▪◆▪مشاعره با شعر نو▪◆▪

[Nakhasteh]

آی آدم ها
که روی ساحل آرام، در کار تماشائید
موج می کوبد به روی ساحل خاموش
پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده، بس مدهوش
می رود نعره زنان.
وین بانگ باز از دور می آید:
آی آدم ها...
و صدای باد هر دم دلگزاتر
در صدای باد بانگ او رساتر
از میان آب های دور ی و نزدیک
باز در گوش این نداها
آی آدم ها…

[مـ༻؏☆جـےـیــّ◉ـב]

اگر خواهی بسوزانی جهان را

رخی بنما بیفشان گیسوان را

بت فایز اشارت کن به ابروت

بکش تیغ و بکش پیر و جوان را

[مـ༻؏☆جـےـیــّ◉ـב]

ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

ور زانکه ببندند دهان میدانی

ور جان و دلم نهان شود زیر زمین

شاد است روانم که روان میدانی

[anoosh2]

یار ، به دیدار ماه
نیامد .....
ماه هم شتابان
در پس ابرها
گریخت .....
زمین هم سایه
بر ماه انداخت......
چه اتحاد غریبی
امشب چه طولانی ست ...!!!

[1worldwave1]

جهان صدایت باد رها زمان نگاهت

[shahid]

تو آمدی،
نه چون بارانِ ناگهانی،
بلکه مثل دعایی که
قرن‌هاست گوشه‌ی لب‌ها مانده
و سرانجام، مستجاب شده.
تمام اتفاقاتِ نیفتاده،
تمام راه‌هایی که نرفتم،
فقط برای این بود
که یک‌جا بایستم
و تو را ببینم.
رسیدنِ تو
اتفاق نبود،
پاسخِ جهان بود
به دلی که هرگز،
از دوست داشتنِ بی‌دلیل
دست نکشید. و حالا
کنار تو نشسته‌ام،
مثل درختی
که بالاخره
ریشه‌هایش را پیدا کرده…

[shahid]

هرچه صدایت کردم؛
نشنیدی و گذشتی از من ...

[shahid]

نمی‌دانی چقدر من بی تو دلتنگم
از این فاصله بیزارم
و دلم باز تو را می‌خواهد
و تو را می‌خواهد

[علی جوکر]

دور خواهم شداز این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق
قهرمانان را بیدار کند
قایق از نور تهی و دل از ارزوی مروارید
همچنان خواهم راند...
همچنان خواهم راند....

[shahid]

دلتنگ شده‌ام
به من بیاموز
که ریشه عشقت را
از ته بزنم
به من بیاموز
که اشک
چطور جان می دهد
در خانه چشم
به من بیاموز
که قلب چگونه می میرد
و دلتنگی
خود را می کشد!...

برگرفته از؛ نزار قبانی (: