امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

رمان دو موتور سوار قسمت 10

#1
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﺻﺎﻑ ﮐﺮﺩ.ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ﻭ ﮔﻮﺷﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ.
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ:
- ﺍِ...ﺍﻭﻣﺪﯾﻦ؟!
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﻟﺒﻪ ﯼ ﺟﺪﻭﻝ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺸﺎﻧﺪ.ﺍﺑﺮﻭﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺑﺎﻻ‌ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩﯼ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﯾﻦ ﺍﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻓﺮﺍﺯ ﻣﯿﮕﻪ.ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﻓﺮﺍﺯ؟
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﮔﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﻓﺮﺍﺯ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﺍﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰﻧﺪ.
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﻟﺒﻪ ﯼ ﺟﺪﻭﻝ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺸﺎﻧﺪ.ﺍﺑﺮﻭﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺑﺎﻻ‌ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩﯼ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﯾﻦ ﺍﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻓﺮﺍﺯ ﻣﯿﮕﻪ.ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﻓﺮﺍﺯ؟
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﮔﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﻓﺮﺍﺯ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﺍﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰﻧﺪ.
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻈﻠﻮﻣﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻡ ﺯﺩﻡ ﺯﯾﺮ ﺧﻨﺪﻩ.
ﻓﺮﺍﺯ ﮔﻔﺖ:
- ﻭﻟﺸﻮﻥ ﮐﻦ ﺑﭽﻪ ﺯﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻩ.
- ﻧﻪ ﺧﯿﺮ...ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻥ!
ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺧﺎﺻﯽ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻓﺮﺍﺯ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:
- ﺣﺎﻻ‌ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺭﯾﻪ...
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ:
- ﺗﻮ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﮕﻮ!
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺘﻢ:
- ﭼﯽ ﺑﮕﻢ ﺁﺧﻪ؟ﺍﯾﻦ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﻢ ﻣﻨﻮ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﺍﺯﻡ ﺣﺮﻑ ﺷﻨﻮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟
ﻓﺮﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﯿﺒﺶ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻭﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩﯼ ﮔﻔﺖ:
- ﻓﯿﻠﻤﺸﻮ ﺩﺍﺭﻡ.
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺑﺮﻕ ﺧﺎﺻﯽ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﯾﺪﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﺎﺯﮔﯽ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻗﺘﯽ ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﻣﺎﻥ ﺯﺩ ﻭ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻧﺸﺴﺖ.
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺧﺒﯿﺜﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﺭﻭﯼ ﮔﻮﺷﯽ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﺟﻠﻮﯼ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﻓﺮﺍﺯ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺍﻟﮑﯽ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ:
- ﻭﺍﯼ...ﺧﺎﮎ ﺑﺮ ﺳﺮﻡ...ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺍﮔﻪ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﻧﮕﻔﺘﻢ...ﭘﺮﻫﺎﻡ؟!ﻧﭻ ﻧﭻ ﻧﭻ...ﺑﻪ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﻣﯿﮕﻢ...
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ ﺯﺩﻧﺪ.
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻓﺮﺍﺯ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺑﺎ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ:
- ﻫﯿﭽﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ.
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﻬﺖ ﺯﺩﻩ ﮔﻔﺖ:
- ﯾﻌﻨﯽ ﻧﺪﯾﺪﯾﺶ؟
-ﻧﻪ...ﮔﻮﺷﯽ ﻓﺮﺍﺯ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺑﻮﺩ.
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺣﺮﺹ ﭼﺮﺧﯿﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﺭﻧﺠﺶ ﺿﺮﺑﻪ ﯼ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺩﺭ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﻓﺮﺍﺯ ﺯﺩ...
ﻓﺮﺍﺯ ﻧﻔﺴﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﭘﻬﻠﻮﯾﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ.
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﺯﺩ.
