت بوده ..داره خوش خوشان زندگیشو می کنه وبه قول تو شیطون تر هم شده.
-ولی من از همون اول هم ازش خوشم نمی اومد ویه حس نفرت نسبت بهش داشتم.
-می دونم.. ولی اینو بدون که هر چی یه نفر ازت دور باشه و نبینیش ..اونم در صورتی که به قول خودت ازش بدت هم بیاد این دیده منفیت نسبت به اون باعث میشه ریشه کنه ونفرت ازش بزنه بیرون.ولی خوب توی بعضی از آدما هم این نفرت با دوری از بین میره.ولی ظاهرا توی تو برعکس عمل کرده.(خندید.
-یعنی تو می گی من به خاطر اینکه آرمین به راحتی عشقش رو نسبت به خواهرم فراموش کرد و ولش کرد رفت خارج من ازش خوشم نمیاد؟ولی من اون موقع فقط 12 سالم بود.
-دقیقا.تازه به سن وسال اصلا ربطی نداره.شاید یه دختر بچه ی10 ساله از یه زن 50 ساله درکش تو بعضی چیزا بالا تر باشه.نمی گم همه.. تو بعضی ها اینجوریش هم هست.
-نمی دونم باید روش فکر کنم شاید حق با تو باشه.(با خنده گفتم:ببینم بلا گرفته ..تو این همه اطلاعات رو از کجات میاری؟خیلی خوب ادمو مجاب می کنی ها.
نگین خندید وگفت:می دونی چیه؟ حسنه یه مادر روانشناس داشتن.. توی خونه این مزیت ها رو هم داره دیگه.در ضمن من کتاب روانشناسی زیاد می خونم.تا مثل مامانم بتونم خل و چلایی مثل تو رو درمان کنم.
-ولی به نظر من اونی که نیاز به درمان داره تویی.پس خودتو به مامانت نشون بده ضرری نداره.....حالا بحث وعوض کنیم بگو ببینم ...
-شوما چه خبر؟
صدای نگین گرفته شد وگفت:خبر خاصی نیست.فقط قراره فرداشب دوست بابام وخانواده اش بیان خونمون..اینه که...
- حالا چرا صدات گرفته؟ناراحتی که می خوان بیان؟!
-واسه اومدنشون که نه ..ولی از وجود شاهین ناراحتم.
-شاهین؟!
-پسر دوست بابامه. اصلا از نگاهاش به خودم خوشم نمیاد.
تو دلم گفتم:به به. جای شهاب خالی ...اگه بفهمه...(یه فکری به ذهنم رسید.
-نگین جونم..یه فکری دارم تا بتونی فردا شب خونتون نباشی.
نگین با شوق گفت:چه فکری؟!
-ببین من می رم وبه مامانم می گم زنگ بزنه خونتون وتوروبرای همون مهمونیه فرداشب دعوت بکنه.چطوره؟
-اخه دیوونه تو هم با اون فکرات...اونوقت مامانت می خواد بگه من برای چی باید
بیام واونجا باشم؟واسه ی دیدنه عمه ات یا آرمین؟نه بابا فکر نکنم شدنی باشه.
- تو منو دسته کم نگیر.بهش می گم تو هم باید حتما تو این مهمونی پیشم باشی و هزار تا دلیله دیگه میارم.فقط تو اکیو بده..بقیه اش با من.
-من که اوکیه اوکی ام.. اگه اینجوری بشه که خیلی خوبه..
-پس اگه جور شد یه اس بهت می دم. فعلا کاری نداری؟
-نه برو جوجو.. فعلا.
خواستم چند تا فحشه آبدار بهش بدم که سریع تلفنو قطع کرد.دختره ی چشم سفید می دونه من از این کلمه بدم میادا ولی باز می گه.خوبی هم بهش نیومده.
به یاد حرفاش که در مورد آرمین واحساس نفرتم بهش گفته بود..افتادم.یعنی می تونه این دلیلش باشه؟نمی دونم شاید ..چون من کلا خیلییییییییییی زیاد از کسایی که زود جا می زنند ویا عشقشون رو به راحتی فراموش می کنند بدم میاد..پس می تونه این هم دلیلش باشه...ولی آرمین واقعا همچین ادمیه؟
با خودم گفتم:بله که هست وگرنه نازگل رو به این راحتی ولش نمی کرد بره واسه ی خودش درس بخونه ودکتر بشه...بعد هم با خیال راحت بیاد ایران .
با کمال تعجب دیدم با این یه جمله حرصم نسبت بهش بیشتر شد .یعنی واقعا من به این خاطره که ازش بدم میاد؟اگه فقط به این خاطرباشه که خیلی به نظرم خیلی بی خوده ..چون الان هم نازگل ازدواج کرده که خیلی هم با آرش خوشبخته وهم ...
نمی دونم به هر حال آرمین هم کار درستی نکرد. شاید توضیحی برای این کارش داشته باشه...ولی اگه توضیحی هم هست چرا رو نمی کنه؟...
با کلافگی از روی تخت بلند شدم ورفتم کنار پنجره وبا تمام وجود عطر گلهای محمدی رو به ریه هام کشیدم..وای که چه عطری هم داشتند.همیشه منو به آرامش می رسوند.یادمه مادربزرگم همیشه بهم می گفت :ترگلم هر وقت گل محمدی رو بو می کنی حتما بعدش یه صلوات بفرست. این کار باعث میشه همراه با اون بوی خوش و معطر یه آرامشه
وصف نشدنی بهت دست بده.
ناخداگاه صلوات فرستادم واقعا مادربزرگ راست می گفت.آرامشش وصف نشدنی بود.اون شب رو به آرومی ودر آرامشه کامل خوابیدم.به فردا وفرداهای دیگه فکر کردم که قرار بود چه اتفاقی بیافته..نمی دونم چرا ..ولی یه حس خوبی تو من بود که باعث شد با لبخند چشمامو ببندم وهمزمان خوابی خوش من را در آغوش کشید.
-خب مامی جونم دوباره زنگ بزن.
مامان به سمت اشپزخونه رفت ودر همون حال گفت:ترگل چند بار بگم زنگ زدم منتها مادرش گفت با اقای سعادت صحبت می کنه تا ببینه میذاره نگین بیاد یا نه.
