چرا مربیان بدنساز آکادمیک و علمی جایی در تیم‌های ملی ندارند

[امیررضا*]

استاد دانشکده‌ی تربیت بدنی دانشگاه شهید بهشتی معتقد است که در برهه کنونی بسیاری از آسیب‌های جدی که گریبانگیر تیم‌های ملی است ناشی از آموزش‌های غلط و عامه پسند مربیان بدنساز تجربی و غیر آکادمیک است.

دکتر علیرضا سلیمی در گفت و گو با خبرنگار علم ورزش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، در پاسخ به این سوال که در برهه کنونی چقدر از وجود مربیان بدنساز آکادمیک در راس تیم‌های ملی استفاده می‌شود، اظهار کرد: بدنسازی یک علم و فرایند بلند مدتی است که در کوتاه مدت جواب نمی‌دهد، بلکه نیاز به زمان است تا نتیجه کار بدنسازی را در ورزشکاران ببینیم. از سوی دیگر چون مرکزی برای نظارت بر کار بدنسازان در کشور وجود ندارد و معیار خاصی برای آنها در نظر گرفته نمی‌شود، در نتیجه همواره شاهد افزایش میزان آسیب دیدگی‌ها پس از پایان رقابتهای حساس و مهم هستیم.

وی افزود: متاسفانه اکثر کسانیکه به عنوان بدنساز در راس تیم‌های ملی قرار می‌گیرند، بر حسب روابطی که با مربی تیم ملی دارند، مشغول به فعالیت می شوند و در نتیجه چون نخستین تجربه خود را در تیم ملی به ویژه بزرگسالان شروع می‌کنند، یکسری روشهای غلط دستی را به بازیکنان آموزش می دهند که با اصول علمی بدنسازی مغایرت دارد.

سلیمی خاطر نشان کرد:‌ امروزه به دلیل روابطی که بین مربیان بدنساز و مربیان تیم‌ها حاکم است، متاسفانه دیگر جایگاهی برای افراد علمی و آکادمیک در تیم‌های ملی وجود ندارد و آموزش‌های غلط برخی مربیان سبب می‌شود تا هر ساله به رغم پیشرفت علم، شاهد بالا رفتن میزان آسیب دیدگی‌ها در بازیکنان باشیم.

این استاد دانشگاه تاکید کرد: چرا یک بازیکن تیم ملی باید حداقل 10 هزار ساعت تمرین انجام دهد تا بازیکن تیم ملی شود اما یک بدنساز تیم ملی بدون کوچکترین سابقه داشتن و تحصیلات آکادمیک در یک رشته خاص به کار بدنسازی می پردازد. چرا نظارتی در این زمینه وجود ندارد تا عملکرد و کارایی بدنسازان بر اساس شاخصه‌های علمی ارزیابی و سنجیده شود، سپس در راس تیم‌های ملی قرار بگیرند.

استاد دانشگاه تربیت بدنی شهید بهشتی در ادامه به برگزاری سمینارهای علمی و تاثیر این گونه سمینارها بر ارتقاء دانش مربیان اشاره کرد و افزود: در این گونه سمینارها اگر چه از افراد علمی، متخصص و توانمند دعوت به عمل می‌آید تا با ارائه مطالب علمی به ارتقاء دانش مربیان کمک کنند، اما چون زمان محدودی را برای سخنرانی اساتید علمی در نظر می‌گیرند، بازدهی مثبتی ندارد و اکثر اساتید واقعا نمی‌دانند طی یک زمان 30 دقیقه چگونه ذهن یک مربی سنتی را به سمت علم گرایی تغییر دهند. از سوی دیگر بعضی وقت‌ها مطالبی که ارائه می‌شود، چون برای مخاطب قابل فهم نیست باز هم اثر بخشی زیادی ندارد مگر این که با ادبیات آکادمیک آن را بیان نکنند. به هر حال تصور می‌کنم این گونه سمینارها با وجود این که هزینه‌ی سنگینی را نیز برای مسئولین برگزاری در پی دارد، از خروجی مثبتی برخوردار نیست.