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺍﺯ ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﯿﻤﻪ ﮔﻔﺖ:
- ﻭﺍﯼ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ...ﺣﻮﺍﺳﻢ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻓﺮﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ.ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﻨﻈﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﯿﺰﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﻮﺑﻢ.
ﺍﺯ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﺘﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ؟!ﻧﻤﺮﺩﻡ ﮐﻪ...ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ.
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﻧﺸﺴﺖ.ﺩﺭ ﮔﻮﺷﺶ ﮔﻔﺘﻢ:
- ﭼﯽ ﺷﺪ؟
ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ.
ﮐﻼ‌ ﺁﺩﻡ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﯼ ﻧﺒﻮﺩﻡ ﻭ ﭘﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ...ﻭﻟﯽ ﭼﺮﺍ ﻓﺮﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺁﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮ ﻭ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﻮﺩ؟
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺵ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ...
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﮎ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮﯼ ﺑﻪ ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻥ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﻡ ﺑﺨﻮﺭﯾﻢ.
ﻓﺮﺍﺯ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﺳﺮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﯾﺪﻡ...ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺰﺩﻩ ﺑﻮﺩ...
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺧﺸﻨﻮﺩﯼ ﺯﯾﺎﺩ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺷﺪ!
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻭ ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﯾﮏ ﺗﻨﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭﯾﻤﺎﻥ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﭼﺮﺍﮐﻪ ﻣﻦ ﻋﺮﺿﻪ ﯼ ﮐﻞ ﮐﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ!
ﺑﺎﻣﺰﻩ ﺗﺮﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ...
ﻏﺬﺍﯼ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺳﺮﻓﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺳﺮﻓﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﯾﮏ ﻗﻠﻮﭖ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺍﺵ ﺧﻮﺭﺩ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺳﺮﻓﻪ ﮐﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻗﻮﺭﺕ ﺑﺪﻫﺪ!
ﻓﺮﺍﺯ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ،ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩﯼ ﻣﺤﮑﻢ ﭘﺸﺖ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﮐﻮﺑﯿﺪ.
ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺎﻻ‌ ﺗﻨﻪ ﯼ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﭘﺮﺕ ﻭ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ.ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﻣﺜﻞ ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻭﯼ ﭘﯿﺘﺰﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺭﯾﺨﺖ.
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺳﺮﻓﻪ ﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺣﺎﻟﺶ ﮐﺎﻣﻼ‌ ﺧﻮﺏ ﺷﺪ.
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺎ ﺍﻧﺰﺟﺎﺭ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻏﺬﺍﯾﺶ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ.ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮﺩ!
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻏﺮﻩ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺧﺎﻟﻪ ﺯﻧﮏ ﻫﺎ ﮔﻔﺖ:
- ﺧﺐ ﺍﮔﻪ ﺭﺍﺿﯽ ﻧﺒﻮﺩﯼ ﭼﺮﺍ ﻣﻬﻤﻮﻥ ﮐﺮﺩﯼ؟!...ﻧﺸﺴﺘﯽ ﺩﺳﺘﺎﺗﻮ ﺯﺩﯼ ﺯﯾﺮ ﭼﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﻟﻘﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﺭﻭ ﻣﯽ ﺷﻤﺮﯼ...ﺍﻭﻟﺶ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺮﯾﺪﻥ ﻏﺬﺍ ﺗﻮ ﮔﻠﻮﻡ ﺧﻔﻪ ﺷﻢ...ﺑﻌﺪﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺖ ﺯﺩﯼ ﺗﻮ ﮐﻤﺮﻡ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻮﺩ ﻣﻐﺰﻡ ﺑﭙﺎﺷﻪ ﺭﻭ ﻣﯿﺰ...ﻏﺬﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻣﻔﻠﻮﮐﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺖ...ﺧﺐ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ ﻣﻬﻤﻮﻥ ﻧﮑﻦ!
ﻓﺮﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﺜﻞ ﭘﯿﺮﺯﻧﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ!...ﺍﻭﻻ‌ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﺎ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻡ ﻣﻬﻤﻮﻥ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ...ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩ...ﺩﻭﻣﺎ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﯽ ﺗﺎ ﺗﻮ ﻟﻮﺯﻩ ﻫﺎﺕ ﻏﺬﺍ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﺧﻔﻪ ﺷﺪﻥ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﯼ...ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﯾﮑﻢ ﻏﺬﺍ ﺑﺨﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻗﺤﻄﯽ ﺯﺩﻩ ﻫﺎ ﻧﯿﻔﺘﯽ ﺑﻪ ﺟﻮﻥ ﻏﺬﺍ!...ﺳﻮﻣﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺧﻔﻪ ﻧﺸﯽ ﺯﺩﻡ ﺗﻮ ﮐﻤﺮﺕ...ﺧﻮﺑﯿﻢ ﺑﻬﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪﻩ...ﭼﻬﺎﺭﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﻌﺘﺎﺩﺍ ﺷﻞ ﻭ ﻭﻟﯽ ﻣﯿﺮﯼ ﺗﻮ ﻣﯿﺰ؟!...ﭘﻨﺠﻤﺎ...ﺍﯾﻦ ﺗﻔﺎﯼ ﺗﻮﺋﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻏﺬﺍﯼ ﭘﺮﻫﺎﻣﻪ ﻧﻪ ﻣﻦ!
ﻣﻦ ﻭ ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ.
ﻗﯿﺎﻓﻪ ﯼ ﻭﺍﺭﻓﺘﻪ ﯼ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺩﯾﺪﻧﯽ ﺑﻮﺩ.ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:
- ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﯽ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﺪﯼ....ﺧﻄﺒﻪ ﺍﯾﺮﺍﺩ ﮐﺮﺩﻧﺖ ﺣﺮﻑ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﮐﻢ ﺩﺍﺭﯼ!
ﻓﺮﺍﺯ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﻨﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﺭﺷﺘﻪ ﺗﺠﺮﺑﯽ ﺑﻬﺘﺮﻩ...ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺑﺮﯼ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺯﺍﯾﻤﺎﻥ ﺑﺨﻮﻧﯽ...ﺑﻪ ﻋﻼ‌ﯾﻘﺘﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻩ!
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﭘﻘﯽ ﺯﺩ ﺯﯾﺮ ﺧﻨﺪﻩ.
ﻓﺮﺍﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺍﺯ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ.
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺶ ﺭﻭﯼ ﻣﻨﻮ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟!...ﻻ‌ﻣﺼﺐ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺳﻮﻡ ﮔﻔﺘﻨﺶ ﻫﯿﭻ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﯾﻢ ﺟﺎ ﻧﻤﯿﻨﺪﺍﺯﻩ!
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺁﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ:
- ﯾﺎ ﺁﻩ ﺁﺗﺮﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎﺵ ﮔﺬﺍﺗﺸﺘﻢ ﻣﻨﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﯾﺎ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﻏﺬﺍ ﺍﺯ ﮔﻠﻮﻡ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮﻩ!
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﭼﻄﻮﺭ؟!
- ﺁﺧﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻮﻓﺖ ﮐﻨﻢ ﯾﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﭘﯿﺶ ﺍﻭﻣﺪ...ﯾﻪ ﺑﺎﺭ ﺁﺗﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪ ﺷﺪ ﺑﺎﻻ‌ ﺁﻭﺭﺩ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﺑﺒﺮﻣﺶ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ...ﯾﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺁﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻏﺬﺍ ﺳﻮﺧﺖ...ﯾﻪ ﺑﺎﺭ ﻏﺬﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻔﺮﺍﻍ ﮔﺮﺑﻪ ﺍﻡ ﺑﺪ ﻣﺰﻩ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ...ﺁﺧﺮﯾﺸﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻻ‌ﻥ ﺑﻮﺩ!
ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻢ:
- ﺷﺎﯾﺪ ﻧﯿﮑﺎﻧﻢ ﺍﻭﻥ ﺟﺎ ﻏﺬﺍ ﺍﺯ ﮔﻠﻮﺵ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﻤﯽ ﺭﻩ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﻏﺬﺍ ﺑﺨﻮﺭﯾﺪ!
