انتقاد سنگین از دانشگاه فرهنگیان!

[☪爪尺.山丨几几乇尺☪]

سلام. 
یه دل‌نوشته‌ست، یه گلایه‌ست، یه خستگی تلنبار شده‌ست.

دانشگاه فرهنگیان؟ 
اسمش دانشگاهه ولی حسش نه. 
نه اون شور و شوقی که اولش فکر می‌کردیم، نه اون حمایت و درک که باید می‌بود. 
فقط یه سری کلاس، یه سری فرم، یه سری جلسه، یه سری "باید" و "نباید" که هیچ‌وقت نفهمیدیم چرا.

ما رو فرستادن توی یه مسیر که قرار بود معلم بشیم، ولی انگار خودمونم داشتیم توی تاریکی دنبال معنا می‌گشتیم. 
نه کسی پرسید حال‌مون خوبه یا نه، نه کسی دید که چقدر داریم له می‌شیم زیر فشار بی‌برنامگی و بی‌تفاوتی.

تو خوابگاه، تو کلاس، تو راهروهای بی‌روح دانشگاه، فقط یه چیز بود: 
سکوتی که پر از حرف بود، پر از خستگی، پر از "کاش یه نفر می‌فهمید".

ولی خب، ما همونایی هستیم که با همه‌ی اینا، با همه‌ی بی‌توجهی‌ها، با همه‌ی بی‌عدالتی‌ها، 
بازم موندیم، خندیدیم، درس خوندیم، و حالا داریم می‌ریم.

اگه قراره یه روزی کسی اینو بخونه، فقط یه چیزو بدون: 
ما فقط دانشجو نبودیم، ما جنگجو بودیم.


منبع : دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
https://t.me/farhangian_gilan/938