با اخم گفتم:یعنی چی؟مگه ما غریبه ایم؟خوبه همه اش 2 تا خونه با ما فاصله دارنا.
-خب عزیزه من... پدرشه.. باید اجازه بده یا نه؟تازه مثل اینکه امشب خودشون مهمون دارن. فکر نکنم بتونه بیاد.
-ولی نگین امشب باید اینجا باشه.
-دختر جون زور که نیست. اگه پدرش اجازه بده میاد پس دیگه انقدر اصرار نکن.
با حرص به سمت پله ها رفتم که طبقه ی بالا سینه به سینه ی آرمین در اومدم.وای خدا همینو کم داشتم که برام رسوندیش.
باز باهمون لبخنده حرص درارش داشت بهم نگاه می کرد.تو دستاش دو تا کادو بود که با کاغذ کادوهای خوشگلی بسته بندی شده بود. دستاشو به سمت من دراز کرد.با تعجب نگاش کردم.وقتی نگامو اونطوری دید خندید و با صدای آرومی گفت:اینا رو برای تو گرفتم.
-چی؟برای من؟
دیگه رسما داشت چشمام ازحدقه می زد بیرون.این چرا رفته برای من کادو گرفته؟!
-نمی خوای بگیریشون؟دستام خسته شد.
اخم غلیظی کردم وگفتم:نخیر نمی خوام بگیرم.اصلا شما به چه مناسبت برای من کادو خریدی؟
از صورت بهت زده اش و تعجبی که تو چشماش بود فهمیدم اصلا انتظار چنین برخوردی رو از جانب من نداشته.ولی خب اونم حق نداشت بی دلیل به من کادو بده.اصلا چه معنا داره...؟
ابروهاشوبه طرز زیبایی انداخت بالا وگفت:ولی من که این...
پریدم وسط حرفشو گفتم:اصلا هر چی. من از شما کادو نمی گیرم.حالا هم برید کنار
می خوام رد بشم.
اومدم از کنار رد شم که مچ دستمو گرفت.ای واااای این چرا هی دم به دقیقه مچه منو میگره؟به خدا دستم کنده شد دیگه.. ولش کن.
با حرص رومو کردم طرفش ...ولی همین که نگام تو نگاهه ارومش افتاد بی حرکت شدم.این چرا اینجوری نگاه می کنه ؟ توی چشماش یه چیزی بود که باعث می شد ناخداگاه بهشون خیره بشم.نمی دونم چی بود... ولی یه برق خاصی داشتند که همه ی وجودم رو به اتیش
می کشید.
نمی دونم چرا بی خودی عصبانی شدم.به قول نگین تعادل روحی نداشتما.
-دستمو ول کن.مگه دزد گرفتی ؟چراهی دم به دقیقه مچ منو می گیری؟(در حالی که تقلا می کردم تا دستمو ازاد بکنم باحرص نگاش کردمو گفتم:بهت می گم ولم کن...ول کن دستمواز جا کندیش.
اون برعکس من اروم بود وبا لبخند نگام می کرد انگار داره فیلم سینمایی می بینه...ترگله بدبخت... شدی مزحکه ی دستش ..که داره اینطوری بهت می خنده.
صداش تو گوشم پیچید.
آرمین:هر چی هم تقلا بکنی من ولت نمی کنم.
-اخه چراااااا؟!
-باید به حرفام گوش کنی؟
-نمی خوام گوش کنم. بهت می گم ولم کن.
مثل اینکه حرصش در اومده بود که دستمو محکم کشید سمت خودش و منم که اصلا انتظارشو نداشتم نا خواسته افتادم تو بغلش. اونم که انگار بدش نیومده بود ..چون با لبخند بزرگی داشت نگام می کرد.عوضی چی فکر کرده؟مرتیکه ی...شیطونه می گفت ...
می گفت...حالا یادم نیست چی می گفت. ولی خودم دوست داشتم یکی بخوابونم تو گوشش..
-آرمین ولم کن..چی از جونم می خوای؟
-نترس با جونت کاری ندارم..فقط می خوام دو تا کلمه باهات تو ارامش حرف بزنم. همین.
با حرص گفتم:خیلی خب ولم کن تا به حرفات گوش کنم.
-از کجا مطمئن باشم که وقتی ولت کردم به حرفام گوش می کنی ودر نمی ری؟
-ای بابا عجب گرفتاری شدما. بهت می گم ولم کن گوش می دم دیگه.. اه...
دستاش شل شد. اومدم ازش فاصله بگیرم که اینبار محکمتر منو به خودش چسبوند.دیگه به اوج عصبانیت رسیده بودم.این چش بود؟انگار محیط امریکا بدجور روش تاثیر گذاشته بود.
-دیگه چیه؟چرا ولم نمی کنی؟
-قول؟
با تعجب گفتم:چی قول؟
-قول می دی در نری؟
حالا تو این هاگیر واگیر با اینکه عصبانی بودم خنده ام هم گرفته بود.یعنی انقدر نسبت بهم
بی اعتماد بود؟
-قوله قوله قوله قول می دم.خوبه؟حالا ولم کن.
با شیطنت نگام کرد وخندید.
گفت:حالا اگه ولت نکنم چکار می کنی؟
از حرفش جا خوردم.این چی داره می گه؟این که بدتر از من تعادله روحی.. روانی نداره.
-یعنی چی؟ولم کن.الان اگه مامان بیاد بالا ..هم برای من بد میشه هم تو..
-تو نمی خواد نگران من باشی خانمی..جوابمو بده.اگه ولت نکنم می خوای چکار بکنی؟
با حرص بهش توپیدم:مگه کاری هم می تونم بکنم؟(سرمو بالا گرفتمو با ناله گفتم:ای خدا چرا ما زنا رو انقدر ضعیف افریدی که یه همچین قلچماقایی بهمون زور بگن؟
فکر کردم با این حرفم عصبانیش می کنم.ولی وقتی نگاش کردم دیدم تازه لبخندش پر رنگتر هم شده.نخیر...مثل اینکه اینو هیچ جوری نمیشه حرصش داد.
بدون اینکه به حرفم فکر بکنم گفتم:اگه ولم نکنی جیغ می زنم.
اینبار بلند خندید ولی نه اونقدر بلند که مامان صداشواز پایین بشنوه.
-افرین افرین...چه کار خوبی ..خوب جیغتو بزن چون من ولت نمی کنم.
-چی داری می گی؟ولم کن.اصلا مگه نمی خواستی باهام حرف بزنی؟
-چرا می خواستم.
-پس ولم کن و حرفتو بزن.
-اینجوری هم می تونم حرفمو بزنم.
- من اینجوری راحت نیستم.معذبم.. می فهمی؟
-اره می فهمم.ولی من راحتم.پس به حرفام گوش کن.
دیگه داشت گریه ام می گرفت. نمی دونم چی تو نگام دید که اون شیطنت ازچشماش پرید وجاشوبه یه غمه بزرگ داد.اروم دستاش شل شد ومنم با یه حرکت ازش جدا شدم.آخیش راحت شدما. مرتیکه داشت منو له می کرد.
دیگه نگام نمی کرد .با صدای ارومی کادوها رو گرفت سمتم وگفت:بگیرشون.اینا اون چیزی که فکرش رو می کنی نیستند.اینا رو به عنوان سوغات از اونجا اوردم.منتها تو این مدت یامرتب داشتیم به هم می پریدیم ویا همدیگرو اذیت می کردیم... دیروز وامروز هم که بیمارستان بودم.این شد که وقتش نبود تا سوغاتی هاتو بدم.سهمه دایی وزن دایی رو هم دیشب دادم.ماله شهاب وبقیه رو هم امشب بهشون می دم.
به سمت اتاقش رفت.برای یه لحظه ناراحت شدم که چرا بهش مهلت ندادم تا حرف بزنه. ولی ..
-خب اینارو می تونستی بدونه اینکه منو حرص بدی بهم بگی.
به ارومی به سمتم برگشت ودر حالی که تو چشمام خیره شده بود.. با لبخندی ملایم گفت:اینجوریشو بیشتر دوست داشتم.
و سریع رفت تو اتاقش.منظورش چی بود؟یعنی خوشش میاد منو حرص بده؟
یاد نگاه شیطونش افتادم وآغوشش...ولی نمی دونم چرا اون موقع که بغلم کرده بود ..زیاد ناراضی هم نبودم.یعنی بودما.. ولی نه به اون صورت...اخه آغوشش انقدر داغ بود که ...
بی خیالش دختر شرم وحیات کجا رفته؟واقعا خجالت داره...
ولی من بی توجه به حرفای وجدانم.. لبخند بزرگی زدم ورفتم تو اتاقم.
********
واااای خداجون بالاخره بابای نگین راضی شده بود تا نگین امشب بیاد اینجا.مثل اینکه دیگه نتونسته بودند روی مامی جونم رو زمین بندازند.خب منم برای همین مامانو انداختم جلو دیگه...به به امشبو بگو چه شود.
آرمین یه کت وشلوار مارک دار وخوشگله دخترونه ویه کت ودامن ناز وخوشرنگ برام گرفته بود.وبا تعجب دیدم کاملا اندازمه.از بینشون کت وشلوار رو برای امشب انتخاب کردم.کمرش تنگ بود وباعث می شد کمر باریکم بیشتر معلوم بشه.رنگش آبیه ملایم بود که دور یقه اش سنگ های نقره ای وابیه خوشگلی کار شده بود.خیلی ناز بود.
نگین برای ساعت 6 اومد خونمون.وای چه خوشگل شده بود. یه کت ودامن بنفش ملایم وخوش رنگ پوشیده بود که بی اندازه بهش می اومد.نگین دختری بود با چشمای قهوه ای وابروهای کمونی وموهای خرمایی که تا کمرش بود.حالت دار بود وزیبا.صورت گرد وگونه های نسبتا برجسته ای داشت.صورتش خوشگل بود وهمین چهره وصد البته خانمیش شهاب رو اسیر خودش کرده بود.
یادمه شهاب برای اولین بار نگین رو خونه ی ما دید .اون روز نگین اومده بود اینجا تا با هم درس بخونیم.تو اتاق من بودیم وخبر نداشتیم که شهاب پایین تو پذیرایی نشسته.نگین سرش توی کتاب بود که منم بی هوا زدم پسه کله اش .. اونم محکم با کله رفت تو کتاب.افتاد دنبالم منم که می دونستم اگه عصبانی بشه درسته اتیشم میزنه... رفتم از اتاق بیرون واز پله ها دویدم پایین.اونم افتاده بود دنبالم وبا صدای بلند سرم داد می زد و
می خواست که وایسم. پایین پله ها منو گرفت وموهامو کشید.وقتی هر دوتامون کلی خندیدیمو تو سر وکله ی هم زدیم اون موقع بود که من تازه متوجه شهاب شدم.بنده خدا با چشمای گرد شده ودهان باز من ونگین رو نگاه می کرد.نگین پشتش به شهاب بود واونو ندیده بود ولی وقتی نگاه منو به اون سمت دید برگشت و...
وبرگشتنش همانا وبرقی که توی چشمای شهاب از دیدنه نگین نشست هم همانا...بیچاره نگین هول کرده بود ونمی دونست سلام بکنه یا معذرت بخواد...وقتی دیدم داره از خجالت اب میشه دستشو گرفتم وکشیدمش بالا توی اتاقم .تا لحظه ی اخر نگاه شهاب با همون حالت به پله ها بود.از قیافه اش خنده ام گرفته بودودرست بعد از اینکه نگین رفت خونشون افتاد به جون من که... این کی بد؟دوستت بود؟کجا میشینند؟شوهر داره یا نه؟خلاصه منم که هر چی بودم ..خنگ نبودم که نفهمم برای چی داره اینا رومی پرسه .این بود که دستشو خوندم و از همون موقع هر وقت حرفه نگین میشه همون برق می شینه تو نگاش.ولی این وسط متوجه یه چیزشدم.. اونم اینه که نگین هم همچین نسبت به شهاب بی میل نیست.چون هر وقت صحبت
اون روز وشهاب میشه بیچاره هول می کنه ودر جا گونه هاش سرخ میشه. که اینم برای خودش یه نشونه است دیگه...
-ترگل می خوای موهاتو برات حالت بدم؟
-به نظرت اونجوری بهتره؟
-اره خیلی ..یه کم حالت دارش بکن تا از این بی ریختی در بیاد.
به سمتش برگشتم وبا حالت تهدید گفتم:به موهای من می گی بی ریخت؟بار اخرت باشه بهشون توهین می کنی ها.
-برو بابا...اخه تو این همه مو رو می خوای چکار؟هر وقت می بینمت یاد کیسو کمند.. شخصیت کارتونیه اون دختره.. میافتم.
با ناز گفتم:مگه بده؟مو به این خوشگلی...
-من که نگفتم زشته.می گم یه کم کوتاهشون کن.
-دلم می خواد کوتاه بکنم ..ولی بابامو چکار کنم؟بهم اولتیماتوم داده که به هیچ وجه حق ندارم حتی یه سانتشو کوتاه بکنم.تازه مامانم هم باهاش دست به یکی کرده ونمیذاره.
-خب حقم دارن اینطوری خیلی خوشگلتره .ولی یه کمی مرتبش کنی فکر نکنم بد بشه.
-حالابحث سرموهای منو ول کن.. بیا هر کاری می خوای باهاش بکن زودتر بریم ..الان مهمونا دیگه می رسن.
موهامو کمی حالت داد وریخت دورم.نگین هم موهاشو بسته بود بالای سرش و
تیکه ای ازاونا روانداخته بود روی شونه اش.کفشهای پاشنه بلند ابیم رو پوشیدم وبعد از اینکه خودمو تو عطر خفه کردم ..با نگین از اتاق اومدیم بیرون.که همزمان شد با بلند شدنه صدای زنگه در...این زنگ که 2 تا پشته سرهم زده می شد مخصوصه شهاب بود. فهمیدم خان عمو اینا اومدن.
با عمو اینا سلام واحوال پرسی گرمی کردم.تا اینکه نوبت به شهاب رسید ...دلم می خواست همونجا بلند بزنم زیر خنده.بیچاره همچین با تعجب وذوق به نگین نگاه می کرد که انگار نگین یه موجود ناشناخته است وشهاب داره کشفش می کنه.نگین بیچاره که گونه هاش از شرم سرخ شده بود وسرشو پایین انداخته بود با تته پته به شهاب سلام کرد.. ولی شهاب اصلا انگار اینجا نبود.نگین وقتی جوابی از شهاب نشنید اروم سرشو بلند کرد ووقتی نگاشون تو نگاه هم افتاد... شهاب سریع گفت:سلام.
دیگه نمیتونستم جلوی خندمو بگیرم بیچاره خیلی تابلو بود..فقط تنها شانسی که اورده بوداین بود که عمو اینا تو پذیرایی بودند وکسی متوجهش نمی شدوگرنه شیوا سه سوت ته قضیه رو در
می اورد واونوقت بود که یه بلندگو می گرفت دستشو همه رو خبردار می کرد که شهاب هم بله... دلش یه جا اسیر شده و...
فکر می کردم فقط من شاهد نگاهای اونها به هم هستم ولی وقتی سنگینیه نگاهی رو روی خودم احساس کردم سرمو برگردوندم دیدم آرمین درست پشت سرم وایساده.فاصله اش باهام خیلی کم بود.ناخداگاه یه قدم ازش فاصله گرفتم که با این کارم اخماش حسابی رفت تو هم.
خودم هم نمی دونستم چرا دارم ازش فرار می کنم .فقط می دونستم دوست نداشتم زیاد سمتم بیاد.نه اینکه بدم بیادا ..نه...ولی خب یه جورایی هم تحمله در کنارش بودن رو نداشتم.
نگام افتاد به شهاب که قفل دهانش باز شده بود وداشت با نگین خوش وبش می کرد.نگین هم با شرم جوابش رو می داد.تا اینکه دوشادوشه هم از کنارم رد شدن و انگار نه انگار که من اصلا اونجا حضور دارم با هم رفتن تو پذیرایی.بابا اینا رو باش ..روی هر چی عاشقه کم کرده بودند.
منم که دیدم آرمین همین طور اخماش توهمه وداره با غضب نگام می کنه...فهمیدم هوا پسه ومی خواد یه جوری حالمو بگیره.سریع دستامو زدم زیر بغلم که هر کاری هم خواست بکنه لااقل با مچه دستم کاری نداشته باشه...اخ اخ هنوزم جای انگشتاش دور مچم درد می کرد.
با این حرکتم چشماش خندید.. ولی لباش به هیچ وجه...
نخیر مثل اینکه توپش خیلی پره...خواستم بدونه اینکه نگاش کنم از کنارش رد بشم که با شنیدن صدای پر ازجذبش دیگه از جام جم نخوردم.
آرمین:فکر کردی که اگه مچتو پنهون کنی ...بازم نمی تونم نگهت دارم؟
-آرمین الان وقته این حرفا نیست..زشته من وتو اینجا وایستادیم .خوب ن...
با پوزخند فاصله اش رو باهام کم کرد که دیگه داشتم همون جا سکته رو می زدم.کاملا یادم رفت می خواستم چی بگم.
-تو نمی خواد بگی چکار بکنم وچکار نکنم.ببینم نکنه من یه مرض واگیردار دارم وخودم ازش بی خبرم؟
با تعجب نگاش کردم ..کاملا جدی بود.
-چی؟چرا این حرفو می زنی؟
با کلافگی دستی تو موهای خوش حالتش کشید وگفت:چون درست همین چند دقیقه پیش دیدم چطور ازم فرار می کردی...بگو...می خوام بدونم دلیلت برای این کارا چیه.چرا مرتب بهم
بی محلی می کنی؟چرا از وقتی اومدم ایران فقط تو هستی که ازم بدت میاد وفرار می کنی؟..بگو می خوام بشنوم.
ای خدا این چش بود؟چرا یه دفعه جوش اورد؟حالا چکار کنم؟
بازبدون فکر گفتم:آرمین الان نمی تونم باهات حرف بزنم..زشته مااینجا وایستادیم که چی بشه؟ بذارالان برم پیشه عمو اینا .وقتی همه ی مهمونا رفتن اون موقع می یام وباهات حرف می زنم ...خوبه؟
انگار یه کم قانع شد. ابروشو انداخت بالا وبا نگاه شیطونش گفت:باشه..فکر بدی هم نیست.پس بعد از رفتنه مهمونا میای تو اتاقم تا باهم حرف بزنیم..منتظرتم و..(چشماشو ریز کرد و بهم خیره شد و ادامه داد:اگه نیای من میام سراغت. فهمیدی؟
وسریع بدون اینکه به من اجازه بده جوابشو بدم رفت سمته سالن پذیرایی.
ببینممممم.. !حالا چرا تو اتاقش قرار گذاشت؟!!وای نکنه بخواد بلایی سرم بیاره؟این که معلومه تو امریکا به جز پزشکی چیزای دیگه ای هم یاد گرفته ..نکنه بخواد رو منه بدبخت پیاده کنه؟
ولی بعد با خودم گفتم :غلط کرده .مگه شهر هرته .پاشو کج بذاره من می دونم واون...بلایی به سرش بیارم که تا عمر داره یادش نره.
در حالی که داشتم خودمو دلداری می دادم رفتم تو اشپزخونه تا یه کم به مامان کمک کنم.که همون موقع سر وکله ی نگین هم پیدا شد.
-به به نگین خانم...چی شد؟تا پسرعموی خوشگله ما رو دیدی به کل رفیقت یادت رفت؟
نگین جا خورد ولی بدون اینکه خودشو ببازه گفت:ترگل چی داری می گی؟تو رو خدا ارومتر.. ممکنه مامانت بشنوه؟معلوم هست چته؟!
-نترس مامانم اون طرفه...تو بگو ببینمممم...از شهاب خوشت میاد؟
بیچاره بدفرم هول شد:چی داری می گی تو؟توهم زدی؟!
-توهم رو که شهابه بیچاره زده.
یه برقی تو نگاش نشست که سریع خودشو لو داد:واسه ی چی شهاب؟مگه چیزی گفته؟!
-اولا.. شهاب نه واقا شهاب..با غیرت من بازی مازی نکن که بد می بینیا ..داداشمو به اسمش صدا نکن به جاش یه کم حیا کن.دوما.. مثلا شهاب باید چی گفته باشه؟
-م..من چه می دونم؟تو داری می گی؟
-من چی دارم می گم؟
-اه..ترگل می خوای گیجم کنی؟
خندیدم وگفتم:اونو که خدادادی هستی..واسه ی امروز ودیروز نیست که...فقط بیچاره شهاب..
که صدای زنگ در باعث شد نتونم ادامه ی حرفمو بگم.
به به دوست شفیقه بابا وخان عموهم که تشریف آوردن.خانواده ی مهندس سمیعی بودند مهندس سمیعی ومهتاب خانم اومدن تو.بهد هم نازنین و..اوه اوه این چرا انقدر خوش تیپ شده؟البته خوش تیپ بودا ولی امشب یه چیزه دیگه شده.منظورم کامیار پسر بزرگ مهندس سمیعی بود.صورت جذابی داشت و چند بارهم پیغام داده بودند برای خواستگاری... که من هر بار ردش می کردم.نه اینکه اون بیچاره ایرادی داشته باشه ها... نه ..فقط دوست نداشتم فعلا به ازواج فکر بکنم.
رفتم جلو با نازنین و مهتاب خانم روبوسی کردم وخوش امد گفتم.مهندس سمیعی هم با اون لبخند همیشه مهربونش جواب سلاممو داد وهمراه پدرم رفت توسالن...همه برای استقبال از مهمونا اومده بودند دم در. به کامیار سلام کردم که اونم بدونه اینکه نگاشو برگردونه سمته دیگه تو چشام نگاه کرد و گفت:سلام ترگل خانم.حالتون چطوره؟(وبا صدای ارومتری کمی سرشو اورد جلوتر وگفت:ما رو نمی بینید خوشی؟
لحنش انقدر با مزده بود که بی اختیار لبخند زدم.وبا همون لبخند گفتم:ممنونم.ما که اون هفته خونتون بودیم.
-ا.. راست می گیا. ولی برای من این یه هفته یه عمر گذشت.
دیگه داشت زیادی جلو می رفت.سعی کردم لبخندمو داشته باشم ولی جدی نگاش کردمو گفتم:بهتره بیاید تو...دم در خوب نیست.
خنده ی مردونه ای کرد واز کنارم رد شد.بوی تلخ ادکلنش پیچید تو دماغم وباعث شد بی اختیار عطسه کنم.همیشه به عطرهایی که بوی تلخ داشتند حساس بودم.زیر لب گفتم:اه..عطرش چه بوی تلخی داشت...
-منم از بوش خوشم نیومد.
با ترس برگشتم ودر کمال تعجب آرمین رو دیدم که پشتم وایستاده .این اینجا چکار می کرد؟داشت با همون لبخند شیطونش نگام می کرد.وقتی نگامو متوجه ی خودش دید لبخندش پررنگتر شد واروم زیر گوشم گفت:من کلا از بوی تلخ بدم میاد.ملایم وسردش خوبه نه؟
وسرشو بلند کرد.گرمیه نفسش که به گوشم خورد داغ شدم.قلبم داشت از دهنم می زد بیرون نمی دونم متوجه حالت هام شد که اروم دست های سردمو گرفت تو دستاش وبا تعجب گفت:دختر تو چرا انقدر سردی؟
نمی تونستم جوابشو بدم.محو کاراش بودم.همه رفته بودند تو پذیرایی وصدای خندشون هم میومد.دستام سرد بود وتنم داغ وقتی دستمو کمی فشار می داد وبین دستای مردونش تند تند تکون میداد تا گرم بشه یه حالی بهم دست می داد که برام غریب بود.همین حالم هم باعث شد بشمار سه داغ بشم وحرارته بدنم بره بالا.من چرا هی سرد وگرم میشم؟!این چه مرضی بود؟!آرمین وقتی دید دستام گرم شده ودیگه نیازی به گرم کردنشون نیست.سرشو بلند کرد وتو چشمام خیره شد.همون غم تو نگاش بود...صورتشو نزدیک تر اورد که اینبار گرمی نفسش می خورد تو صورتم...وای ادکلنش چه بوی خوبی می داد.انقدر ملایم وخوب بود که ناخداگاه یه نفس عمیق کشیدم.ولی وقتی نگاه خندونش رو از این عکس العملم دیدم درجا از شرم سرخ شدم.می دونستم چون پوستم سفیده الان گونه هام سرخ شده وبه راحتی میشه اینو تشخیص داد.همونطور تو چشمای هم خیره بودیم گفت:ترگل ..من...می خواستم..می خواستم...