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﮐﻞ ﮐﻠﺶ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﺯ ﺑﻪ ﮐﻞ ﯾﺎﺩﺵ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻧﯿﺶ ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺖ:
- ﺷﻤﺎ ﭼﯿﻪ ﺑﺎﺏ؟!ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺵ ﻫﻤﻪ ﺭﻭ ﺗﻮ ﺻﺪﺍ ﮐﻦ!...ﺍﺧﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﭘﯿﺮ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻬﻢ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ!...ﺩﺭﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺳﻦ ﺧﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻮﺣﻮ ﺩﺍﺭﻩ...ﯾﻌﻨﯽ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﺸﻪ ﻭ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ﯼ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﺯﻡ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﺸﻪ ﻭ ﻣﻨﻢ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻤﻪ....ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﮐﻪ ﺗﺎ ﯾﮑﯽ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﻣﺜﻞ ﺧﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺠﺮﺩ ﻣﻮﻧﺪﻡ ﻭ ﺯﻧﻢ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ...ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺁﺩﻡ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻫﻢ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻘﻞ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!...ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﻓﺮﺍﺯ ﮐﺎﻣﻼ‌ ﺟﺪﺍﺳﺖ ﻫﺎ!ﻫﻢ ﻋﺎﻗﻠﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻟﻐﻪ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻼ‌ﯼ ﺧﺮﮐﯽ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻫﺎﻣﻮ ﻧﺪﺍﺭﻩ...
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺖ:
- ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺯﺍﯾﻤﺎﻧﻢ ﻋﻼ‌ﻗﻪ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ!
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭼﺸﻢ ﻏﺮﻩ ﺭﻓﺖ!
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺖ:
- ﺁﺩﻡ ﻣﺜﻞ ﺧﺮ ﺗﻮ ﮔﻞ ﮔﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﻧﺪﺍﺭﻩ!
- ﻧﻪ ﺩﯾﮕﻪ!ﺧﺮﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﮔﻔﺘﻢ!
ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﯼ ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ:
- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ...ﻣﮕﻪ ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺩﺍﺷﺘﯿﺪ؟
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ:
- ﭘﺮﻫﺎﻡ ﻭﻗﺘﯽ ﺁﺗﺮﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻩ ﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ...ﺗﺎﺯﻩ ﯾﮑﯽ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻥ ﻋﯿﻦ ﺁﺩﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ...
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﺸﮑﯽ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﻌﻤﻮﻻ‌ ﺩﻭﺳﺘﺎ ﺑﻬﻢ ﻣﯽ ﺯﻧﻦ ﻣﻦ ﻭ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﻣﺘﺎﺭﮐﻪ ﮐﺮﺩﯾﻢ...
ﺁﻣﺎﻥ ﻭﺳﻂ ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪ:
- ﺗﻮ ﻧﯿﮑﺎﻧﻮ ﻣﺘﺎﺭﮐﻪ ﮐﺮﺩﯼ...
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺑﺎ ﺣﺮﺹ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺯ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺳﯿﻨﯽ ﺭﺳﯿﺪ.
ﯾﮏ ﭘﯿﺘﺰﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻮﺩ!
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ:
- ﻓﺮﺍﺯ ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻤﻮﻧﻢ ﻣﻦ ﻧﺼﻔﺸﻮ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺍﯾﻨﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﯼ ﺗﻮ ﮐﻼ‌ﺕ ﺟﺎ ﺑﺪﯼ؟!
ﻓﺮﺍﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮐﻨﺪ ﭘﯿﺘﺰﺍﯼ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﯿﻨﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻫﻞ ﺩﺍﺩ.ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺫﻭﻕ ﺯﺩﻩ ﮔﻔﺖ:
- ﺍﯾﻨﻮ ﻭﺍﺳﻪ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﯽ؟
ﻓﺮﺍﺯ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:
- ﺁﺭﻩ ﺑﺨﻮﺭ ﺗﺎ ﻧﻤﺮﺩﯼ...ﺁﺗﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﺍﺱ ﺍﻡ ﺍﺳﺎﺵ ﺑﻪ ﻫﻨﺮﺍﺕ ﺗﻮ ﺁﺷﭙﺰﯼ ﻭ ﺧﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ...ﯾﻌﻨﯽ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﮎ...ﺁﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻠﻒ ﺷﻪ!
ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻟﭙﯽ ﻏﺬﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﻭ ﺯﻣﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺷﺪﻩ!ﺑﭽﻪ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﺷﯿﻨﻪ ﺍﺱ ﺍﻡ ﺍﺱ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ!ﻣﺎ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻤﻮﻥ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻕ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺳﺒﺎﺑﻪ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺭﻭ ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﺴﺘﯿﻢ!
ﺁﺭﻣﯿﺘﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﺳﺮﺥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﻥ!
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺯ ﮔﻔﺖ:
- ﺁﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿﺎ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ؟
ﻓﺮﺍﺯ ﺑﺎ ﺑﺮﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺮﻕ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖ:
- ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﺍ...ﻣﺜﻼ‌ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﻋﺼﺎﺑﺶ ﺧﻮﺭﺩ ﻣﯿﺸﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﺯﻧﮓ ﻣﯽ ﺯﻧﻪ ﻭ ﻫﻤﺶ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﭘﺮﻫﺎﻣﻪ...ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺩﻟﺶ ﻧﺴﻮﺯﻩ ﻏﺬﺍﺷﻮ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﻣﯿﺪﻩ ﺑﺎﻻ‌ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺳﺮﺷﻮ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪ ﻣﯿﺮﻩ ﺳﺮ ﯾﺨﭽﺎﻝ ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﺨﻮﺍﺩ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻩ...ﯾﺎ ﻣﺜﻼ‌...
ﻏﺬﺍﯼ ﭘﺮﻫﺎﻡ ﺩﺭ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﻓﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ. 
ﻣﻦ ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﺩﺭ ﮐﻤﺮﺵ ﺯﺩﻡ.
ﺑﺎﻻ‌ﺧﺮﻩ ﻏﺬﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﻗﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:
- ﺗﺎ ﺳﻪ ﻧﺸﻪ ﺧﻔﻪ ﻧﺸﻪ.
ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:
- ﺑﻪ ﺟﺜﻪ ﺍﺕ ﻧﻤﯿﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺯﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ.
پاسخ
 سپاس شده توسط Emmɑ ، Lowin
آگهی
#2
ععــعــعــ آرمــیــتــا Cool
عــالــیــ مــمــنــونــ Heart
پاسخ
 سپاس شده توسط _leιтo_


[-]
به اشتراک گذاری/بوکمارک (نمایش همه)
google Facebook cloob Twitter
برای ارسال نظر وارد حساب کاربری خود شوید یا ثبت نام کنید
شما جهت ارسال نظر در مطلب نیازمند عضویت در این انجمن هستید
ایجاد حساب کاربری
ساخت یک حساب کاربری شخصی در انجمن ما. این کار بسیار آسان است!
یا
ورود
از قبل حساب کاربری دارید? از اینجا وارد شوید.

موضوعات مرتبط با این موضوع...
Rainbow یه رمان خیلی قشنگ.نخونی نصف عمرت فناست
Heart رمان[انتقام شیرین]
  رمان تمنا برای نفس کشیدن
  رمان الناز (عاشقانه)
  رمان شورنگاشت(داستانی کاملا واقعی)|ز.م
Wink رمان گناهکار(متفاوته!پر از هیجآآآآآن و دزد و پلیسی.عشقولانه هم صد درصد)بدوووووبیا!!
Heart رمان بغض کهنه" خیلی قشنگه"
  یه رمان عاشقانه ..... به قلم خودم ...
  رمان نفوذ ناپذیر<عالیه هم عاشقانس هم پلیسی
  رمان لپ های خیس و صورتی

پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان