مُـشـاعِـرِه نُـسـخِـه [ 4 ]

[1worldwave1]

دل چون آینه اهل صفا می شکنند

که ز خود بی خبرند این ز خدا بیخبران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت

یادگاریست ز سر حلقه شوریده سران

گل این باغ بجز حسرت و داغم نفزود

لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران

ره بیداد گران بخت من آموخت ترا

ورنه دانم تو کجا و ره بیداد گران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن

کاین بود عاقبت کار جهان گذران

شهریارا غم آوارگی و دربدری

شورها در دلم انگیخته چون نوسفران.

[shahid]

نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

[م‍حمّد]

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

[shahid]

هر چه میخواهی بکن اما بدان
تو‌ نمک گیر غزل های منی

[م‍حمّد]

یوسف گمگشته یاز آید به کنعان غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

[shahid]

راستی روشنگر دل می‌شود آخر، که صدق
روسفید آورد بیرون از شبستان صبح را

[esiesi]

الا یا ایها الساقی ادر کاسا وناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

[1worldwave1]

‌ ای آنڪه همه بود و نبودم شده ای هم قبله و هم ذڪر سجودم شده ای با بودنٺ این دل شده آرامشِ محض پنهان چه ڪنم ڪل وجودم شده ای...!! ‌️

[esiesi]

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

[shahid]

رنجور عشق به نشود جز به بوی یار
ور رفتنی است جان ندهد جز بنام دوست