-ترگل یه دقیقه بیا کارت دارم؟
با صدای نگین به سرعت از هم فاصله گرفتم.که اون چون بیشتر هول شده بود وجا کفشی هم پشتش بود محکم خورد بهش وپاش درد گرفت ..که صدای آخش در اومد.خم شده بود وپای راستش وچسبیده بود و تو جاش بالا پایین می پرید.یه چیزایی زیر لب می گفت که جز خودش هیچکی نمی تونست بفهمه چی داره می گه.خیلی خودمو کنترل کردم که یه دفعه نزنم زیر خنده ولی وقتی صورتشو بالا اورد ونگاش به من افتاد دیگه نتونستم خودمو کنترل بکنم وبلند خنیدیم.اونم که از خنده ی من حرصش گرفته بود.با همون پاش می خواست بیافته دنبالم که من سریع در رفتم ..تو اشپزخونه.نگین اونجا بود و وقتی دید خم شدم ودارم از خنده منفجر می شم با تعجب ودهان باز نگام کرد.سعی کردم یه کم خودمو جمع وجور کنم که موفق هم شدم.
-ترگل چرا داری غش می کنی؟
با لبخند بزرگی گفتم:وای نگین دمت گرم .خوب حالشو گرفتی.
نگین که از تعجب چشاش داشت می زد بیرون گفت:دختر دیوونه شدی ؟معلوم هست چی داری می گی؟می گم چرا داری می خندی؟...من حاله کیو گرفتم که خودم خبر ندارم؟
-آرمین.
-آرمین!کی ؟کجا؟منه بدبخت که همش یا تو پذیرایی ام یا تو اشپزخونه...کی حاله دکیه.. شما رو گرفتم که خودم خبر ندارم؟
-ولش کن بعدا برات می گم...فقط خواستم بگم ای ول ...خوب اومدی.
-نه واجب شد تورو حتما به مامانم نشون بدم..من می دونم تو یه مشکلی داری.وگرنه بی خودی اینجوری چل نمی زدی؟
خواستم جوابشو بدم که زنگ در و زدند.اه..هر وقت ما خواستیم دوکلوم حرف بزنیم صدای این زنگ بلند شد...بی خیاله توضیح دادن شدم ورفتم بیرون.مهمونا یکی یکی می اومدن تو.تعدادشون زیاد بود.تو دلم گفتم:یعنی همه ی اینا محضه گله روی عمه وآرمین اومدن؟!
نگام به آرمین افتاد که یه کوچولو می لنگید.ولی تمام سعیش رو می کرد که کسی نفهمه.باز خنده ام گرفت که وقتی نگاش بهم افتاد یه چشم غره رفت وبا چشاش برام خط ونشون کشید.اوه اوه حالا نکه من هم ترسیدم...وای وای...
نمی دونم چرا دیگه به اون صورت ازش بدم نمی اومد.یعنی تو این مدته کم دیدم نسبت بهش تغییر کرده بود؟اصلا به من چه..بذار هر کار می خواد بکنه...این وسط من چکاره ام؟
می خواستم خودمو بزنم به بی خیالی وانگار نه انگار که قبلا ازش بدم می اومده.یعنی هنوز دل خوشی نداشتم ازشا ..ولی خوب سربه سرش گذاشتن هم عالمی داشت که من کلی توش خوش می گذروندم.
شیدا دیگه اخمی رو صورتش نبود برعکس تا به آرمین می رسید با شوق وخنده تحویلش
می گرفت.شاید باورتون نشه تا به این سن رسیدم حتی یه بار خنده ی این دختر رو ندیده بودم.برام از عجایبه هفت گانه هم جالب تر بود.یعنی آرمین رو دوست داشت.حتما همین طوره وگرنه با کسه دیگه ای این برخورده خوب رو نداشت...
اه اه اصلا هم بهم نمی خورن..آرمین شیطون وگرم...شیدا اخمو ویخ...چی از آب در می اومدن خدا می دونه..اصلا دوست نداشتم زیاد سمته آرمین بره یا بهش آویزون بشه ودلیلش رو هم نه میدونستم نه برام مهم بود که بدونم ...شیدا اون شب یه تاپ مشکی که خیلی روش کار شده بود وپر از سنگای خوشگل بود با یه دامن لی کوتاه که اون هم خوشگل بود به تن داشت.خدایی خوشگل بود ولی رو
نمی کرد.اخلاقش هم که انقدر خوب بود ...هیچکی جرات نمی کرد سمتش بره..چه برسه که بخواد باهاش حرف هم بزنه.
کلا اون شب هر جا رو که چشم می گردوندی تا آرمین رو ببینی بدون شک شیدا هم کنارش یا وایساده بودویا داشت باهاش حرف می زد یا یه چیزی تو گوشش پچ پچ می کرد وخودش هم می زد زیر خنده ..ولی آرمین همون جور صاف وایساده بود وفقط لبخند مردونه وجذابشو
تحویلش می داد.
همه شامشون رو خورده بودند وبا هم می گفتند ومی خندیدند .منو نگین هم کنار هم نشسته بودیم وحرف می زدیم. ولی من هرازگاهی نگام می افتاد به آرمین که درست روبه روی ما نشسته بود. داشت به حرفای شهاب گوش میداد ودر جوابه حرفای صدمن یه غاز شیدا سرشو تکون می داد...البته شهاب بیشتر توجه ونگاش اینور بود.. درست کنار من .ولی باز هم با آرمین چند کلمه ای حرف می زد .
-چرا تنها نشستید ترگل خانم؟
صدای کامیار بود.نگاش کردم ...کنارم نشسته بودو لبخند به لب داشت.باز بوی عطرش پیچید تو دماغم..و بی برو برگرد عطسه ام گرفت.رو بهش گفتم:اما الان دیگه تنها نیستم.در ضمن نگین هم پیشمه.
-شما به چیزی الرژی دارید؟
تو دلم گفتنم:اره به تو..
-بله به گوجه.
با تعجب گفت: گوجه؟
-تو سالاد ناهارم گوجه بود ..خوردم وحالا اینجوی شدم.
-ولی فکر نکنم گوجه باعث عطسه شما شده باشه..شاید باعثه خارش و... ...
به تو چه..من می دونم یا تو؟ حالا اینم برای من دکتر شده..
-ولی همون گوجه باعث میشه عطسه بکنم ..تازه الرژی... الرژیه .عطسه وخارش نداره.. جفتش یکیه.
خندید ودیگه چیزی نگفت.با حس سنگینیه نگاهی ...چشمامو چرخونم تا اینکه نگام رو آرمین زوم شد.اوه اوه چه اخمی هم کرده.انگار ارثشو خوردم یه ابم روش...این چرا داره با خشم نگام می کنه؟
ابرومو انداختم بالا که یعنی چته؟ولی اون بی توجه نگاشو برگردوند ومشغول حرف زدن با شیدا شد.حرصم گرفت.عوضی به من بی محلی می کنه؟من نمی دونم این دوتا پس کی حرفاشون می خواد تموم بشه؟والله اگه زن و شوهرم هم بودن اینقدر حرف واسه گفتن نداشتند.تو گوش نگین گفتم بیا بریم بیرون .
اونم قبول کرد واز سالن اومدیم بیرون.چند تا نفس عمیق کشیدم تا اروم بشم.
-ترگل حالت خوبه؟
نگاش کردم:اره .چطور؟
-اخه رنگت پریده.
-نه از شلوغی بدم میاد...
دیگه حرفی نزد. اونم رفته بود تو فکر. لابد به شهاب فکر می کرد.
بالاخره مهمونا رفتن وفقط خانواده ی خان عمو موندن.شیدا پیش مامانش نشسته بود اخماش توهم بود وبا غضب به آرمین نگاه می کرد.واه این چش شد؟تا قبل از اینکه من برم بیرون که خوب بود.همچین به آرمین نگاه می کرد انگارداره به دشمن خونیش نگاه می کنه.حتما گازش گرفته بود که اینجوری نگاش می کرد دیگه... از حرف خودم خنده ام گرفت.
کنار شهاب نشستم ونگین هم نشست کنار من.نگین می خواست بره خونشون که من اجازه ندادم وگفتم یه کم دیگه باشه . بعد من خودم با بابا تا دمه خونشون می بریمش.خوبه همه اش 2تا خونه با هم فاصله داشتیما..با اینکه ساعت 12 بود ولی کسی هنوز خوابش نمی اومد.آرمین از حرفای شهاب بلند می خندید که باعث شد کنجکاو بشم ببینم چی دارن به هم می گن.شهاب نیم نگاهی به من کرد ورو به آرمین گفت:می خوای یه خاطره از ترگل بگم؟
پسره ی بی شعور... این همه ادم چرا از منه بدبخت می خوای خاطره بگی؟
-تو بی خود می کنی ..
ولی آرمین با خنده گفت:چکارش داری ترگل بذار بگه.(رو به شهاب گفت:بگو شهاب...
شهاب هم نگاهی به نگین انداخت ولبخند زد وگفت:
شهاب:یکی از دوستای من اومده بود خواستگاریش.ولی این بلایی به سرش آورد که هنوز هنوزه جرات نکرده خواستگاریه دختره دیگه ای بره...حالا بذار برات بگم این خانم چکار کرد با اون بیچاره..
ما هم اون شب اینجا بودیم. وقتی خواستگارا اومدن وبا هزار جور تعارف روی مبل ها نشستند...من نگام افتاد به شایان...منظورم همون اقا دوماده.پسر بدی نبودا.. فقط خیلی خجالتی بود وبه زور سرشو می گرفت بالا تا ببینه طرفه مقابلش داره با اون حرف می زنه یا دیوار.
ترگل تو اشپزخونه بود وبا هزار جور ترفند که.. آره ...تابستونه وچای خوب نیست وشربت بدیم خواستگارو ..و ..و ...زن عمو رو مجبور کرد که همون شربت بدن بهشون بهتره.تا اینکه ترگل با سینی شربت وارد شد وما با تعجب دیدم تو سینی همه ی لیوانا شربت توت فرنگی توشونه ویکیشون شربت پرتقال بود.همه می دونستیم اونی که متفاوتتره مال کسی نیست جز اقا داماده بخت برگشته.وقتی ترگل شربت بهش تعارف کرد فکر کنم تو همون مدت زمان شایان 2 لیتر اب بدنش کم شد از بس عرق کرده بودبیچاره .حالا یا از خجالتش بود یا از گرما یه ضرب شربت رو داد بالا وتا تهشو خورد.هیچی دیگه بزرگترا داشتن درباره ی ازدواجه جوونا وبحث مهریه و اینا حرف می زدند که یهو چشمتون روز بد نبینه...
داماد مثل چی از جاش پرید وسریع سراغ دستشویی رو گرفت که ترگل هم بلند شد وبا دست راهنماییش کرد.اونم که انگار دنیا رو دو دستی تقدیمش کردن یه چند تا پا هم از منو عمو وبابا قرض گرفت ودوید سمت دستشویی ودر و هم همچین محکم بست که همه تقریبا چسبیدیم به طاق سالن پذیرایی...همه جا رو سکوت گرفته بود وهمه هم داشتند با دهان باز وچشمای گرد شده به در دستشویی نگاه می کردند.انگار حالا اون پشت چه خبره که اینجوری نگاش
می کردندا.ترگل یه چشمک به من زد که تا تهشو خوندم.ورپریده گرفته بود تو شربته اون بخت برگشته قرص ریخته بود که این بلا هم بهش نازل بشه.
خلاصه من هم خنده ام گرفته بود هم... خب نمی تونستم جلوی اون همه ادم به این کار شایان بخندم این بود که از زور فشاری که به خودم اورده بودم کبود شده بودم.به یه بهانه رفتم تو حیاط وتا می تونستم خندیدم وقی از خنده سیر شدم برگشتم تو خونه که دیدم شایان ازدستشویی اومده بیرون. ولی رنگش با دیوارخونه ی داییشون یکی بود.خلاصه پدر ومادرش که رنگ وروی بچشون رو اونطوری دیدن سریع از جاشون بلند شدن وگفتن یه وقته دیگه میان.همه کفشاشونو پوشیدند وداشتن خداحافظی می کردند که یهو صدای (تاپپپ) افتادن اومد...
همه برگشتن سمت در که دیدیم بله....شایان بیچاره است که شیرجه زده تو در خونه.حالا اگه گفتید چرا؟...
ترگل رفته بوده بند کفشای اون فلک زده رو به هم گره زده تا اون دیگه به فکر زن گرفتن نیافته. ولی از اونجایی که شایان پرروتر از این حرفا بوده باز هم فردا مادرش زنگ که می خوان بیان باز صحبت بکنند که عمو می گه دیگه هیچ خواستگاری بدون رضایت ترگل حق نداره پاشو بذاره تو این خونه.بیچاره جوونه مردم با هزارتا ارزو میاد تو این خونه واین دختر تا به کشتنش نده نمی ذاره از اینجا بره بیرون.
ولی باور کنید شایان هنوز به خواستگاریه هیچ دختری نرفته حالا یا به خاطر ترگل یا اون بلاهایی که سرش اورده نمی دونم ولی هنوز همونجور یالغوز مونده.
وای این شهاب چقدر حرف زد سرمو خورد اخه این موضوع هم تعریف کردن داشت؟
چشمام به آرمین افتاد که داشت با خنده بهم نگاه می کرد ولی وقتی اخم وحشتناکمو دید حساب کار دستش اومد وخفه شد.
می خواستم با بابا برم نگین رو برسونم که شهاب پیش قدم شد وگفت خودش باهامون میاد ودیگه لازم نیست بابام هم باشه.بیچاره چقدر تابلو کار می کرد یکی نبود بگه اخه به تو چه؟نگین رو رسوندیم دم خونشون وبرگشتیم.موقع رفتن چشمای شهاب می خندید ولی برگشتنه فقط نگاهش پر از غم بود.خیلی دوست داشتم براش کاری بکنم ولی اون باید خودش هم
می خواست بعد من قدمی برمی داشتم.
عمو اینا هم رفتن وخونه تو سکوت غرق شد.مامان وعمه تو اشپزخونه بودند وداشتن اونجا رو جمع وجور می کردند .منم رفتم کمکشون و وقتی کارا تموم شد دیگه ساعت 1/5 بود.بابا ومامان بعد از شب بخیر رفتن تو اتاقاشون عمه هم که ایستاده چرت می زد رفت تو اتاقش.آرمین هم که معلوم نبود کجاست.منم که از بس خوابم می اومد پله هارو زیگزاگ بالا می رفتم.چشمام نیمه باز بود.دستم رو دستگیره ی در اتاقم بود که یهو ...
یکی از پشت دستمو گرفت وکشید.با ترس برگشتم وخواستم جیغ بزنم که دیدم آرمینه.چشمام از ترس گرد شده بود ونفس نفس می زدم.به کل خواب از سرم پرید.چشماش همراه با لباش
می خندید.همونطور دستمو چسبیده بود.یه کم نزدیکم شد وگفت:مگه قرار نبود با هم حرف بزنیم؟
ای خدا این که هنوز یادشه.حالا من یه غلطی کردم تو چرا جدی گرفتی؟
-خب حرف می زنیم ..ولی فردا .من الان خیلی خوابم میاد.
دستمو کشید .داشت منو می برد سمت اتاقش ودر همون حال گفت:نخیر خانمی حرف زدی سر حرفت هم وایسا. من تا امشب با تو حرفامو نزنم ولت نمی کنم. پس بی خودی بهونه نیار.
هم ازش می ترسیدم هم خجالت می کشیدم که باهاش تنها باشم .اونم کجا...تو اتاقش.. اوه اوه..
در وباز کرد ومنو اول فرستاد تو بعد خودش اومد ودر وبست.هنوز دستمو محکم گرفته بود.انگار می ترسید فرار کنم.خب اگه ول می کرد امکانش بود...
نشوندم رو تخت وخودش هم کنارم نشست.ساکت بود.نه اخم داشت نه میخندید.عادی بود وهمینش منو گیج می کرد...
-ترگل بگو...من می شنوم.
با تعجب گفتم:چی بگم؟
باز کلافه شد بدونه اینکه نگام کنه گفت:همه چی رو..اینکه چرا از من بدت میاد؟چرا هر وقت منو می بینی فرار می کنی؟چرا با من لجبازی می کنی؟ودر حالی که صداش اوج گرفته بود دیگه رسما داشت داد می زد گفت
چرا دوست داری منو عصبی کنی؟چرا من جنم توبسم الله...وهمه ی چراهایی که از وقتی اومدم مرتب تو مغزمه ونمی تونم اروم باشم.
سرمو انداختم پایین. چی می گفتم ؟می گفتم نمی دونم؟نمی دونم چرا اینجوریم؟نمی دونم چه مرگمه؟ از خودت بپرس؟...
گرمیه انگشتشو زیر چونم حس کردم.اروم صورتمو برگردوند سمت خودش. چشماش معصوم بود ..خیلی معصوم واون تهش می شد یه غمی رو دید...
-ترگل داری گریه می کنی؟اخه چرا؟ناراحت شدی؟
با تعجب به صورتم دست کشیدم .اره راست می گفت. من کی گریه ام گرفت وخودم نفهمیدم؟
-نمی خوای جواب بدی؟
با بغض نگاش کردم وگفتم :نمی دونم!
حالا اون بود که تعجب کرده بود گفت:نمی دونی؟مگه میشه کسی دلیله کاراشو ندونه؟
عصبی شدم واز روی تخت بلند شدم ورفتم سمت پنجره. بوی عطر گل محمدی بهم ارامش داد ولی از عصبانیتم کم نکرد.

بازی آنلاین
آپلود عکس


![[-] [-]](http://www.flashkhor.com/forum/images/collapse.gif)



